تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۷

به نام خداوند بخشنده‌ی مهربان

درود بر استاد جان و خانم شایسته‌ی عزیز،

و سلام بر دوستان عزیز.

من واقعاً کیف می‌کنم از این همزمانی‌ها.

خدایا شکرت که همیشه لطف و عشق توی زندگیم جاریه.

منم این ویژگیِ عجول بودن رو دارم،

خیلی هم کمال‌گرا هستم،

می‌خوام زود نتیجه بگیرم،

واسه همین خیلی وقتا مسیر اشتباه رفتم،

زمان و هزینه‌هام هم بر باد رفت.

یعنی واقعاً علت اینکه خیلیا پول از دست میدن، همینه؛

عجله!

و من خودم یه نمونه‌ی زنده‌شم.

وقتی به زندگی کشاورزای منطقه‌مون نگاه می‌کردم که پسته می‌کارن و خداروشکر ثروتمندن،

دیدم طرف یه نهال پسته می‌کاره،

مثل بچه‌ش ازش مراقبت می‌کنه،

چند سال اول خیلی باید حواسش جمع باشه،

تا درخت برسه به بار اولیه تقریباً 7 سال طول می‌کشه،

و اوج باردهی هم حدود 15 سالگی درخته.

این خودش یه درس بزرگه از صبر و تکامل.

اون کشاورز می‌دونه تا چند سال خبری از محصول نیست،

ولی وقتی روند محصول شروع میشه… بارشو میبنده

این دقیقاً مثل مسیر منه؛

مثل جریان باورها و ادامه دادن.

یه چیزی هم قبل از این جلسه به ذهنم رسید:

همین که داریم تلاش می‌کنیم،

خودش کلی ارزش داره.

همین کارمون قهرمان بودنه.

هرکدوم‌مون با شرایط خاص خودمون،

توی این کشور، با این خانواده‌ها و چالش‌ها،

داریم روی خودمون کار می‌کنیم و ادامه می‌دیم.

این خودش شایسته‌ی قدردانیه.

باید به خودمون افتخار کنیم.

خدا به ما افتخار می‌کنه.

هدف یا خواسته‌ی بزرگی که براش تلاش می‌کنم چیه؟

این سوال، واقعاً یه سوال میلیون‌دلاریه!

دیروز که یه فرصت پیدا کردم، نشستم فکر کردم.

دیدم خیلی وقتا توی مسیر گم میشم،

هدفی که اول راه داشتم یادم می‌ره،

بعدش هم احساساتم شروع می‌کنن به بالا و پایین رفتن.

اما وقتی دقیق‌تر نگاه کردم، دیدم تهِ همه‌ی خواسته‌هام،

یه چیزه:

رسیدن به آزادی مالی و زمانی.

قبلاً می‌خواستم زود پولدار بشم که برم خوش بگذرونم و دنیا رو بگردم.

اما الان دیگه می‌گم:

از همین‌جا هم میشه لذت برد.

و دوماً، هروقت ظرفم به اندازش برسه اگه فقط یه روز زنده باشم

همون یه روزش هم ارزشمنده.

روی عجله نکردن حسابی کار کردم.

خیلی بهتر شدم،

تمرین کردم خودم رو آروم کنم،

و خداروشکر تا الان موفق بودم.

ولی می‌دونم اگه ذهنم رو رها کنم،

می‌افتم تو دام عجله، چون نقطه‌ضعف منه.

حالا اینکه چطوری «جوانه‌های کوچک» مسیرم رو می‌بینم؟

من تقریباً هر روز با خودم حرف می‌زنم.

قانون‌ها و نتایج رو مرور می‌کنم،

قبل خواب مسیرم رو تو ذهنم می‌چرخونم،

می‌بینم از کجا شروع کردم و الان کجام.

همین باعث میشه حس خوبی بگیرم از خودم،

چون برعکس مسیرهای قبلی، این‌بار ادامه دادم.

و یه اهرم خوب برام درست شده :

هیچ گنجی بالاتر از «احساس خوب» نیست.

همه چی از اون حس خوب شروع میشه.

که کلید حس خوب توجه به نعمت ها و سپاسگذاریه

برای همین اگه کاری حالمو بد کنه،

سریع جمعش می‌کنم.

در مورد صبر و عجله هم یه مثال دارم:

من یه مهارتی رو یاد می‌گرفتم،

چند ماه پیش رفتم جلو،

ولی یه‌دفعه گفتم این به درد نمی‌خوره و ولش کردم.

در حالی‌که واقعاً پیشرفت کرده بودم،

اما چون عجله داشتم زود ازش پول بسازم،

ناامید شدم و گذاشتمش کنار.

چند روز پیش موقعیتی پیش اومد که به همون مهارت نیاز داشتم،

اون‌جا به خودم گفتم:

«پسر، اگه همونو روزی فقط 15 دقیقه ادامه داده بودی،

الان استادش بودی ها !»

اون‌موقع که ولش کردم،

نه‌تنها بعدش هیچ کار خاصی نکردم،

بلکه برگشتم همون نقطه‌ی اول، که باید شروع کنم

یا مثلاً وقتی یه مسئله‌ای پیش میاد،

می‌خوام سریع حلش کنم،

اون‌قدر بهش می‌چسبم که دیگه فضا برای فکر کردن ندارم.

چرا؟ چون کمال‌گرا و عجولم.

می‌رم زیر نهال می‌شینم با یه سبد،

می‌گم: «یالا، میوه بده!»

اما وقتی اصل رو گذاشتم روی لذت بردن،

وقتی حالم خوب بود،

و رسیدن برام دغدغه نبود،

اون‌وقت مسیر خودش قشنگ جلو رفت.

در آخر هم باید بگم:

خدا واقعاً صبوره.

هیچ قضاوتی نداره.

همراهته تا وقتی تغییر کنی و بیای تو مدارش.