تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۷

به نام خداوند همیشه حاضرم

خداوندی که مایه ی آرامش قلب و روح و تنمه

سلام به همه شما عزیزانم در پروژه مقدس تغییر

یه بار فایل رو گوش دادم و دلم میخواست یه بار دیگه گوش بدم و سپس کامنت بنویسم اما وقتی کپشن فایل رو خوندم خیلی قلبم باز شد لبخند مهمونم شد یادم اومد همون خدا چه کارا برام کرد و به خودم گفتم بزار ابتدا سوالات رو پاسخ بدم

بازم اگر فایل رو گوش دادم حرفی اومد دوباره مینویسم :)))

هدف یا خواسته‌ی بزرگی که برایش تلاش می‌کنید چیست؟ به لطف خداوند من از 25 مرداد 404 دارم روی روابطم کار میکنم روابطی که هیچ امیدی به بهبودش نداشتم ، بارها تو اوایل به خودم میگفتم عجب غلطی کردم ولی خدا دست من رو رها نکرد تا همین امروز تقریبا کار کردم

و مهم‌تر از آن، برای اینکه در میانه راه «عجول» نشوید و مسیر را رها نکنید، چگونه «جوانه‌های کوچک» و نشانه‌های اولیه‌ای که در مسیرتان می‌بینید را شناسایی می‌کنید؟

کلا این ارزو الان به جرات میتونم هیچ ربطی به قبل از 25 مرداد 04 نداره (حالا من اصلا خودم راضی نیستم از کارکردنم رو دوره ولی نتایجم خیلی بهتره باز)

من برخلاف همیشه کار فیزیکی برای روابطم

انجام ندادم این دفعه ،اما یه ارامش خاص داشتم و دارم

یه چیزی که انگار خودتی و خدای خودت و آرامش وارد قلبم شد و بالطبع دنیای اطرافم هم انگار این انرژی مثبت رو گرفت و باعث شد اطرافیانم هم بی نهایت تغییر مثبت کنن

من رفته رفته با این دوره که هنوز جلسه 5 هستم انگار هر روز بهتر از دیروز برمیگردم به درون خودم

این اواخر به خاطر تضاد سلامتی شده که از مسیر خارج میشم رو دوره کم کاری کردم ولی مو به تنم سیخ میشه ، خدا نمیزاره انگار هر طور شده من رو به اگاهی های اون دوره برمیگردونه به من میگه اونقدر باید تکرار کنی تا بره تو ناخودآگاهت

خدا خیلی هوامو داره

برای ما بنویسید که چگونه با «بزرگ کردن» و سپاسگزاری بابت همین نتایج به‌ظاهر کوچک (مانند احساس آرامش بیشتر، ایده‌های جدید، یا یک موفقیت مالی اندک)، ایمان و انگیزه‌ی خود را برای ادامه دادن مسیر تا رسیدن به «درخت تنومند» و نتایج بزرگ، حفظ می‌کنید؟

من وقتی وارد این مسیر شدم تنها امیدم خدا بود

هیچ امیدی به اطرافیانم نداشتم و حس میکنم فقط ایمان به غیب داره منو میبره به سمت بهتر و بهتر کردن روابطم چون من دارم نتیجه میبینم

به قول استاد نتیجه در دستمه

در پایان، از تجربه‌ی گذشته بگویید: جایی که صبرِ شما نتیجه را چند برابر کرد یا عجله شما را عقب انداخت. چه آموختید؟

اگر بخوام خیلی واضح بنویسم خیلی جاها صبر نکردم و عجله منو زمین زده چون رو خودم خیلی حساب میکردم

ولی یه نکته ای که بهش رسیدم اینه که من اونجایی میتونم ادامه بدم ،صبر داشته باشم ،تسلیم شرایط نشم که هر لحظه دستم تو دست خدا باشه

نمیتونم توضیح بدم ، اما اگه الان میلیاردها پول داشته باشم ولی حس خوبم نسبت به خدا، بودنش در کنارم رو نداشته باشم من حس میکنم هیچی ندارم حس میکنم خیلی پوچم

من یه ادم عجول بودم هیچ کاری رو به سرانجام نمیرسوندم اما خدا مثل یه مادر مهربون که بچه ش تازه میخواد درس یاد بگیره مداد باهاش میگیره، اونجوری دستم رو گرفته حتی جایی که من میخوام رها کنم اون سفت منو میچسبه

نوازشم میکنه ، لحظه ای ترکم نمیکنه

همه چیز من اونه ، خدایی که به عظمتش قسم هر لحظه ازش میخوام عاشقانه در خدمتم در میاد

چقدر زیبا میگه معین:

خدایا ،من به زیبایی تو هرگز ندیدم

هرگز در خیالم هم ندیدم

با تو به هر چه که باید در دل وجان میرسیدم من رسیدم

زتمام بودنی ها تو فقط از آنِ من باش

همه خوبن ، ولی خوبتر از خوب خوبتر از خوب تویی تو

الهی شکرِ شکرِ شکرت