تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۸

به نام خداوند بخشنده‌ی مهربان.

درود بر استاد جان و خانم شایسته‌ی عزیز،

درود بر همه‌ی عزیزان.

موضوعی که دوست دارم قبل از پاسخ به سؤالات برای یاداوری خودم بنویسم، اینه که:

1. جامعه، مذهب، دین، مدرسه‌ها، دانشگاه‌ها و سربازی و …،

انسان رو طوری تربیت می‌کنن که تبدیل بشه به یه شخصیت مطیع،

یه بله‌قربان‌گو،

اما وقتی این انسان مسیرش رو می‌ره،

یه جایی می‌فهمه که این مدل زندگی با روحش در تضاده.

پس برای اینکه از این لوپ بیرون بیاد،

باید تغییر کنه،

باید بر ترس‌ها و موانع ذهنی خودش غلبه کنه.

ولی لذتی که از این تغییر می‌بره، واقعاً ارزشمنده.

2. سعید جان،

برای خودت اولویت و هدف تعیین کن.

بعد اون هدف رو تکه‌تکه کن تا رسیدن بهش دلپذیر بشه.

و قدم به قدم برو جلو.

تا وقتی در حرکتی، زنده‌ای .

همیشه اون هدف رو تصویرسازی کن.

با خودت در مورد رسیدن و لذت‌های بعدش حرف بزن تا انگیزه بگیری.

هیچ‌وقت وقتی در حرکتی، قطعش نکن.

چون:

اولاً، این تضاد یا هرچی که هست، بالاخره باید حلش کنی و توی مومنتوم، بهتر حل میشه.

دوماً، صدبرابر باید انرژی بذاری تا دوباره شروعش کنی و اون مانع ذهنی واقعاً آزاردهندس.

سوماً، اون کاری که باید انجام بدی و رهاش کردی،

صد پله جلوت می‌ندازه نسبت به کارهای دیگه.

3. یه عقاب در اوج آسمونه.

تو اوج آسمون عشق بازی میکنه.

تو بالاترین نقطه‌ی کوه، آشیونه می‌سازه.

وابستگی نداره و فقط روی هدفش متمرکزه.

یه عقاب با جوجه‌ها و مرغ‌ها نمی‌پره.

یه عقاب تو سطح دیگه‌ای زندگی می‌کنه.

متفاوت فکر می‌کنه و متفاوت عمل می‌کنه.

ناامیدی یعنی بازنده بودن.

اگه فکر می‌کنی باید یه معجزه اتفاق بیفته تا آدم جدیدی بشی،

اشتباه می‌کنی.

زندگی جدید از افکار جدید شروع میشه.

نمی‌تونی نگاهت به گذشته باشه و هم‌زمان قدم به جلو برداری.

سعیدجان، نباید از خودت شرمسار باشی.

همه‌ی ما در حال دگرگونی هستیم،

برای بهتر شدن و تولد دوباره.

ما در زندگی، حسرت کارهایی رو نمی‌خوریم که انجام دادیم،

بلکه حسرت کارهایی رو می‌خوریم که انجام ندادیم.

در زندگی فقط دو تا انتخاب داری:

یا تسلیم بشی،

یا قدمی برداری و خودت رو از تاریکی نجات بدی.

—

تمرین این قسمت:

آن «علاقه‌ی آتشین» یا «کار رؤیایی» در زندگی تو چیست؟

همانی که در دلت می‌دانی باید به سمتش حرکت کنی،

اما ترس جلویت را گرفته.

ترس از بی‌پولی،

ترس از قضاوت دیگران،

ترس از شکست یا آینده‌ی مبهم.

و باعث شده آن را عقب بیندازی؟

قبل از اینکه این دوره‌ی تغییر در آغوش گرفته بشه و روی سایت قرار بگیره،

تمام قطرات روی مغزم،

منو به نقطه‌ای رسوند که گفتم:

«بسه! باید تغییر کنم.»

نقطه‌ی شروعش هم یه تاول چرکی بود که دیدمش

و از اون لحظه حالم از اون مدل زندگی کردن به هم خورد.

گفتم: «نمی‌خوام اینجوری باشم.»

و سعی کردم ذهنم رو درست کنم.

یه روز یه سؤال از خدا پرسیدم: مسیرم چیه؟

و جالبه، قبلاً هم نشونم داده بود،

ولی من به خاطر باور محدودکننده‌ام گفته بودم:

«بدرد نمی‌خوره. پولی توش نیست.»

اما خداوند یه الگو وارد زندگیم کرد

که سد ذهنی منو شکست.

اون‌جا گفتم: «همینه! اینو می‌خوام.»

چون قبلا تصویر سختی تو ذهنم ازش داشتم

و با دیدن اون الگو انگیزه گرفتم وشروع کردم به انجام دادنش.

و جالبه، همون شب اون دوره لانچ شد!

چقدر کار خداوند دقیق و زیباست…

من قبلاً خیلی می‌ترسیدم.

از بی‌پولی، از شکست.

الانم هنوز کمی می‌ترسم،

اما حس می‌کنم بار ترسم سبک‌تر شده.

پسر من بدشو دیدم،

دیگه از چی باید بترسم؟

من می‌خوام تغییر کنم.

منجی منم

و این علاقه به تغییر داره تو درونم جوانه می‌زنه.

پس ترسی نیست.

ترس و سختی واقعی، اینه که حرکت نکنی.

—

اولین قدم عملی و کوچکی که متعهد می‌شی (همین امروز) برای غلبه بر این ترس و حرکت به سمت اون علاقه برداری، چیه؟

همین قبل از نوشتن این متن، صبح یه تصمیم گرفتم

و بلافاصله بعدازظهر انجامش دادم.

تصمیمی که قبلاً در برابرش مقاومت داشتم.

اما رفتم و انجامش دادم.

نمیدونستم امتحانه

ولی حسی که داشتم این بود:

«همین که رفتی تو دلش، همین که عمل کردی، ایمانت رو نشون دادی.»

و واقعاً خوشحال شدم.

چون این پایان راه نیست.

الان چندتا ایده دارم که می‌خوام برم تو دلشون،

تا اعتماد‌به‌نفسم رو تقویت کنم

و این سیمان مغزی رو شل‌تر کنم.

شاد باشید