تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۸

🟣 یه مهربونی که جهان رو نجات میده ‌؛ درس زنده ای از دل سوره آل عمران

سلام به همه رفقای نازنین و همراهای همیشگی سایت بهشتی عباسمنش دات کام ؛ گاهی خیلی دلم براتون تنگ میشه!

و سلام به استاد عزیز دلم و بانو شایسته.

راستش امروز وقتی مثل همیشه با یه لیوان چای داغ نشسته بودم کنار پنجره وآفتاب افتاده بود رو کوهها، یه حس عجیبی گرفتم که باید بیام اینجا، با شما حرف بزنم.

باید از یه آیه خیلی لطیف بگم، از اون آیه هایی که اگه یه بار با دل بخونیش، تا آخر عمر باهات می مونه…

چند وقت پیش تو مسیر کنار جاده جنگلی، وقتی داشتم طبق عادت همیشگیم پیاده روی میکردم، جمله ای از قرآن مدام تو ذهنم تکرار میشد:

«فَبِمَا رَحْمَهٍ مِّنَ اللَّهِ لِنتَ لَهُمْ… 🩵 »

نمیدونم چرا، اما انگار خود خدا داشت با من حرف میزد. با همون لحن آروم و مهربونی که وقتی تو طبیعت قدم میزنم، گاهی درونم طنین میندازه.

در ظاهر این آیه برای پیامبره، اما اگه با دل بخونی، میفهمی که برای همه ماست. برای من، برای تو، برای هرکسی که گاهی تو روابطش خسته میشه و یادش میره «نرمی» و «گذشت» از جنس قدرته، نه ضعف =>> این تغییر برای ما ایرانیا واقعا واجبه ، و البته جاش توی سیستم آموزشی خونه ها و مدارس خالی‌ .

1) ماجرای امیر وخشم پنهانش

یکی از دوستام، امیر، مرد آرومی بود… البته از بیرون. ولی درونش پر از خشم بود. از خانواده ش، از همکاراش، از جامعه، از خدا…

مدام میگفت: «محسن، من فقط میخوام حقم رو بگیرم. چرا باید همیشه کوتاه بیام؟»

یه روز که از اوضاع کاریش شاکی بود، بهش گفتم:

– امیر، به نظرت پیامبر با اون همه فشار، با اون همه دشمنی، چطور تونست دل مردم رو به دست بیاره؟ ابراهیم ( ع) چطور؟

لبخند زد وگفت: «خب اون پیامبر بود! ما که پیامبر نیستیم!»

گفتم: «درسته، ولی اون انسانی بود که به بالاترین نسخه خودش اجازه داد بروز کنه. ما هم نسخه هایی از همون نوری هستیم. فقط باید یادبگیریم نرم باشیم، حتی وقتی حق با ماست.»

اون شب براش همین آیه رو فرستادم:

«فَبِمَا رَحْمَهٍ مِّنَ اللَّهِ لِنتَ لَهُمْ… وَلَوْ کُنتَ فَظًّا غَلِیظَ ٱلْقَلْبِ لَٱنفَضُّواْ مِنْ حَوْلِکَ» فقط همین ، و دیگه هیچی بهش‌ نگفتم…. .

○ چند هفته بعد امیر گفت: «می دونی چیه محسن؟ من شروع کردم به نرم تر بودن. اولش سخته، چون آدم فکر میکنه داره ضعیف میشه. ولی حس کردم آرامش گرفتم. حتی راننده ای که دیروز بهم راه داد، یه جور خاصی نگام کرد… انگار دنیا باهام مهربون تر شده.»

خندیدم و گفتم: «اون لحظه، آیه رو زندگی کردی. خـــــداهمونجا بود.»

2) از خشونت پنهان تا آزادی درون

ما آدمها خیلی وقتها «غلیظ القلب» میشیم، بـــــدون اینکه خودمون بفهمیم.مثلا

● وقتی قضاوت میکنیم.

● وقتی از یکی ناراحتیم ولی تظاهر میکنیم که بخشیدیم.

● وقتی فکر میکنیم فقط ما درست میفهمیم‼️

این همـــــون سخت دلی هست که آیه میگه.

🟣 ولی نکته جالبش اینه که خدا نمیگه: «مهربون باش تا بقیه خوششون بیاد.» =>> میگه: «این نرمی، رحمتی از طرف منه. » یعنی مهربونی در واقع هدیه ای هست از خدا برای تــــــــــو، نــــــــــه برای دیگران. چون وقتی نرم میشی، قلبت سبک میشه وخودت به آرامش میرسی.

من خودم بارها تجربه کردم.

وقتی تو یه پروژه ای با یکی از همکارا اختلاف داشتم، حس کردم هرچی بحث کنم، فقط از درون خسته تر میشم.

تا اینکه یه شب، وسط دعا، همون آیه تو ذهنم اومد.

صبحش بدون غرور، زنگ زدم و گفتم: «ببین، شاید حق با تو باشه. بیا یه بار دیگه از اول مرور کنیم.»

■ اون مکالمه، هم پروژه رو نجات داد، هم رفاقتمون مون رو.

اونجا فهمیدم: «لِنت لَهم» یعنی حتی وقتی دیگران اشتباه میکنن، تو نرم بمون، چون خدا با تـــــوئه، نــــــــــه با عصبانیتت.

3) مشورت وتوکل؛ ترکیب طلایی رهبران

در ادامه آیه، خدا یه چیز شگفت انگیز میگه:

«وَشَاوِرْهُمْ فِی الْأَمْرِ… فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَکَّلْ عَلَى اللَّهِ»

یعنی با مردم مشورت کن، امـــــا وقتی تصمیم گرفتی، دیگه نلرز، توکل کن و اقـــــدام.

این دستور فقط برای پیامبر نیست که ؛ برای هر کسیه که مسئولیت داره ، حتی مسئولیت زندگی خودش.

وقتی مشورت میکنی، نشون میدی قلبت بازه. وقتی توکل میکنی، نشون میدی به نیرویی بزرگتر از خودت ایمان داری.

یادمه اولین بار که خواستم کاری مستقل شروع کنم، صدتا شک داشتم.

مشورت گرفتم، نظرات ضد و نقیض شنیدم، گیج شدم.

اما یه شب که تو تاریکی شب قدم میزدم، این آیه رو با خودم زمزمه کردم. احساس کردم خدا میگه: «محسن، تصمیم بگیر، من پشتتم.» از اون لحظه به بعد، ترسهام کمتر شد.

انگار یه دست نامرئی داشت مسیرم رو صاف میکرد. هرشب میگفتم آخیـــــش خدایا شکرت.

4) پیامبر درون ما

اگه دقیق نگاه کنیم، هرکدوم از ما یه «پیامبر درون» داریم.

یعنی اون بخش از وجودمون که وقتی آروم و مهربونه، جهـــــان اطـــــرافش هم هماهنگ میشه.

وقتی خشمگین و خشنه، حتی نزدیک ترین آدمها ازش فاصله میگیرن.

من تو تجربه هام دیدم ==>> آدمهایی که با نرمی رفتار میکنن، همیشه تو جمعها محبوب ترن، تصمیمهاشون تاثیرگذارتره، حتی تو کار و تجارت هم موفق ترن.

اما جالبه قرآن، 14 قرن پیش همین راز رو گفته بود:

اگه “فظّ و غلیظ القلب” باشی، «لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِک» ==>> مردم از دورت پراکــــــــــنده میشن. یعنی داری در خلاف گستـــــرش جهـــــان رفتار میکنی .

⭕️ این فقط درباره رهبری کردن نیس ، درباره عشق، خانواده، حتی بازار و معامله هم هست! صـــــدبار توی خرید و فروشام تجربه کردم . اگه بگم توی “رفتار با ماشینم” که بظاهر یک چیز بی جان هست هم تجربه کردم شاید باورتون نشه‼️

کسی که سختگیر و بی انعطافه، ناخواسته اطرافش رو خالی میکنه.

اما اون که با محبت و درک رفتارمیکنه، جذب کننده ست ؛ حتی اگه سکوت کنه… . اینجاست که فرق سوئیس و ایران مشخص میشه!

5) نتیجه ای که زندگی منوتغییر داد

اونروز که این آیه رو دوباره خوندم، یه چیزی تو درونم روشن شد. فهمیدم «نرمی»، نه نشونه ضعف، بلکه مسیر اتصال به خداست.

○ وقتی نرم میشی، میتونی ببخشی.

○ وقتی میبخشی، میتونی دعا کنی.

○ و وقتی دعا میکنی، قلبت آماده توکل میشه.

اینا یعنی:

○ حرکت از «نفس» به «نور».

○ از خشونت به اعتماد.

○ از تنهایی به همراهی با خـــــدا.

حالا هر وقت تو موقعیتی قرار میگیرم که دلم میخواد با تندی جواب بدم، یا از روی عصبانیت یه معامله رو کنسل کنم یا … ، قبلش یه لحظه می ایستم و از خودم میپرسم:

«آیا الان نرمی من، میتونه جهانم رو زیباتر کنه؟»

و تقریبا همیشه جواب مثبتـــــه.

جمع بندی خودمونی :

سوره آل عمران فقط یه روایت تاریخی نیست؛ یه نقشه زنده برای امروز ماست .

میگه:

• نرم باش، چون خدا نرمه.

• ببخش، چون بخشیدن تـــــو رو آزاد میکنه.

• مشورت کن، چون قلب باز نشونه ایمانـــــه.

• توکل کن، چون جهان درخدمت کسیه که با عشـــــق تصمیم میگیره.

وقتی امیر بالاخره مسیر علاقه ش رو دنبال کرد – ساخت پادکست درباره طبیعت و ایمان – زندگیش متحول شد. گفت:

🟢 «محسن، وقتی شجاعانه به دنبال علاقه م رفتم، انگار درونم باز شد. آدمها هم به سمتم اومدن، بدون اینکه بخوام.»

و لبخند زدم و گفتم: «دیدی؟ تو با مهربونی و توکل، هم زندگی خودت، هم جهان رو گسترش دادی . همونطور که قانون میگه: وقتی تو با نرمی و عشق حرکت میکنی، جهان موظـــــفه با تو هماهنگ بشه .»

~~~~~

محسن ، الهام گرفته از سوره آل عمران، آیه 159

🪶نوشته ای از دل، برای دلهایی که میخوان مهربونی رو دوباره زندگی کنن.

حسین عزیز، بنده ی آروم و نورانی خدا سلام . چه شیرینه خوندن کلماتی که از دل سپاس و عشق میان…

حسین جان، گفتی «یه روزی عصبی بودم، دنبال دعوا بودم، حالا مهربون شدم» => یعنی تو معجزه ی زنده ی تغییری.

🟣 خدا وقتی ببینه بنده ای واقعا تصمیم گرفته مهربون بشه، خودش تمام جهان روباهاش همفرکانس میکنه.

گفتی “از وقتی باعشق رفتار میکنم، همه برام زیبا شدن”، =>  همون لحظه ای هست که خدا از درونت داره خودش روتجربه میکنه. [ وَنَفَخْتُ فِیهِ مِن رُّوحِی (سوره سنگ (حجر)، آیه 29)/ «در انسان از روح خود دمیدم.»

یعنی خدا بخشی از روح خودش – نه خودش، بلکه پرتوی از وجودش – رو در ماقرار داده ==>> وقتی یه انسان با ایمان، عشق، مهربونی، گذشت، بخشش و حضور زندگی میکنه، اون لحظه صفات الهی درش فعال میشه ==>>> یعنی خدا از طریق اون بنده داره خودش رو نشون میده.]

تو فقط ادامه بده همین مسیر رو، باهمین قلب پر از شکر و حضور.

هر “الهی شکرت” تو، یه موج برکته که برمیگرده و روی زندگی خودت میباره.

بدون که خدا ازهمین کلماتت لذت میبره، چون بنده ای داره که تو تاریکی شب، بین کار وخستگی، باز یادشه، باز سپاس’گوئه، باز عاشقه…

رب با توئه حسین جان، چون تو باعشق با اویی.

سلام زهرا جان روشن، این حجم از صداقت، این همه شفافیت دل… آدم رو وادار میکنه چندلحظه مکث کنه، نفس بکشه، بعد جواب بده. این جنس حرف زدن فقط ازکسی برمیاد که سالها جنگیده، فهمیده، نرم شده و الان تازه داره خود خودش رو میبینه.

نوشتی: «زهرا واقعا حالت خوبه؟»=>> یعنی به جایی رسیدی که بجای قضاوت، باخودت روراستی =>> همون نقطه ای هست که آدم میفهمه حال خوب هدیه نیست… نتیجه مسیرشه. الحمدلله رب العالمین.

اون آرامشی که میگی، اون نرمخویی، اون تغییرها… هیچکدوم اتفاقی نیست ؛ اینها نشونه های قدرت خودته ؛ نشونه های انتخابهات، تمرینهات، خلوص نیتت.

آیه ی «فَبِمَا رَحْمَهٍ منَ الله…» =>> خیلیهااین آیه رو میخونن، ولی خیلی کم پیش میادکسی اونو در خودش زندگی پیدا کنه و کنه.

تو الان داری این آیه روزندگی میکنی =>> نه از بیرون… بلکه از اعماق وجودخـــــودت ‌

گفتی: «خـــــداونده که داره لطف و رحمتش رو بهت نشون میده و دررفتار و گفتارت حضور پیدا میکنه…»

زهرا جان، این دقیق همون اتفاقیه که وقتی انسان رشدمیکنه، میفته = خـــــدا از درونت شروع میکنه خودش رونشون دادن.

نه اینکه جای تو تصمیم بگیره… نه. بلکه تورو قدرتمند میکنه تا انتخابهای درستتری داشته باشی.

پس لطف خـــــدا درزندگی تو =>> یعنی قدرت درونی خودت فعال شده.

● این قدرت توئه که باعث میشه اشکهات شبیه رهاشدن باشه، نه غم.

● این قدرت توئه که باعث میشه ازحرفها الهام بگیری، نه وابسته بشی.

● این قدرت توئه که باعث میشه عاشقانه نگاه کنی به دنیا،

نه منتظر معجزه بمونی… => چون خودت خودِمعجزه ای.

گفتی : «خدا از زبون شما باهام حرف میزنه»

این فقط یعنی ذهنت الان روی فرکانس دریافت قرار گرفته.

خـــــداهمیشه حرف زده… تو تازه داری میشنوی.

و این… زیباترین مرحله رشدیک انسانه.

زهراجان، اون بیت شعری که نوشتی، اون آهنگی که عاشقش شدی… اون اشکهایی که پشت سر هم اومدن… ==>> اینها نشونه عشقه، بله…

ولی قبل از هرچیز نشونه زندگی دوباره خودته. زندگی درمدار بالاتر . الحمدلله رب العالمین.

تو الان داری خودت روپیدا میکنی.

نه کس دیگه رو… نه سایتو… = > خودت رو.

و ازهمینجا بهت بگم:

این مسیر ادامه داره.

نور تو تازه شروع کرده به بالااومدن.

هرروز چیزهای بیشتری میبینی،

میفهمی،

آزاد میشی.

و فقط یه چیز رو یادت باشه:

اعتبارحـــــال خوبت مال خودته.

تو ساختیش.

تو نگهش میداری.

و تو همون کسی هستی که سالها دنبالش میگشتی.

چقدربرای این حالت خوشحالم زهرا . الحمدلله رب للعالمین‌

~~~~~

در پناه نوری که از درون خودت بلند میشه.

سلام فاطمه جان. همون اول که کلماتت رو خوندم، یه نکته روشن بود: تو دقیق توی لحظه ای هدایت شدی که آماده دریافتش بودی. یعنی قدرت درونیت، آگاهیت وصداقتت با خودت، تورو به این فهم رسونده ؛ نه من و نه هیچ چیز بیرون از تو.

این لطافت وآرامشی که ازش حرف زدی، همیشه تو وجود خودت بوده . فقط الان به مرحله ای رسیدی که اجازه دادی شکوفه بزنه.

نرمی، همونطور که خودتم زیباییش رولمس کردی، نشونه ضعف نیس ؛ نشونه قدرتیه که از عمق ایمان و آرامش میاد.

خشونت همیشه محصول ترسه… ولطافت محصول ایمانه.

وقتی آدم ب ِخودش ایمان داره،

وقتی میدونه به اندازه کافی لایقه،

وقتی باور داره خـــــداهمراهشه،

دیگه لازم نیست برا اثبات قدرتش خشن باشه.

قدرت واقعی مثل آبه: آروم، نرم، اماشکست ناپذیر.

توی این چند خط نشون دادی که یه باور مخرب رو، بانور آگاهی، با هدایت خـــــدا، و بااجازه ای که خودت دادی، پشت سر گذاشتی ==>> یعنی یه پیروزی درونی ==> این یعنی رشد ==>> یعنی قدم گذاشتن تو مسیر خودباوری توحیدی.

خدا تو رو هدایت کرد،

اما این تو بودی که پذیرفتی.

این توبودی که گوش دادی.

این تو بودی که نرم شدی.

و این تویی که الان داری آرامش رومیچشی.

منم ازت سپاسگزارم. چون کلمات تو، ایمان تو و این تغییر زیبایی که گفتی، یادآوری دوباره ای هست برا خود من که:

وقتی دل آماده باشه، خـــــدا از ســـــاده تـــــرین مسیرها نورمیفرسته.

در پناه آغوش پروردگار آرامش’بخش ؛ شاد، رها، متین وقدرتمند باشی.

سلام مهدی جان عزیز  ؛ خوشحال شدم کامنتت روخوندم، از ته دل. یه سوال صادقانه ذهنت رو درگیرکرده بوده و الان جوابش روگرفتی=>> خب این نشونه زنده بودن قلبته.

ببین، این چیزی ک ِ گفتی همون نقطه ای هست که خیلی از آدمهای اهل دل توش گیرمیکنن. نرم بودن رو باضعیف بودن اشتباه میگیریم، درحالیکه حقیقتش کاملا برعکسه==> خدا به موسی گفت برو پیش فرعون و با زبان نرم باهاش حرف بزن…. اگه زبان نرم و نرم خویی نشانه ضعف بودخداوند هیچــــــــــوقت همچین چیزی رو بِ پبامبرش نمیگفت ‌.

نرمی یعنی ظرفیت. یعنی ظرف وجودت بزرگه. یعنی میتونی ببینی، بشنوی، بفهمی، رد شی، عبور کنی، نشکنی.

آدمهای تند و محکم، خیلی وقتا ازبیرون قوی بنظر میان، ولی چون سختن، زودتر هم میشکنن. امــــــــــا آدم نرم، مثل آب، راه خودش رو پیدا میکنه.

قرآن هم دقیقا همینو گفته، از سر اینکه این قانونه ابدی ِ .

اون آیه خیلی کلیدیه؛؛؛ خدا نمیگه پیامبرچون قوی بود، چون داد میزد، چون محکم بود مردم دورش جمع شدن …>>> میگه چــــــــــون نرم خو بودی.

یعنی: نرمی، جاذبه میاره |نرمی، جمع میکنه | نرمی، رشد میده.

اینکه تو ذاتا نرم ومنعطفی، نه تنها ایراد نیس، که تازه  یه سرمایه بزرگه.

● فقط باید بدونی چطور ازش استفاده کنی وخودت رو با آدمهای خشن مقایسه نکنی.

راه تو اشتباه نیس مهدی جان، راه توفقط با راه اونا فرق داره.همین . خدا برای هرکدوم ازما یه مدل مسیر گذاشته.

خوشحالم که این آگاهی ب ِ دلت نشست،

الحمدلله که تجربه ت روگفتی، چون مطمئن باش خیلیا باخوندن همین کامنتت، نفس راحت میکشن.

در پناه خـــــدا مهربون ِ مهربون باشی.