تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۰

به نام خدای هدایتگرم

سلام به استاد جانم، مریم جان نازنینم و همه‌ی دوستای هم‌فرکانسی و همراه دلم.

استاد جانم، اولین بار با ماجرای «یک‌شبه پولدار شدن» اون موقع‌ها آشنا شدم که تازه آخرای دبیرستان بودم. یه دختر پر از هیجان و خیال بودم، که فکر می‌کردم همه‌چی راحت به‌دست میاد. یادمه یکی از آشناها منو با یه شرکت بازاریابی شبکه‌ای آشنا کرد. فضای اونجا پر از شور و حرف‌های قشنگ بود. همه از ماشین‌های مدل بالا، سفرهای خارجی و آزادی مالی حرف می‌زدن. منم با خودم گفتم: آره، منم می‌تونم! فقط کافیه چند نفر رو معرفی کنم و خیلی زود برسم به اون زندگی رویایی.

تمام ذهنم شده بود اینکه یه روزی بقیه نگام کنن و بگن: «ببین فاطمه چی شد!» دلم می‌خواست دیده بشم، تحسین بشم، بقیه باورم کنن. اما نمی‌فهمیدم دارم دنبال یه تصویر خالی از معنا می‌دوم.

تقریباً یه سال از عمرمو برای اون کار گذاشتم. هر روز جلسه می‌رفتم، آدم‌های زیادی رو معرفی می‌کردم، برای فروش اجناس از این در به اون در می‌زدم… اما هیچ خبری از پیشرفت نبود. فقط خستگی بود، بی‌انگیزگی، و یه حس تهی بودن. چون در ظاهر فعال بودم ولی درونم پر از ترس و عجله بود. عجله برای رسیدن، نه رشد کردن.

آخرش نه تنها به پولی نرسیدم، بلکه همون سرمایه‌ای هم که گذاشته بودم، از بین رفت. اون موقع از همه شاکی بودم. از خودم، از اونایی که منو وارد این مسیر کرده بودن، از دنیا… ولی حالا که سال‌ها از اون روزا گذشته، می‌فهمم اون تجربه یکی از قشنگ‌ترین هدایت‌های خدا بود.

اون شکست یه تلنگر بود برای بیدار شدنم. یاد گرفتم هیچ موفقیتی یه شبه به‌دست نمیاد، و هیچ‌کسی فقط با شعار دادن رشد نمی‌کنه. اون موقع پر بودم از شعار و آرزو، اما خبری از درک درون نبود.

فهمیدم موفقیت از درون شروع میشه، از ایمان، از حس خوب، از باور، نه از داد زدن و تکرار جمله‌های قشنگ. چون آدمای زیادی رو دیدم که فقط حرف می‌زدن، اما نه تو عمل موفق بودن، نه تو دلشون آرامش داشتن.

وقتی با شما آشنا شدم استاد جانم، تازه فهمیدم راه واقعی موفقیت یعنی رشد درونی. اینکه اول باید خودت بشی اون آدم موفق، بعد دنیا خودش اون رو توی زندگیت منعکس می‌کنه. فهمیدم هیچ اتفاقی شانسی نیست.

همون‌طور که شما همیشه می‌گید، جهان ما روی نظم و قانون بنا شده. پس چطور ممکنه چیزی توش شانسی باشه؟

ما دقیقاً همون چیزی رو جذب می‌کنیم که می‌فرستیم. هر فکری، هر احساسی، هر باوری داره مدار زندگی‌مونو می‌سازه.

اون موقع من تو مدار کمبود بودم، تو مدار «می‌خوام زود برسم»، و جهان هم همونو بهم نشون می‌داد: نرسیدن، خستگی، ناامیدی. ولی حالا می‌دونم وقتی درونم پر از حس لیاقت، عشق و فراوانی باشه، دیگه رسیدن یه مسیر طبیعی میشه، نه سختی.

الان هر وقت یاد اون روزا می‌افتم، با لبخند نگاهش می‌کنم. چون می‌دونم اون شکست، در واقع یه هدیه بود؛ یه راه برای بیدار شدنم، برای شناخت خودم، برای شروع یه مسیر واقعی.

بعضی شکست‌ها در واقع شروع یه بیداری‌ان. خدا گاهی ما رو از راه سخت‌تر می‌بره تا ما قوی‌تر، آگاه‌تر و خودمون‌تر بشیم. اون روزا فکر می‌کردم باختم، اما حالا می‌دونم اون‌جا تازه شروع کردم به پیدا کردن خودم.