تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۰

سلام استاد عزیزم

من هم در گذشته چون زورم نمیرسید تا بتونم درست فکر کنم

بعد ِ اینکه خودم میساختم شرایط رو با افکارم ولی اشتباه

شاید فکر میکردم شانسیه چون اینو از اطرافیان بارها شنیده بودم ما که شانس نداریم اگر شانس داشتیم که اسممون میزاشتن شانسعلی

یا یک اتفاق روال و خوبی برای یکی رخ میداد سریع میگفتن ببین طرف چقدر خوش شانسه

و یک نگاه بخودم به نتایج و اوضاع دیگران مینداختم که راحت تر زندگی میکنن و حداقل زندگی میکنن من که کلا قید زندگی رو زده بودم یا اون نگاه

بیشتر از اوضاع موجود از طرز تفکرم و از اون چیزای که داشت توی ذهنم میچرخید متنفر تر میشدم چون اون موقع نمیتونستم زیبای رو تحسین کنم در بیرون از خودم با اون‌ نگاه شانسگونه که برای من هم میشود رشد ایجاد بشود

و از اون اوضاع که داشت بوجود میومد و اومده بود ناراضی بودم و میترسیدم

از خودم و افکارم که داشت خلق میشد و من هم زورم یا اگاهیم نمیرسید که درستش کنم

و میدیدم نمیتونم تغییر ایجاد کنم انگار یجورایی کنترل شرایط از دست من خارج بود و انکار بهترین گزینه این بود فکر کنم همه این شرایط شانسیه

و بیخیال بشم و منتظر باشم تا ی روز خوب بیاد تا یک دری ب خته بخوره شرایط من خوب بشه

( و من فقط تماشاچی بازی بودم نه اونی که میتونه تغییر بده بازی رو در حالی که خودم خالق اثر بودم)

ولی شانسی نبود چون من از فکرای که توی سرم بود میفهیدم این فکرا قشنگ نیستن و منم بدم میاد از طرز تفکرم و رفتارم و نتایج و بخاطرشونه که اوضاع من این شکلی شده و میشه و همچی از افکار خودم سر منشا میگیره ولی راه حل برای برطرف کردن اوضاع نداشتم

فقط مشکل این بود راه حل نداشتم برای تغییر طرز فکرم و اگاهیی نداشتم که مثلا بجای اینکه همش اون فکرای ناجور رو بچرخونم توی سرم بیام توجه کنم به زیبایی ها و نعمت ها و بخام که یکم بهتر باشم و عمل کنم و بدونم که میشه اوضاع بهتر بشه

و فکر میکردم چون من شانس ندارم یا شانسم بده پس اوضاع بخاطر اینه که جور در نمیاد برام پس نمیشود این جا جای ما نیست اصلا

و با این طرز تفکر انگار هر جا میرفتم منتظر اتفاقات ناخوب بودم نمیخاستم قدمی بردارم

و لاجرم دست از پا خطا هم نمیخاستم بکنم چون فکر میکردم لاجرم نتیجه بد خواهد شد برای من و دست به هیچ اقدامی و تغییری نمیزدم یا میزدم بخاطر باورها و طرز فکر خودم بد میشد بیشتر باور میکردم شانس رو

و از اون سمتم ترس داشتم از اینده ای که شانسی اوضاع ناجور پیش خاهد امد و اتفاقات بد گریبان گیرم خواهد شد نگو همش بخاطر افکار باور های خودم بوده:)نه جبر

و اون افکار داشت ناخوداگاه ارسال میشد ترس ایجاد میشد حس غم حس بد بخت بودن بد شانس بودن ضعیف و ناتوان و بدرد نخور بودن حس اینکعه من خوب نیستم هیچکس من رو دوست نداره و درکل احساس بدو نارضایتی و سر در گمی

چون این نگاه شانسی بودن بهم القا میکرد که اون بیرون تو در خطری ( ولی این ها همش نجوای ذهن و ساخته شده توسط ذهنم که شده بود باورم بود ) و هرچی پیش بیاد شره برات

پس حرکتی نکن مث این میمونه که فکر کنی یک ادم نحس هستی و هر کاری کنی به زررت تموم خواهد شد

ولی مشکل این طرز فکر اونجاییه که حتی اگر حرکتم نکنی افکارت رو داری با خودت و لاجرم اتفاقات بد و حس بد رو تجربه خواهی کرد و تنها راهش اینکه تغییر بدی افکارت رو و حرکت کنی

جواب سوال :موقعیتی که اول فکر میکردم بد شانسی اوردم و شکست خوردم بعدش فهمیدم نشانه خداوند بوده تا مسیر درست رو پیدا کنم ؟

گفتم بالا کل زندگی ما میتونه قبل اگاه شدنمون از قوانین بد شانسی باشه برامون چون این یک نوع نگاهه که ساخته میشه توی ذهن انسان

حتی همین الانشم توی هر چالشی اگر نتونیم از زاویه ای نگاه کنیم که بگیم الخیر فی ماوقع بازم انگار گفتیم اوضاع داره شانسی پیش میره برامون و تفاوت این گفتن الخیر فی ماوقع و اینکه فکر کنیم بد شانسی اوردیم توی یک چیزه تغییر حسمون بسمت خوب یا بد و کل داستان هم همین احساس خوبه هست جهت دهی افکار

انگار وقتی میگی الخیر فی ماوقع حتی توی دل شرایط بد ایمانت رو نشون میدی و انتخاب میکنی اتفاقات خوب رخ بده برات چون همچیز باوره توعه ایمانه توعه و باور کنیم که ایجاد حس خوب بدون در نظر گرفتن نتیجه بعدش بهترین راه کار هست برامون و فقط انجامش بدیم

و اینکه چرا اصلا ما باید روی شانس حساب باز بکنیم چیزی که بگیر نگیر داره مثل قمار میمونه یا میبازی یا میبری

ولی طبق قوانین که خداوند قرار داده و استاد عزیز بما داره اموزش میده باختی در کار نیست در نهایت تو پیروز میشی چون شانسی نیست