تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۰
موضوع این قسمت: چرا موفقیت شانسی نیست و چطور باید آن را خلق کرد؟
مفاهیمی که در این گفتگو مورد بررسی و توضیح قرار گرفته است:
- هیچ چیز شانسی و اتفاقی نیست، این قاعدهی جهان است
- خوششانسی یعنی بیدار شدن از خواب غفلت با اولین ضربهی جهان یا حتی بهتر، اینکه با اولین نشانهها به خود بیایی
- هر پیشنهادی که به شما وعدهی یکشبه پولدار شدن میدهد، قطعاً یک تله است که باید با سرعت از آن فرار کرد
در این گفتوگو، یکی از دانشجویان استاد عباسمنش داستانی از بزرگترین شکست مالی زندگیاش تعریف میکند. او با شور و اشتیاق وارد کسبوکاری شد که در ظاهر مسیر ثروت بود، اما برخلاف نشانههایی که جهان به او میداد، مسیر را ادامه داد تا جایی که تمام دارایی و حتی سرمایهی قرضی خانوادهاش را از دست داد.
اما درست در همان نقطهی شکست، جرقهی بیداری درونش زده شد. او متوجه شد که جهان همیشه با نشانهها و علائم ظریف با ما سخن میگوید و اگر نادیده بگیریم، جهان مجبور میشود ما را با «درد» متوقف کند تا تغییر کنیم.
استاد عباسمنش در پاسخ، با نگاهی عمیق و شفاف توضیح میدهد که هیچ چیز در جهان بهصورت شانسی اتفاق نمیافتد. جهان بر پایهی قانون و نظم دقیق الهی بنا شده است.
همانطور که خورشید هر روز با قانون طلوع میکند، همانطور که جاذبه با دقت میلیمتری همهچیز را در جای خود نگه داشته است، نتایج زندگی ما نیز حاصل قوانین و ارتعاشهایی است که خودمان منتشر میکنیم نه شانس، نه تصادف، نه «دری به تخته خوردن».
استاد با مثالی از تجربهی جوانی خود در بندرعباس، جایی که فریب بازی شرطبندی را خورد و در عرض چند ساعت تمام پولش را از دست داد، توضیح میدهد که هر باختی، هر درد و هر زمینخوردنی، اگر به آگاهی منجر شود، تبدیل به نقطهی عطفی الهی میشود.
او میگوید:
«بعضی درسها درد دارند، اما اگر باعث شوند که مسیر درست را ببینی، آن درد در واقع رحمت است.»
پیام عمیق این جلسه این است که:
- هیچچیز در زندگی ما شانسی نیست.
- هر شکست، نشانهای از خداوند است تا مسیر درست را پیدا کنیم.
- ثروت و موفقیت نه با شانس، بلکه با فهم قوانین الهی، هدایت درونی و اصلاح مسیر خلق میشوند.
- دردها، اگر با آگاهی همراه شوند، دروازهی بیداری و رشدند.
این داستان نشان میدهد که چگونه یک سقوط بزرگ، میتواند سرآغاز پرواز باشد. زمانی که انسان تصمیم میگیرد مسئولیت کامل زندگیاش را بپذیرد و باور کند که هیچ عامل بیرونی و هیچ «شانس یا بدشانسی» در کار نیست، بلکه همه چیز نتیجهی باورها، ارتعاشها و انتخابهای اوست.
تمرین این قسمت:
آیا در زندگیات موقعیتی را تجربه کردهای که ابتدا آن را «بدشانسی» یا «شکست» میدانستی، اما بعدها فهمیدی نشانهای از خداوند بود تا مسیر درست را پیدا کنی؟
با جزئیات بنویس که آن موقعیت چه بود، چه احساسی داشتی، و امروز با نگاه آگاهتر چه درسی از آن گرفتی؟
(تجربهی تو میتواند الهامبخش هزاران نفر دیگر باشد تا شکستهای خود را از دریچهی ایمان و قانون الهی ببینند.)
پاسخت را کامل در قسمت کامنتهای همین صفحه بنویس تا هم برای خودت نقشهی راه شود و هم الهامبخش دیگران.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- فایل صوتی تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۰14MB15 دقیقه
بسم الله الرحمن الرحیم
سلام خدمت استاد ودوستان عزیزم
استاد داستانت خیلی با نمک وخنده دار و البته پردرس بود اول از همه تعهد داشته باشیم که اول از همه جاهایی که خدا گفته برایتان بهتر است انجام ندهید ویا اینکه برایتان بد است را انجام ندهیم که مجبور بشیم خدایی نکرده با چک ولقد این حرف ودرس برما ثابت شود البته برای بعضی ها شاید پتک هم نتواند آنرا از وعده های جذاب ودروغینی که خدا گفته انجام ندین برهاند.
امیدوارم همه ما با اولین چک ها بتوانیم درس انرا را برداریم در درجه اول اصلا نیازی به تنبیه نداشته باشیم ولی اگر به خاطر سهل انگاری خودمان چکی خوردیم همان اول درسش را برداریم ومثل آن قورباغهه که داخل آبی که داشت یواش یواش گرم میشد ومُرد نباشیم که همون بر میگرده به اهرم رنج ولذت که با کوچک ترین چکی هوشیار باشیم وآن را رنج زیادی تلقی کنیم واز آن موقعیت که منفعتی برایمان ندارد(نه آن موقعیتی که برای پیشرفتمان است ولازم است تکامل راطی کنیم که شاید نیاز باشد رنج هایی بکشیم.) فرار کنیم.
که این کار همت وایمان می خواهد وامید وارم که خود من ودوستان هم به این درجه برسیم.
استاد من لازم میدونم که بگم که من از اون ادمهام که اکثرا کتک خور ملسی دارم ، وامید وارم به اون دسته از ادم ها که بدون اینکه نیازی باشد که چکی بخورد یا فشاری رویش باشد پیشرفت کند ملحق شوم؛که ان شاءالله و به یاری خدا این موضوع رو دور از خود وهمه انسان ها نمیدانم که به این درجه برسیم .
واز خدا خواستارم که دوستان عزیزم ومن به این درجه برسیم.