تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۰

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام و درود به اساتید جان و دلم

اریک صبح زیبای پاییزی و صدای آواز پرنده هایی که روی درخت سیب نشسته و از دیدن طلوع به وجداومدن….. خدایاشکرت که امروز بهم توفیق عطاکردی تا در اولین ساعات روزم بیام و بنویسم و لذت ببرم…..

فشنگتر ازین نداریم ها شبم با کامنت نوشتن به پایان رسید و صبحم با کامنت نوشتن آغاز شد خدایا شکرت بابت همه ی هدایت هات….

تمرین گام دهم ..پروژه ی تغییر را در آغوش بگیر

آیا درزندگی ات موقعیتی را تجربه کرده ای که ابتداآن را بدشانسی یا شکست می‌دانستی اما بعدها فهمیدی که نشانه ای از خداوند بوده تا مسیر درست راپیداکنی؟؟؟

بله اونم چه موقعیتی

دقیقا یادمه زمان کرونا با اینکه تو مسیر آگاهی بودم ولی انگار یکباره تمام قوانین و فراموش کرده بودم ترس سراسر وجودم رو گرفته بود ومن تمام وقت جلوی تلویزیون درحال دیدن اخبار مربوط به کرونا بودم و هر لحظه واسه بقیه هم توضیح میدادم و بزرگترین ترسم این بود که پدرو مادرم مبتلا بشن و خوب نتیجه ی افکار و کانون توجهم خیلی زود پدیدارشد و بنده بعنوان اولین شخص از اعضای خانواده مبتلاشدم و با علایم شدید به مدت ده روز تو خونه افتادم و هرروز وضعیتم داشت بدتر میشد دقیقا روز سوم بود که فهمیدم مامانم هم مبتلاشدن و من دیگه حالم بدتر شد چون ترس بزرگم به حقیقت پیوست و من مدام میگفتم خدایا چرا من چقدر من بد شانس بودم چرا اینطور شد منکه جایی نرفتم من که کاری نکردم چون واقعاً هم جایی نرفتم اصلا من تو اون تایم یک رفتار هایی نشون دادم که خودم یادم میاد شرمنده میشم

نکته ی جالبش اینه که دوتا بچه ی هشت ساله ی من هرروز می‌رفتن بیرون و با یه عالمه بچه ی دیگه بازی میکردن و من توان نداشتم حتی ازجام بلند شم که بهشون گیربدم و اونا حسابی از این فرصت استفاده کردند هر لحظه صدای شادی و خنده شون و از پنجره می‌شنیدم و من فقط افتاده بودم و نمی‌تونستم هیچ کاری انجام بدم اونا میومدن و میرفتن و کنارم بودن ولی حالشون عالی بود وتو عالم بچگی حال میکردن

بعداز چندروز تو خونه موندن و تنهایی یهو به خودم اومدم دیدم وااای خدایا من چکار کردم با خودم با همون حال رفتم سراغ گوشیم و ویس هایی که داشتم گذاشتم و فقط گوش میدادم .به سختی دفترم رو برداشتم و می‌نوشتم و سپاس گزاری میکردم اولین چیزی که بابتش هزار بار سپاسگزاری کردم همون صدای بازی و خنده ی بچه هام بود که چقدر باعث شد من به خودم بیام دیدم که اونا همه ی توجه شون روی بازی و خوشگذرونی بود و درنهایت سلامتی بودن و اوضاع من این بود…انگار خدا دستمو گرفت و بلندم کرد برد نشوند سر دفترم و نوشته هام و فایل هام و به معنای واقعی هدایتم کرد همون روزها تصمیم گرفتم تلویزیون و اخبار و برای همیشه بزارم کنار و الان حدود شش ساله که ما اصلا تلویزیون نمی‌بینیم گاهی بچه ها یه انیمیشن جذابی باشه دانلود میکنن و میبینیم وگرنه تو خونه صدایی نیست ….اون مرحله از زندگیم قشنگ فهمیدم که چطور میتونم با کانون توجهم زندگیمو نابود کنم و باور کردنه اون بیماری و ترس چطور منو داشت از پا در میا ورد.

از درس های که گرفتم از این موضوع هرچی بگم کمه …از اون موقع تا الان من خیلی خیلی به ندرت پیش اومده که بیمار بشم مگر یه وقتایی گرفتگی عضلانی دراثرورزش بوده ……

به لطف خدا حالم عالیه هم خودم و هم اعضای خانواده م در سلامتی کامل هستیم و هیچ بیمه ای نداریم جوری که همه بهمون میگن برین خودتونو بیمه کنین دو روز دیگه پیر میشین لازم میشه ولی دیگه ایمانم حداقل تو این یک مورد اونقدر قوی شد که هیچ بیماری نمیتونه به بدن من وارد بشه مگر از طریق نشتی های ذهنم و باز با همون ذهنم هم میتونم شفا پیدا کنم. خدایا شکرت…..