تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۲

سلام بر استادان عزیزم.

سلام بر همه رفقای مشتاق تغییر.

جدای از همه ی زیبایی ها و درسهای این فایل،یک قسمت از صحبت های عادله جان برای من از همه جالب تر بود‌.

اونجایی که گفتند مدتی اموزش برنامه نویسی دیدند و در این حوزه کار کردن،اما متوجه شدن که این حوزه،حوزه ی مورد علاقشون نیست.

با وجود اینکه توی این حوزه وقت گذاشته بودن و ماهر هم شده بودن،اما رها کردن و تصمیم گرفتند وارد حوزه ی ورزش بشن.

بدون ترس از اینده مبهم.

بدون ترس از قضاوت.

بدون سرزنش خودشون.

بدون اینکه بگن خب من این همه وقت گذاشتم،هزینه کردم،اموزش دیدم،الان بیام رها کنم؟!؟!

این موضوع برای من دو هفته قبل اتفاق افتاد.

من مدتها فکر میکردم خیییلی علاقه دارم بشم استاد دانشگاه و تدریس کنم.

خلاصه گفتم باید ادامه تحصیل بدم تا دکتری تا به خواستم برسم.

امسال کارشناسی ارشد دانشگاه ازاد ثبت نام کردم.

جلسه اول کلاس دیدم که من اصلا به درسهای رشتم علاقه ندارم.

دیدم من اصلا دوست ندارم این مباحث رو تدریس کنم.

دیدم همین الان هم دوست ندارم در جایگاه استادای دانشگاه باشم که این دروس رو تدریس میکنن.

اما مسیری بود که واردش شده بودم.

هزینه ازمون ورودی و تشکیل پرونده

و شهریه دانشگاه نزدیک به 17 میلیون شده بود.و پرداخت کرده بودم.

احتمالا باید هزینه دروس انتخابی هم پرداخت کنم!

خلاصه جلسه دوم هم دوباره همین افکار میوند توی ذهنم که من اینجا چکار میکنم؟

مگه من به این حوزه علاقه دارم که اومدم ارشدش هم بگیرم؟!

همین جلسه دوم که دوهفته پیش بود فرزندانم هر دو بیمار بودن و من رفتم کلاس.

وسطهای دومین کلاس بود که همسرم تماس گرفت و گفت بیا به بچه ها برس.

اولش خییییلی ناراحت شدم که همسرم اینطور رفتار کرد.

اما اما اما کمتر از 1 ساعت با مرور صحبتهای استاد توی ذهنم حالم عالی شد!

منی که از تا یک ساعت پیشش از دست همسرم ناراحت بودم که داره مانع تحصیلم میشه،خدا رو شکر میکردم که هدایتم کرد.

میگفتم این ضربه ی جهان بود که منو به خودم بیاره.

که مسیر رو بهم نشون بده.

گفتم سعیده توی مسیری اومدی که مورد علاقه ات نیست.

خودت هم میدونی.

این بیماری بچه ها و رفتار همسرت هم سیلی جهان بود که مسیرت رو اصلاح کنی.

تا قبل از اینکه اولین جلسه ارشد رو برم فکر میکردم من عااااشق تدریس این رشته توی دانشگاهم!!!

اما بعد فهمیدم که نه.

این خواسته ی من نیست.

و بهاش رو پرداخت کردم تا فهمیدم این خواسته ی من نیست.

هم بهای زمانی و هم مالی.

الان به خودم میگم سعیده پرداخت این بها واقعا ارزشش رو داشت.

فهمیدی که به این حوزه شغلی علاقه نداری.

اگر واردش نمیشدی تا اخر عمر فکر میکردی عاشق اینی که بری دانشگاه این رشته رو تدریس کنی!!!

اگر بها پرداخت نمیکردی و واردش نمیشدی همیشه حسرت به دل بودی که کاش دکترام رو میگرفتم و میشدم استاد دانشگاه.

الان هم با وجود اینکه تصمیم به استعفا از ادامه تحصیل گرفتم، باید نزدیک به 5 تا 6 تومن دیگه شهریه متغیر پرداخت کنم.

اما با عشق پرداخت میکنم.

خیلی خوشحالم شغلی که چندین سال فکر میکردم عاشقشم خداوند بهم نشون داد که فقط فکر میکردی عاشقشی.

خلاصه اولین بار که در دوره 12 قدم از استاد شنیدم که بچه ها وقتی فهمیدید مسیر اشتباهه برگردید و نگید که حیفه من کلی براش زحمت کشیدم ،خیلی برام سنگین بود.

به هیچ عنوان حتی نمیتونستم تصور کنم من این مسیر طولانی و پر زحمتی که اومدم رو رها کنم.

چون برای رسیدن به شغل کنونی خودم با وجود بارداری و بچه شیرخوار بسیار بسیار درس خوندم و تلاش کردم.

هنوزم با وجود یک سال و نیم همراهی با استاد بسیییییار مقاومت دارم برای قطع این مسیر و شروع مسیر شغلی جدید.

اما فعلا در این مرحله هستم که پا روی ترس از قضاوت دیگران گذاشتم و به همسر و خانواده ام اعلام کردم که من به این شغل علاقه ندارم و تصمیم به خارج شدن دارم.

خواهرم هام استقبال کردن.

همسرم هم خدا رو شکر توی این موارد دخالتی نمیکنه و موافقه.

اما هنوز این جسارت رو پیدا نکردم که ریشه شرک و ترس رو قطع کنم.

البته قبلا حتی نمیتونستم تصور و تجسم کنم که از شغلم خارج شدم.

تا این حد مقاومت داشتم.

اما اعلام عدم علاقه مندیم رو به خانواده بروز دادم.

الان هر وقت به کار فکر میکنم،سریع کار توی کارگاه قنادی و پخت کیک کافی شاپی خانگی میاد تو ذهنم!

نمیدونم این هم باید واردش بشم ببینم چه حسی نسبت بهش دارم.

الان چیزی که مطمئنم خییییلی بهش علاقه دارم و خسته نمیشم و حاضرم بدون دریافت پول با عشششق انجامش بدم،تدریس دروس مدرسه به بچه هاست.

مثلا ریاضی ابتدایی و عربی و زبان انگلیسی متوسطه اول.

اصلا بهش فکر هم میکنم که شاگرد دارم و دارم تدریس میکنم،قلبم میخنده.

اصلا عاشق اینم که ساعتها با بچه های خودم درساشون رو تمرین کنم.

حتی همیشه با امیرعلی شعرهای کتابشو حفظ میکنم.

چندبار به پیشنهاد خودم دروس بچه های برادر همسرم رو باهاشون کار کردم و لذت بردم.

پسر برادر شوهرم بهم گفت زن عمو من تازه فهمیدم این مبحث رو.

گفت چقدر خوب درس میدی.

گفت حتی از معلممون هم بهتر یادم دادی.

کامنتم خیلی طولانی شد.

ادامه افکارم رو در کامنت بعدی میارم.