تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۳

به نام خالق عشق و شادی و زیبایی

درود و خداقوت به استاد عزیز و همه دوستان خوب سایت

انقدر موضوع این فایل برام جذاب بود که از زمانی که شنیدمش واقعاً دوست داشتم خوب درکش کنم به همین خاطر چند روز بهش عمیقاً فکر کردم و اکثر کامنت‌های دوستان رو هم خوندم و در زندگی خودم مرور کردم آگاهی‌های این فایل زیبارو و دوست داشتم زمانی که میام کامنت بنویسم یه کامنت خیلی خوب باشه. ان‌شالله که همینطور باشه.

جالبه که برنامم این بود صبح که پامیشم بیام کامنت بنویسم اما الان تقریباً ساعت 4 صبح هست و خداوند بیدارم کرد و گفت الان زمان نوشتنه احسان و با انرژی و احساس بسیار فوق‌العاده به لطف خدا شروع کردم به نوشتن این کامنت.

نمیدونم دوستان دیگه هم این احساس و برداشت رو داشتن یا نه اما برداشت من از موضوع این فایل تماماً بحث توحید و شرک بود.

وقتی خودم رو بهتر بررسی کردم متوجه شدم به اندازه‌ای که من نگاهم بیشتر به درونم و خداوند معطوف شد توجهم از بیرون کمتر شد، یعنی وابستگیم به افراد، پول و هر چیزی غیر از خودم و خدای خودم کمتر و کمتر شد.

به شکل عجیبی دیگه دوست نداشتم توجه کسی رو به خودم جلب کنم، چه برای برقراری ارتباط چه برای فروش یا با هر عنوان دیگه. حتی نیاز به پول بیشتر هم نداشتم برای اینکه بخوام احساس بهتری رو تجربه کنم و اتفاقی که افتاده اینکه هم افراد بهتری الان تو زندگیم هستند و هم ثروت بیشتری دارم میسازم و البته بسیار بسیار بسیار آسان‌تر.

خیلی سعی کردم درک کنم که این در مدار درست قرار گرفتن دقیقاً یعنی چی، یعنی چطور میشه که در مداری باشی که همه چیز به سادگی رخ میدهد و افراد و موقعیت‌های مناسب سر راهمون قرار میگیرند و سعی کردم درباره جواب پرسش این بخش به درک بهتری برسم.

وقتی جواب‌های تمرین این بخش رو در زندگی خودم بررسی کردم به وضوح دیدم که دلیل اینکه مسیر به شکلی آسان و معجزه آسا پیش رفت این بود که من به قدرتی تکیه کرده بودم که بسیار بزرگ‌تر از اون مسئله من بود.

اگر ما به این درک رسیده باشیم که تمام اتفاقات زندگی ما بازتاب فرکانس‌ها و نگاه ما نسبت به زندگی و خداست اونوقت خیلی بهتر متوجه میشیم که دقیقاً چه تعریفی از خداوند و ارتباطی باهاش داریم.

اگر زندگی در هر بخشی سخت پیش میره یعنی ما نتونستیم خداوند رو به خوبی درک کنیم و از قدرتی که به ما داده شده در جهت دلخواه استفاده کنیم.

اینکه ما در برابر اتفاقات زندگی میترسیم و ناراحت میشیم فقط یک معنا داره: خدایی که در ذهن ماست کوچک‌تر و ضعیف‌تر و ناتوان‌تر از مسئله ماست.

مادام که این تعریف در ذهن ما باشه امکان نداره ما به مسیر آسانی هدایت بشیم.

به همین دلیل وقتی ما شروع میکنیم به سپاس‌گزاری کردن داریم قدرت خداوند رو دوباره به یاد میاریم و میتونیم قدرتش رو در وجود و ذهنمون بازسازی کنیم.

این الگوی یکسان رو من در موقعیت‌هایی که تجربه آسانی برام رخ داد مشاهده کردم که من قبل از اینکه اون اتفاق به شکل ساده برام رخ بده به یک احساس سبکی و آرامش و رهایی رسیده بودم که در واقع میشه گفت هم‌سنگ احساس سپاس‌گزاری بوده همیشه.

حقیقتاً هرچقدر فکر کردم راهکار حتی نزدیکی مثل سپاس‌گزاری برای رسیدن به این احساس به شکل آسان پیدا نکردم.

چون ممکنه خیلی از ماها به اون خواسته‌هامون به شکل آسان در حال رهایی رسیده باشیم اما اون رهایی نتیجه اعتماد نبوده خیلی وقتا، بلکه نشانه این بوده که دیگه تیری برای پرتاب نداشتیم.

اما وقتی آدم سپاس‌گزاری میکنه از روی اعتماد به احساس رهایی میرسه.

در واقع وقتی من نتایج آسان زندگیم رو مرور کردم متوجه شدم که هرچقدر من شخصیت سپاس‌گزار رو در خودم پرورش دادم سرعت و حجم این آسانی‌ها بسیار بیشتر شد به شکلی که واقعاً نتونستم یک مورد خیلی خاص رو انتخاب کنم چون احساس کردم ممکنه درباره بقیه اتفاقات زندگی کم لطفی بشه.

در واقع اگر دقت کنیم به جاهایی که تو زندگی اوضاع داره سخت پیش میره میتونیم درک کنیم که ما نتونستیم به خوبی در مورد اون موضوع احساس سپاس‌گزاری داشته باشیم و همش به دنبال یک نتیجه نهایی بودیم برای حس خوب داشتن، درصورتی که معادله دقیقاً برعکسه، یعنی وقتی ما سپاس‌گزار باشیم آسانی اتفاق میفته نه اینکه ما آسانی رو تجربه کنیم بعد سپاس‌گزار باشیم.

هر زمان که من در مورد مسئله‌ای تو زندگیم احساس میکنم دارم تقلا میکنم از استاد یاد گرفتم که سریع به خودم نهیب بزنم که آقاجان چرا دارم زور میزنم؟ اگه سخت داره پیش میره که یعنی اصلاً راهش نیست، بعد میام شروع میکنم به سپاس‌گزاری کردن و به عینه میبینم که چطور اوضاع به شکل شگفت‌انگیزی تغییر میکنه.

در واقع خداوند بوسیله سپاس‌گزاری داره به انسان یادآور میشه که بنده عزیزم زور الکی نزن، به جاش بیا توجهت رو بده به من تا به سادگی برات حلش کنم. تو که آفریده نشدی درگیر این چیزای کوچک بشی، تو آفریده شدی تا لذت ببری و زیبایی ببینی و خلق کنی و ارتباطت رو با من عمیق‌تر درک کنی.

حقیقتاً توصیف احساسی که در این لحظه دارم امکان‌پذیر نیست اما از خداوند برای هممون آرزو میکنم که مارو در مسیر درست و سپاس‌گزاری ثابت قدم بداره.

برای خودم و همه دوستان عزیزم بهترین لحظات و ناب‌ترین تجربیات رو آرزومندم.