تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۴

به نام خدای مهربان سلام خدمت استاد عزیزم و دوستان خوبم و خانم شایسته نازنین

خداروشکر بابت این پروژه شگفت انگیز و بی نظیر که هر لحظه و هرگام ما رو به شناخت بیشتر خودمون و قوانین جهان هستی هدایت می‌کنه…

اما تمرین این قسمت:

در زندگی‌تان، بزرگ‌ترین ‘دیوار’ ذهنی که خودتان ساخته‌اید چه بوده (مثل ترس از شکست، سرزنش دیگران، یا باورهای محدودکننده)؟

یه باوری از مخصوصاً دوران نوجوانی توی ذهن من ایجاد شده بود اون هم این بود که اگه میخوای خوشبختی رو تجربه کنی حتما باید کارمند بشی و کارمند شدن در خانواده و فامیل ما یه امتیاز خیلی بزرگ محسوب میشه این عامل و همچنین عواملی مثل این حرف ها که حتما کارمند شو تا یه آب باریکه و یه بیمه ای داشته باشی باعث شد کارمند شدن برای من به بزرگترین آرزو و رویا تبدیل بشه از طرفی از همه هم می‌شنیدم که برای اینکه یه جایی استخدام بشی حتما باید پارتی داشته باشی ولو اون پارتی در حد آبدارچی اون سازمان باشه شنیدن این حرف ها باعث شده بود کارمند شدن خیلی در ذهن من دیگه رویایی دست نیافتنی بشه که بیشتر منو به این سمت حریص میکرد…

شنیدن این حرف ها و دیدن الگوهای کارمند توی خانواده ام باعث شده بود که یه دیوار بزرگ در ذهن من ساخته بشه که اولا باید کارمند بشم تا خوشبختی رو تجربه کنم دوما برای کارمند شدن هم حتما باید یه پارتی پیدا کنم…

خلاصه من با دوسال دویدن و شرک ورزیدن و هزار بدبختی توی یه بیمارستان دولتی به صورت قراردادی استخدام شدم و توی همون سال اول فهمیدم که کل مسیر رو اشتباه اومدم و این قضیه کارمندی اصلا با روحیات من سازگار نیست…

طی اتفاقاتی با استاد عباس منش و سایت آشنا شدم و برای اولین بار از زبان استاد شنیدم که ما مسئول زندگی خودمون هستیم و این حرف آتشفشانی در وجود من شعله ور کرد و گفتم حالا که اینطوریه پس من می‌خوام زندگیم رو خودم خلق کنم…

چطور با پذیرش مسئولیت و یک قدم کوچک تعهد آمیز، آن را شکستید و چه معجزه‌ای در روابط، کار یا درآمدتان اتفاق افتاد؟

اون روزها که در اون بیمارستان دولتی کار میکردم و تازه با این مفاهیم هم آشنا شده بودم میدیدم و می‌شنیدم که هرروز و هرروز همکارانم به رئیس بیمارستان فحش میدادن به معاون و سرپرستار و….فحش میدادن که اینا حق ما رو میخورن و پول و حقوق ما رو افزایش نمیدن و ایشالا خدا چنان شون کنه و ایشالا فلان بلا سرشون بیاد و…

اون روزها چون من در مباحث سایت تازه کار بودم به قول استاد رگ گردنم باد میکرد و شروع میکردم به سخنرانی که ما مسئول زندگی خودمون هستیم و به رئیس بیمارستان ربطی نداره و تو اگه راست میگی و خودت رو لایق حقوق بیشتر میدونی چرا از این بیمارستان نمیری یه جایی که بهت پول بیشتر بدن و قدر خودت و کارت رو بدونن؟

و جواب همه بدون استثنا این بود که جای دیگه پارتی میخواد فکر کردی الکیه و ما به این جا عادت کردیم و از این بهونه های واهی…

اما من با خودم نشستم صحبت کردم و گفتم من نمی‌خوام مثل بقیه باشم من نمی‌خوام مثل اوایل خودم باشم که دنبال پارتی برای استخدامی میگرده اگه واقعا من مسئول زندگی خودم هستم پس از این بیمارستان میرم و یه جای بهتر استخدام میشم که پول بیشتری بده که برای خودم و کارم احترام قائل باشند و…

بازهم میگم چون توی اجرای قوانین تازه کار بودم این تصمیمم رو علنی کردم و به همه گفتم که من به زودی از این بیمارستان استعفا میدم و میرم فلان بیمارستان خصوصی (یکی از بهترین بیمارستان های تهران)

واکنش همکارانم خیلی جالب بود

یه عده که کلی مسخره ام کردن و خندیدن و گفتن برای کار در بیمارستان خصوصی باید یه پارتی داشته باشی در حد سهامدار اون بیمارستان

یه عده گفتن نکن بنده خدا از اینجا رونده و از اونجا مونده میشی و از گرسنگی می‌میری…

اما من خیلی مصمم بودم و یادمه یکی از همکارانم که توی بیمارستان خصوصی کار میکرد بهم گفت توی بیمارستان خصوصی دوتا چیز خیلی مهمه

یکی مهارت

یکی توانایی برقراری ارتباط

گفتم من حتما باید روی این دو موضوع کار کنم

از یک طرف پذیرفته بودم که خودم مسئول زندگیم هستم

از طرفی هم تعهد دادم که این دو مهارت یعنی تخصص در شغل و توانایی ارتباط با دیگران رو تمرین کنم

برای افزایش مهارتم همه جا داوطلب میشدم مثلاً دکتر میومد می‌گفت کی با من میاد بریم پانسمان فلان مریض رو که خیلی هم سخته عوض کنیم ؟

همه ی همکارانم تا دکتر میومد خودشون رو به یه کاری مشغول میکردن تا بپیچونن من با صدای بلند می‌گفتم من میام با اینکه تازه یکسال شروع به کار کرده بودم و خیلی وارد نبودم اما با دکتر میرفتم کنار دکتر که می ایستادم دست و پام میلرزید ولی میگفتم من باید یاد بگیرم کم کم به جایی رسیدم که خود دکتر ها میگفتن ما فقط با فلانی میریم سر پانسمان…

برای توانایی برقراری ارتباط هم شروع کردم ارتباط گرفتن با مریض ها و خانواده هاشون و توی این زمینه هم خیلی پیشرفت کردم…

روزی که فهمیدم اون بیمارستان خصوصی استخدامی داره با یه اعتماد به نفس بالایی رفتم و فرم پر کردم بعد یک ماه تماس گرفتن و گفتن برای آزمون و مصاحبه بیا و هردو رو با موفقیت پشت سر گذاشتم و به راحتی بدون هیچ پارتی که تنها پارتی من خدا بود استخدام شدم و توی اون بیمارستان هم حقوقم دوبرابر شد هم از نظر احترام به پرسنل اصلا قابل مقایسه با هیچ جا نبود و چقدر اون افزایش مهارت و برقراری ارتباط در بیمارستان جدید بهم کمک کرد و به سرعت تبدیل شدم به بهترین نیروی بیمارستان…

و بعد چهار سال کار در اون بیمارستان و افزایش آگاهی ها و تغییر باورهام هم بیزنس خودم رو راه اندازی کردم و الان صاحب بیزنس خودم هستم با درآمد چند برابری یک کارمند…

جالب اینه که همون همکارانی که روزی توی بیمارستان دولتی منو مسخره میکردن الان کارمند شرکت من هستند خیلی هاشون هم سنشون از من بیشتره هم سابقه کاری شون…

اما وقتی من مسئولیت اتفاقات زندگیم رو پذیرفتم و متعهد شدم که قدم های کوچک اما مستمر بردارم معجزات خداوند هم از راه رسید و درآمدم چند برابر شد و صاحب بیزنس خودم شدم و الان تازه میفهمم زندگی آزادانه چه لذتی داره…

خدایا شکرت

ممنونم از استاد عزیزم بابت این فایل زیبا

ممنون از بچه های سایت بابت کامنت های عالی.