تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۹

سلام و درود به همه عزیزان

دو ماهی هست دارم روی دوره ای کار میکم دوره ای که قراره از طریق اون مهارت پول بسازم

فایلهاشو می بینم تمریناتش رو انجام میدم تو کلاس آنلاین شرکت میکنم و خیلی فعالم

الان ماه سومش شروع شده و هنوز ادامه دوره رو نخریدم

برای همین دسترسی ام به دوره غیرفعال شده

و من توی این فاصله تصمیم گرفتم که دروس دو ماه قبل رو مرور بکنم

ولی امروز عصر حوصله و دل و دماغ کار کردن روی دوره رو نداشتم

بعد از خوابی که عصری داشتم همین طور جایم دراز کشیده بودم و داشتم فکر می کردم چطوری به خودم انگیزه و روحیه بدم تا بلند بشم و مرور بکنم

معمولا تو این مواقع از اهرم رنج و لذت استفاده میکنم

و هم اینکه یاد تضادهایی می افتم که باعث شدن من تو این دوره شرکت کنم و توی این مسیر قدم بردارم.

بالاخره چند صفحه ای خوندم و نوشتم و بعد گعتم برم به سایت یه سری بزنم و هدایت شدم به این صفحه و دیدم دقیقا استاد در مورد ادامه دادن و حفظ انگیزه فایل گذاشتن و خیلی خوشحال شدم به خاطر این همزمانی و هدایت خداوند

متن عالی فایل رو خوندم و بعد رفتم سراغ کامنت زیبای سعیده جان و بسیار لذت بردم و برام سراسر آگاهی و نور بود.

حقیقت اینه که وقتی یه مدت با آگاهی های استاد عزیز جلو میری و مرورشون میکنی و به کار میبریشون

یواش یواش قلق کار دستت میاد به قول سعیده خانم وقتی داری از مسیر خارج میشی سریع متوجه میشی و آلارم ها خیلی واضح بهت هشدار میدن.

یکی از برکات بسیار عظیم کار کردن روی آموزشهای استاد اینه که تا حد زیادی به خودشناسی میرسیم

ریشه کارهایی که در طول روز انجام میدیم رو متوجه میشیم

ریشه افکار و اعمال روزانه مون رو به صورت لحظه ای آنالیز میکنیم و اگه فکر و باور مخربی رو پیدا میکنیم و به صورت لیزری بهش حمله میکنیم تا نزاریم ریشه هاسو وسعت بده .

خودم فارغ از تمامی نتایج مالی و جسمی و رابطه ای که طی این چند سال گرفتم بیشترین خوشحالی من اینه که توی زمینه خودشناسی پیشرفت خوبی کردم.

به قول اون جمله معروف که میگه :

من عرف نفسه فقد عرف ربه

هر کس خود را بشناسد خدای خویش رو خواهد شناخت.

به شخصه سالها به این جمله فکر میکردم ولی چیز درست درمونی ازش نمی تونستم درک کنم

تا اینکه با استاد آشنا شدم

تازه فهمیدم که من کی ام و چه قدرتهایی دارم و جایگاهم تو این عالم چیه

و اون موقع بود که تازه خدامو شناختم فهمیدم که چه خدای مهربونی دارم که تا این حد بهم جایگاه و قدرت داده و خودس هم سمعا و طاعتا منتظره که خواسته هامو بهم بده

حالا دیگه امیدوارانه زندگی میکنم بیشتر سعی میکنم در لحظه زندگی بکنم، زندگی رو جدی نگیرم، برای بقیه آسون بگیرم، روی خوبی ها تمرکز بکنم، هر لحظه قدردان داشته های کوچیک و بزرگم باشم، بقیه رو تحسین بکنم و شاکر انسانها باشم و این طریق زندگی کردن خیلی بهم احساس آرامش و لذت میده

اگر هم خواسته هایی دارم با امیدواری و حس خوب میدونم که به همشون میرسم.

من تو دوره دوازده قدم هستم . وقتی سوالات و مطالب برخی از تازه واردین به دوره رو میخونم دو چیز خیلی نظرم رو جلب میکنه

منظورم اکثرا درگیر دو تا پاشنه آشیل هستن.

یکی عجله داشتن برای رسیدن به اهداف و عدم درک و عدم رعایت قانون تکامل؛ مثلا فردی تازه قدم یک رو خریده و فقط جلسه اول رو گوش داده و فرداش میاد سوال میکنه که من چرا فلان پیشرفت رو نکردم چرا خواسته هام محقق نشد چرا تمرین ستاره قطبی ام عمل نکرد و از این جور صحبتها

این نشان میده که اصلا درک درستی از پیشرفت ندارند و دنبال یک شبه به آرزو رسیدن هستند و دنبال تکنیک های خاص میگردن تا خیلی خیلی زود به خواسته شون برسن

وقتی هم براشون توضیح میدی که نباید عجله داشته باشن و باید با احساس خوب تمرینات رو انجام بدن و فایلها رو بارها گوش بدن، اکثرا قانع نمیشن و باز سوال میکنن و ….

پاشنه آشیل بعدی که هست؛ عادی شدن نتایج و بدیهی فرض کردن داشته ها هست؛ عموما یادشون میره که چقدر پیشرفت کردن و نعمتهاشون رو در نظر نمیگیرن و فقط تمرکزشون روی نداشته هاشون هست و این طرز عملکرد باعث میشه ناامید بشن و انگیزه شون رو از بدن.

خودم هم بارها این طور شدم و با تکرار و مرور باورهای متضاد این احساسات سعی کردم خودم رو تو مسیر نگه دارم.

امیدوارم همه دوستان به مسیر رشدشون ادامه بدن و به همه خواسته هاشون برسن.

از استاد عباسمنش عزیز هم از صمیم قلب تشکر میکنم که عاشقانه وقت میزارن و با اشتراک گذاشتن این آگاهی های الهی و ناب باعث رشد و تعالی ما میشن.

یاحق