تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۹

بنام خداوند مهربان

وقتی که تازه با قانون اشنا شده بودم فکر میکردم یه قله ای هست که اگه من بهش برسم دیگه همه چیو یاد گرفتم

در واقع فک میکردم مثله مدرسه و دانشگاه میمونه

نمیدونم چه جوری بگم ولی در کل فک میکردم قوانین خداوند یه محدوده داره ، سقف داره

ولی هرچه گذشت بیشتر دارم درک میکنم که سقف و محدوده ای نداره

نه اینکه چیزهای جدیدتری باشه واسه یاد گرفتن

نه

باید مهارت پیدا کنم تو رعایت همون اصولی که از اول میشنیدم ولی فک میکردم اینکه چیزی نیست اینو که میدونم

حتما یه راز دیگه ای هست که شاید تو اون فایل باشه، تو اون یکی دوره باشه و….

اما الان مطمئنم که نه

فقط یه سری اصول ساده هست که از اول استاد گفته وهربارم گفته کل داستان همینه

هموناست و چیز جدیدی نیست

فقط همون اصول داره از زاویه های مختلف مورد بحث قرار میگیره

گفتم بحث اخ که چقدر فکر میکردم فهمیدم که نباید تحت هیج شرایطی بحث کنم فک میکردم اینو کاملا دارم عمل میکنم وهربارم به اشتباه واردش میشدم سریع برمیگشتم

ولی امان از پاشنه ها که هربار یه جوروبه یه شکل مرموزانه مسئله ساز میشن

مدرسه ی شیرین خانم اعلام کردن که میخوان جشن تکلیف بگیرن و دونمونه چادر نماز گذاشتن که مادرها یکیشو انتخاب کنن

اولش فک کردم خب دارم نظر خودمو میگم ومنم به عنوان یه مادر وکسی که دخترش میخواد از این چادر استفاده کنه وصرفا برا یه جشن نیست حق اظهار نظر دارم

ولی این شروع افتادن تو یه تله ی بزرگ بود

تو گروه هرکس یه چیزی میگفت و منم ناخوداگاه افتادم وسط این حرو بحث ها که این خوبه و اون خوب نیست و این قدیمی شده و…..

خلاصه چون نظرات خیلی متفاوت شد مدیرشون گفت دیروز مادرا برن مدرسه تا نظرخواهی انجام بشه

تو دلم گفتم نرم بهتره چون حالا میخوان جروبحث کنن

( پیش فرض منفی)

ومنم که قانونو بلدم( غرور کاذب) نمیخوام وارد بحثهاشون بشم

غافل بودم که با نوشتن و تایپ کردن هم میشه وارد یه بحث شد حتما نباید حضوری باشه ومن چند روزه وارد این گود شدم و خودمم خبر ندارم

خلاصه از خداوند هدایتم گرفتم گفت نرو

دیگه خیالم راحت که نتیجه صحبتها همونیه که دخترم دوست داره خدام که گفته نرو چون خودش اونجا ذهنها رو هدایت میکنه به سمت خواسته ی من وحتی نیازی به حضورفیزیکیه من نیست

بعدازظهر که نتیجه رو تو گروه اعلام کردن خشکم زد

مگه میشه ؟ خدایا پس تو کجا بودی؟ چرا هیچ کاری نکردی؟

بله تصمیم گیری دقیقا برخلاف خواسته ی ما بود

اولش نفهمیدم که قضیه چیه بعد هم که دخترم شروع کرد به گریه که

من میخوام با این چادر نماز بخونم

من که فقط برا جشن نمیخوام

باید از اون چیزی که رو سرم میزارم لذت ببرم

چرا ما باید هرچی اونا میگن رو گوش کنیم و….

فک کن خودم ذهنم درگیر که چرا جریان اینطوری شده بعد دخترت که بزرگترین پاشنته بشینه جلو روت زار زار گریه کنه

هرچیم بش میگفتم فایده نمیکرد

گفتم تو جشن شرکت نکن گفت دوست دارم برم

گفتم پس حالا اینو بپوش بعدا برات یکی دیگه میخریم

گفت چرا باید پول الکی بدیم خب اینو بندازم دور اصلا دلم نمیخواد عکسام با این چادر باشه و……….

واقعا اخساس میکردم گیر افتادم

وهیچ راهی بنظرم نمیرسید

فقط سعی میکردم با یه چیزی خودمو اروم کنم گفتم بیا بریم حمام

خب یکم حالمون بهترشد بعدش با هم نماز خوندیم باز یه کوچولو ارومتر شدیم

ولی وقتی پدرش اومد و براش قضیه رو گفتیم دوباره همه چی خراب شد

واشتباه اخرو انجام دادم و زنگ زدم به نماینده کلاس و بحث پشت بحث

وقتی تلفنو قط کردم احساس کردم انرژیم ته کشیده و یه جورایی گیوآپ کردم احساس عحز وناتوانیه مطلق

فقط میدونستم باید به احساس یکم بهتر برسم و سعی میکردم شکرگزازی کنم میدونستم که باید امشبو با حال خوب تموم کنم

شروع کردم بابت داشته هام شکرگزاری کردن بابت هرچیزی

خدایا شکرت که پا دارم دست دارم میتونم ببینم راه برم شکرت که هممون سالمیم شکرت که الان تواین هوای سرد ما جامون گرمه خونمون امنه شکر برا اب تو لوله ها برا برق برا گاز

یخچال فریزرمون پره شکر برا تموم جیزایی که امروز خریدیم برا هدایتم به ساخت کانال تو یوتیوپ شکر که همه چی راحت انحام شد و……..

واقعا سعی کردم با گفتن مواهبی که خداوند بهمون داده به یه ارامش نسبی برسم تا ببینم این قضیه چی بود وچه درسی برام داشته

بعد اینکه شیرین خوابید گفتم خدایا بگو کجا رو اشتبا کردم ؟ چرا وارد این ماجرا شدم ؟ یه چادر اهمیت نداره ولی من مطمئنم یه گندی زدم که همه چیز علیه من شد

یهو شیرین اومد تواتاقم وگفت دلم میخواد بغلت کنم

حس کردم کارخداست که هنوز بیداره و اومده اینجا

سفت بغلش کردم سفت سفت

انگار روحم احتیاج داشت به این گرما به این عشق

انگار یه گیفت از طرف خدا بود که تونسته بودم باشکرگزاری و اعتراف به عجز وناتوانیم و اینکه خودم مقصرم که این شرایط برام رقم خورده و نهایتاتونستم یکم خودمو ارومتر کنم

شیرینو اورد که به حال بهتری برسم

ووقتی رفت بخوابه واقعا حالم از 20 رسیده بود به 70

احساس کردم قلبم باز شده سبکتر شدم حالا مونده بود اون 30 درصد مابقی

وبعد خداوند مثله پرده ی سینما همه چی رو برام اشکار کرد

بهم گفت

سعیده تو وارد بحث شدی

به قول استاد مهم نیست چقدر دلیل داری که حق با توئه مهم اینه که از اون روز که تو گروه شروع کردی بنظر دادن وارد یه چرخه ی معیوب شدی

وگاری بستی به خودت تو باهمه ی اون مادرا به زنجیره ی معیوب توجه به ناخواسته و بحث و بحث برا قانع کردن هم برا رسیدن به خواسته شدی

قشنگ خدابهم گفت تو با توجه کردنت به اون مدلی که نمیخواستی با مدام خرف زدن راجبش با نوشتن وپیام گذاشتن برا بقیه اونو وارد زندگیت کردی

فکر کردی یه نظر دادن سادست و فریب خوردی و چون شیرین پاشنتم هست تا تهش رفتی

تو باید این درسو میگرفتی

ومن انگشت به دهان حیرانه حیران که ای وای

چه طور نفهمیدم دارم برعکس قانون عمل میکنم؟ چطور فریب خوردم ؟چطور داشتم این چند روز با توجه کردن به ناخواسته اونو جذب میکردم

خدایا ظلمت نفسی منو ببخش منو کمک کن

خدایا آنی منو به خودم وانگذار

چقدر من ضعیفم چقدر فکر میکردم این موضوعو خوب فهمیدم ولی وقتی استاد میگه پاشنه ها همیشه هستن میگه باید مدام رو خودتون کار کنید واین دیواره ی باورهای اشتباهتون رو بسابین ورنگ بزنین ورنگ بزنین و این یه روند همیشگیه الکی که نیست

فکر کردی یادگرفتی بحث نکنی و توجه به ناخواسته نکنی ؟

اره خیلی بهتری ولی هرچقدر توبهتر میشی شیطان از راه هایی وارد میشه که فکرشم نمیکردی مثله موریانه مخفی تر و مرموزتر وارد میشه

چه راحت افتادم تو دام اثبات حق وزیر بار حرف بقیه نرفتن و توجه به ناخواسته و بستن گاری به خودم

دیشب به عینه باز دیدم چقدر قانون سادست ولی به راحتی یهو اصول یادم میره و وارد حاشیه میشم

بعد از توبه و نوشتن ستاره قطبی و کلی شکرگزاری با قلبی اروم خوابیدم

قبل خواب داشتم فکر میکردم چه رو دستی خوردم و به این راحتی زدم جاده خاکی

منکه همیشه حواسم بود حتی گروه های فامیلی رو پاک کرده بودم که ناخواسته چیزی نخونم که بخوام نظر مخالف بدم و به دام بیفتم

حتی تو گروه مادرا هم همیشه هیچ نظری نمیزاشتم وحواسم بود

اره اندفعه پای خواسته ی شیرین درمیون بود برا همینم گولشو خوردم و سر خوردم به طرف شیطان

ولی خداروشکر که خداهست و اون برام کافیه

فقط کافیه صداش بزنم و به عجزو اشتباه خودم اعتراف کنم

اون وقت مثله نسیمی خنک تو گرمای افکار داغون،

مثله یه چای گرم تو سرمای افکار یخ زده میاد و دستمو میگیره و بانور وگرماش منو به مسیر درست هل میده

میگه همین گوشمالی بستته بیا برگرد به آغوش خودم به امن ترین جای دنیا بیا که من کنارتم همیشه و درتوبه ی من همیشه بروت بازه

صدبار اگر توبه شکستی باز آی

خداروشکر که فهمیدم و الان آرومه ارومم .

خدایاشکرت خدایاشکرت خدایاشکرت