تعقّل در آنچه پذیرفته‌ای | قسمت 2

سلام و درود فراوان به استاد عزیز و بزرگوارم و مریم جان عزیز و تمامی دوستان گرامی.

صد البته که فرهنگ هر جامعه‌ای نشون دهنده ی سطح شعور اون کشور هستش .

با توجه به صحبتهای استاد عزیز من یاد خاطرات خیلی تلخی از خودم که در دوران نوجوونی و حتی جوونی داشتم افتادم .

دوران نوجوونی یه دختر کاملاً خجالتی و منزوی بودم طوری که از اعتماد به نفس و عزت نفس هیچ خبری نبود می‌خوام بگم همینجوریش خودم داغون بودم و تو خانواده کسی بهم اعتماد به نفس نداده بود و یاد نگرفته بودم خودم چطور عزت نفس خودمو حفظ کنم!!

به همین جهت دورانی که مدرسه می‌رفتم یعنی دوره راهنمایی به خصوص دبیرستان آسیبهای زیادی بهم وارد شد.

ما اصالتاً ترک هستیم یادمه اون دوران تو مدرسه بقدری ترکها رو مسخره می‌کردن که همیشه سوژه ی خنده‌هاشون حرف زدن از ترک زبون‌ها بود.

هر کسی هر جوکی می‌گفت به ترکها وصل می‌داد.

کاش فقط بسنده به جوک بود خارج از صحبتهای طنزآمیزشون خیلی راحت بدون ترس از قضاوت به ترکها توهین و اهانت میکردن .

منم که تو اجتماع نبودم و از خانوادم چیزی یاد نگرفته بودم حرفاشون تاثیرات خیلی بدی روم میزاشت طوری که باورش می‌کردم . یعنی به خاطر ترک بودنم واینکه تو خانواده ی ترک بدنیا اومدم خودمو حقیر و کوچیک می‌دونستم .

طوری که اجازه نمی‌دادم کسی متوجه بشه به خاطر همین با هیچکس دوست نمی‌شدم که مبادا کسی متوجه بشه من ترک هستم .

هر وقت همکلاسی هام ازم چیزی میپرسیدن با دروغ بهشون جواب میدادم . با وجود اینکه بالا شهر قم میشستیم و خانواده ی متوسطی بودیم اون موقع خونمون 400 متری ویلایی بود ولی با این وجود همیشه خونه و خانوادمو از همه پنهون می‌کردم چرا ؟! فقط به یک علت که ترک هستیم .

اوج دوره ی بلوغم و دوره ی جوونیم به خاطر همین باور غلط که فک میکنم از فرهنگ جامعمون نشئت می‌گرفت هیچ وقت نتونستم اعتماد به نفس و عزت نفسی داشته باشم .

همیشه خودمونو کوچیک و پایین تر از بقیه می‌دیدم .

باور کرده بودم ترکها یه چیزیشون میشه و سطح فرهنگیشون پایین تر از فارسهاست .

خلاصه هرچی بهم القا میشد و هرچی میشندیم باورش می‌کردم بدون اینکه لحظه ای در موردش فک کنم و خودم چیزیو بسنجم .

هیچ وقت نمی‌تونستم نقاط و نکات مثبت خودم یا خانوادمو ببینم .

با وجود اینکه دختر قد بلند و اندام خوبو و چهره ی خوبی داشتم یه چهره ی مظلوم و متواضع و مهربونی داشتم اما فک میکردم کافی نیستم .

از همه دوری میکردم .

تو کلاس از همه فاصله میگرفتم و به کسی نزدیک نمی‌شدم که مبادا چیزی بپرسن و من مجبور بشم دروغ بگم .

آدم خیلی ترسویی بودم با دروغ گفتنم حالم بد میشد اما خیلی وقتا چاره ای نداشتم چون می‌ترسیدم راسشو بگم مورد تمسخر بقیه قرار بگیرم .

واقعن جای تاسف داشت که انقد سطح شعور فرهنگیمون پایین بود که روان یه نوجوون اینطوری شکل بگیره .

البته با آگاهی هایی که الان پیدا کردم فرهنگ جامعه رو مقصر نمی‌دونم چرا که الآنم من همون ناهیدم و هنوز ترک هستم ولی الان چرا این حرفا برام مهم نیست و حتی خودم خیلی جاها قبل از سوال کسی با افتخار میگم من ترک هستم .

حتی جایی لازم باشه بدون ترس از قضاوت کسی ترکی صحبت میکنم اونم با انرژی و خنده ای که مسرت آمیزه برام .

نمی‌دونم نمیشه کسیو مقصر دونست نه جامعه رو ، نه خانواده رو و نه خودمو .

به هر صورت اینو گفتم که هیچ وقت دل کسیو به خاطر حرفای بی ربط و باورهای غلط نشکنیم .

حواسمون باشه با کلاممون باعث آزار کسی نشیم و ما عامل شکستن قلب و روح و روان کسی نباشیم .

حواسمون باشه چی میگیم و منظورمونو از حرفامون واضح بیان کنیم که مورد سوء تفاهم کسی واقع نشه بدونیم خیلی وقتا حرفها و کلام ما می‌تونه باعث له کردن اعتماد به نفس و عزت نفس کسی بشه گاهی پیش میاد طرف تا عمر داره اونو با خودش یدک می‌کشه .

کسی نباشیم که با زدن یه حرف یا کلامی باعث رنجوندن کسی بشیم که طرف از درد و ناراحتی و غصه تا صبح خوابش نبره چون خودم این مورد رو از سمت دیگران زیاد داشتم . برعکس بیاییم باعث بالا بردن اعتماد به نفس و عزت نفس و حال خوب بقیه باشیم .

یعنی دنبال طعنه زدن ، مسخره کردن ، تیکه انداختن و عیبجویی از دیگران نباشیم بهتره توجه به نقاط مثبت ، توانمندی‌ها ، مهارتها و زیبایی‌های آدمها باشیم .

میشه از هر شخصی با هر ویژگی و هر ظاهری خوبیها و زیبایی‌هایی در اوورد که با بیان اون‌ها ، هم خودمون تو فرکانس مثبت باشیم و هم باعث بشیم طرف مقابل از ما حس خوب بگیره .

میشه خودخواهی‌ها و غرور رو کنار گذاشت و رفتار و برخوردی در شأن یک انسان بالغ رو بروز داد .

لزوماً نباید برای شاد کردن و خوشحال کردن آدمهای دور و ورمون و در دور همی‌هایی که هستیم گروه یا قشر خاصی رو به تمسخر بگیریم تا بقیه بخندن .

من حتی تو سنی که ازدواج کرده بودم هنوز این موضوع رو یدک می‌کشیدم .

و خانواده ی همسرم دقیقاً به خاطر اینکه فارس بودن فک میکردن برتری خاصی نسبت به ما دارن .

دروغ نگم این فکرشون رو باورهای ما هم تاثیر گذاشته بود .

خدا رو شکر می‌کنم مرحله به مرحله از زندگیم و با بالا رفتن سنم و در نهایت با کمک استاد عزیز کلاً نگاهم نه تنها به این قضیه بلکه به هر موضوع دیگه‌ای که بخواد اعتماد به نفس و عزت نفس منو بگیره تغییر کرد به هیچ وجه الان اجازه به کسی اجازه نمیدم کوچکترین برخورد یا توهینی راجع به هیچ موضوعی نسبت بهم داشته باشه .

خودم همیشه این اخلاق خوبو داشتم که تو ، روی طرف هیچ وقت عیب و نقصشو نگم . شاید در گذشته پشت سرشون ناآگاهانه و آگاهانه راجع بهشون صحبت می‌کردم ولی خیلی ساله که سعی می‌کنم آگاهانه در مورد کسی صحبت نکنم حداقل توهین و عیبجویی نکنم .

اینکه یزدیا اصفهانیا شمالی‌ها جنوبی ها و غیره و غیره چ صفت و خصوصیتهای منفی دارن و بقیه چ وصله هایی به اونها می‌چسبونن با ذهن و روح من سازگاری نداره هیچ وقت هیچ زمانی بیان نکردم و نمیکنم .

همه جای ایران همه جای جهان آدمهای خوب و بد و فرهنگ غلط و درست وجود داره ، اینکه من چی میبینم و چی می‌شنوم بستگی به افکار و باورها و بودن در فرکانس مثبت و نگاهی که به جهان دارم داره .

به میزانی که به زیبایی ها و نقاط مثبت هر چیزی تمرکز میکنم بیشتر از همون جنس آدمها و راحتی و آسایش رو تجربه میکنم و هر جای دنیا که باشم خداوند افراد و محیط و شرایطهایی رو سر راه من قرار میده و برام فراهم میکنه که همه چیز به نفع من و باعث لذت بردن بیشترم میشه .

آدمهایی که وجودشون باعث خیر و برکت تو زندگیم میشن .

پس خودمون عامل بوجود اووردن و بودن در کنار آدمهای خوب هستیم .

حتی قم زندگی کردنمون هم یه داستانی بود .

اینکه وقتی مسافرت میرفتیم ماشینو جاهایی پارک می‌کردیم که پلاکش دیده نشه چرا ؟! چون همه نسبت به قمی‌ها نگاه بدی دارن .

اکثر ایرانی‌ها فکر می‌کنن قمی جماعت خشک و مذهبی هستن .

خیلی جاها دیدم و شنیدم که از قمی‌ها فاصله می‌گیرن دور از جون قمی‌ها رو یه جور آدمای نچسب می‌دونن .

در حالی که شهر ما یکی از شهرهای بسیار شاد و آدمهای پر انرژی و اکتیوی داره.

همه جا خوب و بد هست اما به جرات می‌تونم بگم شهر ما شهر خیلی خوب و آدمهای دوست داشتنی زیادی داره .

ما که همیشه سعی می‌کنیم به نقاط و یژگی‌های مثبت شهرمون تمرکز کنیم به خاطر همین چیزی جز زیبایی و قشنگی نمی‌بینیم و مشکلاتی که بقیه میگن رو کمتر باهاش مواجه میشیم .

درسته شهری هستش که محدودیتهاش نسبت به شهرهای دیگه بیشتره و ظاهراً آدمهاش مذهبی‌تر از جاهای دیگه هستن اما این دلیل بر این نمیشه که فکر کنیم این شهر شهر خشک مقدسیه که اتفاقاً شهر بسیار شاد و مرفهی هستش .

با وجود وضع اقتصادی و جریاناتی که توی کشور رخ میده تو کل هفته ، شبا همیشه حتی تا پاسی از شب ، ملت تو کوچه و خیابونهاشون دور دور می‌کنن .

خیلی از مغازه‌ها و فروشنده ها تا ساعت 1 یا 2 نصف شب بازن .

خلاصه اینکه من شهرمم دوست دارم .

استادجان ، بابت آزادی ای که در مورد کشور آمریکا صحبت کردید می‌خواستم بگم یکی از باورهای کاملاً اشتباه و غلط ما این بود که آزادی اون کشور رو به منزله ی بی‌ بندو باری و نبود خانواده و هرج و مرج تو روابط می‌دیدیم .

و فکر می‌کردیم کشوری هستش که فساد کاملاً اونجا حاکمه و این کشور بویی از خانواده و اصالت فرهنگی نبرده .

که با توجه به آگاهی‌ها و فایلهای زیادی که در سریالها و سفرهای شما به دور امریکا دیدیم نگاهمون کاملاً فرق کرد.

ممنون و سپاس از شما استاد بزرگوار و دوستان عزیز.

استاد جونم مرسی که هستی

الهی که همیشه باشی