تعقّل در آنچه پذیرفته‌ای | قسمت 6

یه داستان جالب می‌خوام تعریف کنم و بدون مقدمه میرم سر اصل مطلب؛

امروز رفتم تو همون کافه ای که همیشه میرم قهوه میخورم.( با کیفیت ترین قهوه در منطقه رو داره و همیشه هم شلوغه) ایستاده بودم تا قهوه‌م آماده بشه که یه مشتری اومد داخل. با صاحب مغازه سلام علیک کرد و بهش گفت: مشتری هایی که بخاطر اینکه بیان از تو قهوه بگیرن، ماشین‌شون رو دوبل پارک کردن، اگر جریمه بشن، جریمه با شماست؟(شوخی میکرد البته)

من انتظار داشتم فروشنده بیاد و مثل همه بگه؛ بابا جریمه چیه اصلا، من جونم رو بهشون میدم، مغازه مال خودشونه. ولی هیچ کدوم از این صحبت هارو نکرد. یک کلام و با عزت نفس گفت؛ «کسایی که بخاطر من جریمه میشن، باید یه گوسفند قربانی کنند که بخاطر آدم با ارزشی مثل من جریمه شدن». آقا این جمله منو ترکوند…

چقدر این آدم خودشو ارزشمند دونست که همچین جوابی داد. چقدر احساس لیاقت داشت اون لحظه.

من تازه فهمیدم دلیل شلوغ بدون کافه‌ش، کیفیت خوب قهوه نیست، بلکه احساس لیاقت بود. احساس لیاقت داشتنِ مشتری. اونقدر خودشو ارزشمند میبینه که لیاقت داشتن این همه مشتری رو داره. حالا فهمیدم چرا یه عده موفق هستن…

اونا از درون موفق هستن…