تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۲

سلام و درود فراوان بر استاد عزیزم ، مریم جان و دوستان عزیزم .

استاد من قبلا هم صحبت های دوست عزیزم رو باره ها گوش داده بودم و الان در این دسته بندی جدید ، دقیقا در تایمی که با خدا بعد از نوشتن ستاره قطبیم کلی صحبت کرده بودم ، فایل رو پلی کردم و چقدر لذت بردم ، چقدر یادم امد جاهایی که در شرایط نامناسب با ایمان حرکت کردم و خداوند جواب هایی رو بهم داد که اصلا شوکه کنندس و فقط حیف و صد حیف که ما انسان ها فراموش کاریم و مجدد اگر مساله ای در جریان زندگی پیش بیاد صدای شیطان که نمیتونی ، نمیشه و هزاران سد و مشکل در ذهنمون ایجاد میکنه و ما رو پر از ترس میکنه و نا امیدی ولی همین که یادمون میاد خدا در اتفاقات کوچک و بزرگ وقتی ایمان ما رو دیده چه پاسخی به ما داده اونوقت دوباره جون میگیرم ، قدرت میگیریم ، ترس ها میرن کنار و راه روشن میشه برامون .

استاد من در فایل معرفی از اتفاق ناخواسته ای که برای سلامتم رقم خورد صحبت کردم و حتی گفتم میدونم تقریبا آبشخور این داستان از کجاست ولی الان میخوام یکم با جزییات بگم که وخامت اوضاع چقدر بود و چه ایمانی باعث شد که ورق برگرده و حتی علم پزشکی رو زیر سوال ببره این معجزه الهی .

استاد من فلج شده بودم از پاهام و کاملا حس پاهامو و حرارت رو از دست داده بودم از کمر به پایین و عین یک طفل که هیچ تعادلی نداره حتی نمیتونستم بشینم چون تعادلمم از دست رفته بود. خب من رو با این شرایط که با خودشون مطب پزشک ها نمیبردند و خیلی از پزشک هایی که باهاشون مشورت شد حتی قبول نکرده بودند که جراحی منو انجام بدهند و اون ضایعه نخاعی رو بردارند ولی یک پزشکی که قبول جراحی کرده بود به همسرم گفتند که فقط میخوام انجامش بدم که کل بدنش فلج نشه و با کلی توضیحات و دلایل محکم به همسرم گفتند که هرگز امکان برگشت این موضوع نیست . اما به لطف آموزش هایی که منو همسرم هر دو از شما یاد گرفتیم ، همسرم با هیچکس درباره این موضوع حرفی نمیزنه و همش ایشون عنوان کردند که دکتر نظرش اینه به محض برداشتن فشار از روی نخاع همه چیز درست میشه از روز اولم بهتر میشه . من هم که هر روز روزی چند مرتبه سپاس گذاری میکردم از اعضای بدنم که سلامت بودند و میگفتم خدا با همون روشی که بچه ها و‌کودکان رو از بی تعادلی و راه نرفتن بهشون قدرت نشستن و راه رفتن میده از همون طریق مجدد به من این قدرت رو میده ، از طرفی توی دوره های قدم یاد گرفته بودم که تصویر سازی کنم و درین بورد داشته باشم ، پس عکس یک دختری رو که در یک چمنزاری در حال دویدن هست و از نظر استایلی شبیه به من بود رو دانلود کردم و نگاهش میکردم ، چشمامو میبستم و تصور میکردم در حال دویدن تویه مکان سرسبزی هستم . درسته که گاهی اشک هایم میریخت از فشاری که تحمل میکردم و از دختری که ساعتها پیاده روی میکردم ، و انقدر پر انرژی و کاری بودم الان حتی برا رفتن به دستشویی حتما باید یکنفر منو بغل میکرد میبرد ، و تمام کارهام نیازمند کمک یکنفر بودم و همین خودش بار روانی سختی برام داشت و بیقراری هم سراغم می آمد ولی ایمانم قویتر بود و در کل من یه باوری داشتم همیشه که هر انفاقی بیفته من زود سلامت میشم و قویتر از قبل خواهم شد .تمام این تمرین ها و سپاس گذاری ها منو رسوند به روز جراحی و دقیقا یک ربع قبل از جراحی پزشک خیلی واضح و روشن در برابر سوال من که با لبخند گفتم خب دکتر ایشالا بعد عمل من پامو تکون میدم دیگه ؟ با نگاهی عمیق گفت مگه الان حسی داری ، گفتم نه ، گفت حرکت چی ؟ گفتم اصلا ، گفت پس واقعا من حرفی نمیزنم که امید الکی باشه ، توکل به خدا و رفت که برا جراحی آماده بشه ، در مسیر اناقم تا اتاق جراحی فارق از حرف ناامید کننده دکتر من با خدایم اینطور گفتم : خدا جون میدونم که این آدما دستای تو هستند و تو هستی که جراحی رو پیش میبری ، هیچ کاری نیست که تو نتونی انحام بدی ، من مطمعنم که تو بهترین ها رو رقم میزنی به قول استاد عباسمنش تو قدرت مطلق جهانی اصلا مهم نیس این دکتره چی میگه ، اون نمیدونه که تو قراره معحزه کنی و وقتی روی تخت جراحی رفتم اصلا گوش نمیدادم دکترا چی بهم میگفتند و سوال میپرسیدند ، من شروع کردم به سپاس گذاری از بدنم و بعد چشامو بستم و دیدم که میدوم در اون علفزار انقدری دقیق تصویر سازی کردم که صدای تند قلب و نفس هامو میشنیدم و … وقتی بهوش آمدم پاهامو تکون دادم ، خدا شاهده سه ماهه گذشته از اون جراحی هنوز جراحم باورش نمیشه ، به من میگه خدا عاشق توعه ، میگه من عکسای ام ار ای تو رو گذاشتم تو گوشیم به همکارام نشون میدم که معحزه خدا رو ببینند ، میگه تو درس بزرگی به من دادی ، چون استاد من بعد جراحی به پزشکم گفتم ببخشید که من قبل عمل از شما سوال اشتباه پرسیدم ، در واقع شما باید از من میپرسیدی که نظرت چیه بعد عمل حرکت میکنی یا نه و من قطعا به شما پاسخ میدادم حتما این اتفاق می افتد . استاد دو هفته بعد از جراحی ، من با کمک ، راه رفتم و به قول دکترا ، واقعا از قاعده و قانون پزشکی خارج شدم . بدون حتی فیزیوتراپی و فقط بعد از هشت روز راه رفتم .

استاد من خیلی از این معجزات دارم که بگم ولی اینو نوشتم که عزیزانی که میخونند بدونن نشدترین کار جهان با توکل و سرسپردگی و حفظ آرامش و ایمان به خدا ، ممکن میشه .

خداروشاکرم که شاکرد مکتب شما هستم و قبل این اتفاق از شما یاد گرفتم چطور ذهنمو کنترل کنم و ورق برگشت و هنوزم فرصت هست برای من که برای آرزوها و اهدافم تلاش کنم . به زودی مطمعنم حتی بدون کمک راه برم ، بدوم و این مدت رو هم حسابی روی خودم کار میکنم با صدای دلنشین و توحیدی شما استاد عزیزم . امروز داشتم فکر میکردم و درخواست کردم خدایا از کدوم دوره استارت مجدد بزنم ، و جوابم رو رُزای عزیز لابلای حرفاش داد ، وقتی فکر کردم دیدم آره واقعا دوره قدم و عزتنفس بهترین هاست برای این لحظه برای من .

الهی شکرت که هر لحظه هدایتم میکنی تا هر روز بهتر از قبل زندگی کنم .

استاد بنویسم که در این جریان استفاده از اموزش های قدم ها خیلی بهم کمک کرد که ذهنمو کنترل کنم و معجزه رقم بخوره برام . استاد در این مسیر انقدر آدم ها بهم عشق ورزیدند ، حتی آدمهای غریبه ، یه کارایی برام انجام دادند که من اصن زبانم قاصر بود که چطور سپاس گذاری کنم براشون ، قسم میخورم اگر پدر مادرم زنده بودند ، اینگونه که مادر و خانواده همسرم منو مراقبت کردند و عشق بهم دادند ، پدر مادر خودم نمیتونستند باشن .

جوری که همسرم عشق بهم داد ، جوری که لحظه به لحظه کنارم بود خارج از تصورم بود ، که همش میگم زندگی من با تو سراسر عشق و احترام و محبت بود ولی تو در این مدت کاری کردی که هزاران برابر بیشتر این عشقو مقدس کردی برام ، انقدر در این مسیر استاد صبور شدم که واقعا از منی که انقدر کمالگرام بعیده ، انقدر قانون تکامل رو به چشم میبینم که هرگز با هیچ راه دیگه ای نمیشد اینجوری یاد بگیرم و انقدر ایمانم به خدا قویتر شده که در تصوراتم هرگز نمیگنجید . خدایا عاشقتم و میدانم تو هم مرا عاشقانه دوست داری.

استاد مرسی برای تمام آموزش های بینظیر تون ،

️️️