درک عمیق‌تر قوانین خداوند | قسمت ۱

سلام و درود فراوان به استاد عزیز بزرگوارم و مریم جان عزیز و تمامی دوستان گرامی.

قسمت آخر صحبتهای استاد عزیز در مورد عجز و ناتوانی ما در برابر تغییر دیگران بود که میخام تجربمو تو این زمینه بگم .

در گذشته فکر می‌کردم عقل کل خانواده هستم خودمو خیلی قوی میدیدم یه جورایی خودمو رئیس خانواده نشون میدادم فکر می‌کردم توانایی انجام هر کاریو دارم به خیال خودم آدم دلسوز و مهربونی هستم و همیشه نگران زندگی اطرافیانم به خصوص نزدیکانم هستم

فک می‌کردم خیلی عاقل و بی نقص هستم بنابراین همیشه انگشت اشارم سمت بقیه بود و بدون اینکه به نقاط ضعف خودم توجهی داشته باشم مدام ضعفها و نواقص بقیه رو چک می‌کردم در یک کلام همیشه دنبال تغییر دیگران بودم دیگرانی که میگم همسرم ، پدر و مادرم و خواهر برادرام بودن .

بابت خانواده ی همسرم تلاشی نمی‌کردم چون خودمو در مقابل اونها ضعیف می‌دیدم و ازشون می‌ترسیدم بنابراین سمت کسایی می‌رفتم که از خودم ضعیف‌تر می‌دونستم البته بیشتر با این فکر جلو می‌رفتم که خانوادم عزیزای من هستن و من در مقابل رفتارها و عملکردهای اشتباهشون احساس مسئولیت می‌کنم خیلی وقتا جای اونها خیلی کارا رو انجام می‌دادم چون فکر می‌کردم از پسش بر نمیان. تمام وقت و انرژیم حتی وقتایی که تنها بودم با فکر کردن بهشون میگذشت و تمامی افکارم دنبال راه چاره ای برای مشکلاتشون بود .

ظاهراً مهربون بودم اما خیلی جاها زور می‌گفتم خیلی جاها راحت صدامو بالا می‌بردم خیلی راحت اجازه مداخله در امور شخصیشون داشتم .زیاد امر و نهی می‌کردم بنابراین مدام در پی کنترلشون بودم .

کسی که مدام بخواد تو زندگی دیگران سرک بکشه به هر دلیلی که میخواد باشه فرقی نمی‌کنه زمانی که انرژی زیادی ازش بره کم کم عصبانی میشه توقعاتش بالا میره شاید با خشم رفتار کنه .

عصبانی می‌شدم چون انقدر مغرور بودم که می‌گفتم چرا طبق میل من رفتار نمی‌کنن ؟!!

هیچکسو قبول نداشتم جاهایی که کسی به حرفام اعتنا نمی‌کرد خیلی بیشتر عصبانی می‌شدم ولی باز دست از تلاش برنمی‌داشتم طبیعتاً حس نفرت تو وجودم خیلی بالا پایین میشد تا اینکه خسته شدم دیگران رو هم خسته کرده بودم به قول معروف به جایی رسیدم که درماندگی خودمو حس کردم حس کردم کسی دیگه بهم احترام نمی‌ذاره و وجودم مایه ی عذاب و رنجش دیگرانه . به قول معروف اینجا بود که دیگه عاجز شدم متوجه شدم توانایی و قدرت تغییر بقیه رو ندارم زمانی که خدا رو بیشتر شناختم و زمانی که با قوانین جهان هستی آشنا شدم دیگه تسلیم شدم کم کم نگاهمو به همه چیز و همه کس تغییر دادم فهمیدم تو زندگی دیگران هیچ نقشی ندارم و تمامی احساسات و کارام در مقابل دیگران برای تغییر زندگی بهتر ، هیچ و پوچ بوده و هیچ نقشی جز تغییر زندگی خودم ندارم از همه مهم‌تر اینکه خیلی از روابطه هامون شکر آب میشد خیلی جاها باعث خدشه‌دار شدن رابطه‌ها می‌شدم خیلی راحت همه رو قضاوت می‌کردم حالا که یاد اون روزا میفتم میگم چ عجوبه‌ای بودم چ آدم مغرور و خودخواهی بودم .

آشنایی با قوانین جهان هستی اینکه هر فردی خودش خالق اتفاقات زندگی خودشه و هیچکس جز خودش تا وقتی که نخواد نمی‌تونه صدمه به زندگیش وارد کنه باعث شد بفهمم کاره‌ای تو زندگی کسی نیستم اگه فکر می‌کردم میخوام ناجی بقیه باشم اونم نیستم و نمی‌تونم باشم .

انقدر عاجز و درمانده هستم که اگه بتونم فقط به خودم توجه داشته باشم و دنبال ضعف و نواقص خودم بگردم و سعی در تغییر اون‌ها داشته باشم همین کمک خیلی بزرگیه به اطرافیانم هم ، خواهد بود .

بار اولی که این جمله رو شنیده بودم نمی‌تونستم بپذیرمش که اگه من تغییر کنم با تغییرای من بقیه هم تغییر میکنن البته نه در امور شخصی و در همه ی زمینه‌ها ، منظورم ، داشتن رابطه ی خوب بین منو و دیگران بود رابطه‌ای که جز احترام و محبت و توجه چیز دیگه‌ای نباشه .

اکثر ماها هر تلاشی برای دیگران انجام میدیم به خاطر دریافت همین احساس هستش که بهمون احترام بذارن و به جا و به اندازه محبت و توجه داشته باشن و دوستمون داشته باشن ، پس اینکه من فکر کنم مسئولیت کسیو قبول کنم ، دخالت تو زندگی کسی داشته باشم یا دلسوزی کنم یا زندگی کسیو کنترل کنم همه ی اینها به جای استحکام رابطه ، رابطه ها رو خدشه‌دار می‌کنه بنابراین باید دست از این کارام برمی‌داشتم و خودمو تسلیم می‌کردم تسلیم اینکه من عاجز و ناتوانم در مقابل زندگی دیگران ! من به تنهایی از پس مشکلات کسی برنمیام باید صبور می‌شدم باید آگاهانه نگاهمو از زندگی دیگران برمی‌داشتم باید یاد می‌گرفتم تا کسی ازم درخواستی نکرده نباید حتی احساسی بشم بیشتر سکوت کنم سعی کنم پای حرفهای بقیه نشینم و تا جایی که می‌تونم از زندگی کسی چیزی ندونم

هرچی کمتر می‌فهمیدم آرامش بیشتری داشتم آگاهانه سعی می‌کردم پای غیبت و قضاوتهای بقیه نشینم که ذهنم درگیر چیزی نشه .

خیلی سال کشید و خیلی زمان برد ولی بالاخره یاد گرفتم به حد و مرز و حقوق دیگران احترام بزارم ، به عقاید و دین و مذهب هر کسی احترام بزارم ، تو هر موضوعی که به من ربطی نداره دخالتی نداشته باشم باور داشته باشم قدرت و توانایی نجات زندگی کسیو ندارم ، هیچ وقت نخوام کسیو کنترل کنم ، سعی کنم هر کسی رو با هر ویژگی ای که داره بپذیرم و دوستش داشته باشم تا جایی که کسی خسارتی وارد نکرده منم کاری به کار کسی نداشته باشم حتی در اون صورتم اگه کسی خسارتی بهم وارد کنه باید یاد بگیرم از راه درستش و خیلی اصولی اون موضوع رو حل و فصل کنم که خیلی جاها تجربه بهم نشون داده فاصله گرفتن و سکوت کردن بهترین راهکاره .

متوجه شدم قدرت و تواناییم در خلق اتفاقات خوب و در تغییرات مثبت خودم ، خیلی زیاده .

وقت و انرژیم باید صرف خودم بشه به جای توجه به سهم و نقش دیگران توجهم به سهم و نقشهای خودم باشه برای خودم برنامه‌ریزی داشته باشم. با ایمانی که به خدا پیدا کردم ترسها و حس دلسوزی و نگرانی هامو کنار بذارم و به احساسات و عواطف خودم توجه کنم هرجا هر کسی نیازی بهم داشت و درخواستی ازم داشت حتماً در حد توانم کمکشون کنم . از محبت کردن دریغ نمی‌کنم ولی محبتی که از راه درستش باشه نه از سر احساسات مخرب !

وقتی این تغییرات مثبت رو کردم پی بردم چقدر اینطور عزیزتر و محبوب‌تر هستم و دیگران کنارم احساس راحتی و آرامش دارن . بنابراین پذیرش واقعیتها اولین پله ی آگاهیم بود

سعی کردم وابستگیهامو کنار بذارم و جایی زور الکی نزنم امروز با قبول عجزم نیرو می‌گیرم تا قدمهای درست تری بردارم وقتی دست از تلاشهای مخربم برای دیگران برداشتم آرامش بیشتری وارد زندگیم شد حتی بابت همسرم که از همه مهمتر بود. چون کنارم زندگی می‌کرد و خیلی سخت‌تر بود بتونم خودمو در مقابلش تغییر بدم اما تونستم کم کم و آروم آروم غلبه به غرور و خود خواهی هام کردم .

زمانی که تو مسیر درست میفتیم خداوند به طرق مختلف با اتفاقات مختلف بهمون نشون میده که هر چقدر دنبال تغییرات مثبت خودمون باشیم و دست از تغییرات دیگران برداریم زودتر و بهتر و قشنگ‌تر به اهدافمون می‌رسیم این احساس رو معجزه می‌دونم و خیلی حس خوبی ازش می‌گیرم که چ جالب با تغییرات خودم چ تغییرات قشنگی از طرف مقابلم دریافت می‌کنم بدون اینکه دست و پایی زده باشم بدون اینکه وقت و انرژی زیادی بزارم .

خدا رو شکر خیلی سال از اون وقتا می‌گذره از اون سالهایی که خیلی زورگو بودم درسهای زیادی گرفتم و افکارم خیلی بزرگتر شد.

فکر می‌کنم انقدی رشد کردم که اگه موضوع یا ناراحتی تو زندگی دیگران پیش بیاد مداخله‌ای نداشته باشم .

رهایی و آزادی برای هر فردی شیرینه . هر کسی دوست داره خودش هر چیزیو تجربه کنه به قول استاد عزیز حرف خوب زدن مهم نیست مهم اینه که ببینی چ نتایجی تو زندگی شخصی خودت هست و دیگران خیلی خوب همه چیزو می‌بینن و می‌فهمن و هر کسی که بخواد خودش از تو درس یا کمک می‌گیره هر کسی هم نخواد ، نخاسته و ب تو ربطی نداره . بنابراین هیچ وقت نباید به خودمون اجازه ی دخالتی تو زندگی کسی بدیم .

همیشه بابت ضعفهایی که دارم از خداوند کمک و هدایت میخام و خداوند خیلی قشنگ هر چن گاهی ممکنه تلخ باشه ولی بهم نشون میده که همین تلخی ها و گاهی رنجها و ناراحتی ها باعث بزرگ شدن و رشد و تغییرات مثبتم میشن .

اینکه استاد عزیز همیشه میگن قبل از وقوع اتفاقات بد ، خودتون متوجه بشین تو مسیر غلطی هستید همینه .

باید آگاه باشیم به همه ی اموارت و عملکردهامون و اتفاقاتی که دور و ورمون میفته ، ببینیم هر چیزی نشون دهنده ی چ درس یا پیامی هستش که زودتر دنبال راه حل مناسب باشیم .

تجارب گذشته همیشه درسها و پیامهای خودشو داره که باید ازش استفاده کنیم تا تو دام نیفتیم .

مرسی استاد عزیز

مرسی که هستید

الهی که همیشه باشید

گفتگوی استاد عباس منش قسمت 41.

سلام به استادعزیز شیوا سخنم .

بازم بحث توحیدی که من میمیرم براش .اگه استاد ساعتها هم تو این زمینه صحبت کنن ،من سیر نمیشم که هیچ خسته هم نمیشم وتا آخر صحبت‌هارو با عشق ولذت گوش میدم.

چون می‌دونم از خدا شناخت کافی ندارم .وهرچقدرم گوش بدم و مطالب جدیدیا حتی تکراری بشنوم باز نیاز دارم این مطالب رو گوش بدم.

هر شناختی هم که تا حالا پیدا کردم که باعث ایجاد افکار و باور جدید نسبت به خدا، تو زندگیم شده ،طبیعتا از استاد عزیزآموختم .

منم ازاون دسته افرادی بودم که همیشه این ابهام رو داشتم که چرا خدا گفته «به هر که بخواهد،میدهد ».

منم میگفتم پس وقتی قراره خودش دل به خواهی به هرکی میخاد روزی ببخشه ،من چکاره ام ؟!پس منتظر می‌شینم ببینم آیا منم جزعه اون افراد هستم یانه ؟! از اون جایی که خودمو جز دار و دسته ی خوب خدا نمیدیدم .از طرفی تضاد برام وجود داشت پس چرا ثروتمندا ،پولدارتر میشن؟چرا به آدمای فقیر یا تنگدست توجهی نمیشه؟!

تمرکزم روی پاسخ همین سوالات خودم بودبنابراین چیزدیگه ای هم اگه وجود داشت ،من نمیدیدم.

اما وقتی از استاداین حرفو شنیدم که این جمله در مورد مشیت خداس .ینی هر فردی که طبق قوانین جهان پیش بره به او داده میشود.میشه گفت این جمله ی خدا در قرآن سندی هستش که ما بریم دنبالش وبدسش بیاریم.با این تفاسیر نگاهم به این جریان خیلی زیاد تغییر کرد.

اول از همه توقعاتم رو از خدا برداشتم .اینکه بی خیال نشسته بودم ویه سری باور غلط تو ذهنم پرورش داده بودم رو پاک کردم.

وباورهای جدید را جایگزینش کردم.

باور اینکه من به جهان اعتماد کنم وحرکت کنم .باایمانم در هر لحظه منتظر هدایت خداوند باشم وبعد هرآنچه اتفاق افتاد رو بپذیرم.

ایمان واعتمادباهم در کنار هم هستن ،فرقی نمیکنه اگه ایمان داشته باشی اعتماد میکنی یااینکه اگه اعتماد داشته باشی ایمان پیدا میکنی.

این دو کلمه ی مکمل هم هستن.

تا وقتی هم ایمان واعتمادت به یقین نرسه ،انجام هرکاری فایده نداره .

باید اینا باشن تا تو موفقیت‌ها وخواسته هاتو بدست بیاری.

اگه غیر این باشه که شرک محسوب میشه.

وظیفه ی ما اینه که بیاییم بیندیشیم که ما چکار کنیم که در این مدار قراربگیریم تااز تمامی نعمتها بهره مند بشیم؟

وقتی استاد میگن خداوند تصمیم گیرنده نیست که بخواهد دهنده یا غیر دهنده باشد .ینی من باید شروع به حرکت بکنم .من باید این مسیر زیبا رو کشف کنم وبیفتم تو جاده ی صاف خدا.

هرچقدر ایمانم بیشتر باشه بیشترمورد لطف وعنایت خداوند قرار میگیرم چون تو قوانینش اینو گفته.

تازه اینجور که استاد میگن وقتی خدا رو داشته باشیم لزومی هم نداره زیاد تلاش کنیم ودست وپای زیادی بزنیم.فقط کافیه ما خودشو باور داشته باشیم بقیه ی مسائل خود به خود حل میشن.

اما چ کنیم که ما انسانهای سرکشی هستیم واز چنان غروری برخورداریم که کمتر بندگی میکنیم وبیشتر رو کله ی خودمون راه میریم.

فکر میکنیم عقل کل هستیم ونیاز به کمک کسی نداریم اما وقتی دست از پا دراز تر برمیگردیم وبه غلط کردم میفتیم وبا شکستها ودردهاوسختیهای زیادی مواجه میشیم تازه یادمون میفته خدای هم هست .

واین خیلی دردناکه .

اینجاس که سرزنشها واحساس گناهها سراغمون میاد که چرا ازاول اعتماد نکردیم؟!

واین اتفاق بارها و بارها برامون افتاده وهنوزم درس عبرت برامون نشده که خدایی هست به چ قدرتمندی وبزرگی ،انقدی که من بخام .

فقط نیاز به باور من داره که شکر خدا ما داریم تمرین میکنیم .

من به شخصه نگاهم خیلی تغییر کرده .تو زمینه ی مالی بهتر از همه باورش دارم.

تو زمینه سلامتی هم همین طور.یه کم مقاومت تو زمینه روابط عاطفی دارم که اونم روزانه دارم تمرین میکنم وسعی میکنم برای هر روزم اعتماد کنم.

در این که باور همچنین خدایی منو به بی نهایت نعمتها وآرامش وخوشبختی میبره که شکی وتردیدی ندارم.

ولی چرا موقه ای که باید یادمون بیفته خدا هست ودست از نگرانی وپریشون حالی وترسهامون‌ برداریم ،

یادش نمی‌کنیم .اینجاس که من بندگی خودموپس میزنم .

اگه بخام بندگی خدا روبکنم باید تو عمل نشون بدم کلام وحس من به هیچ دردی نمیخوره.

پس خدا رو وارد زندگیم میکنم .

یه چیزی هم هست ،چیزی که خودمم باهاش در گیر بودم .

هرجا که خودم فکر میکنم خدا می‌تونه کمکم کنه ازش تقاضا میکنم وهرجا که فکر میکنم نه نمیتونه ،خودم دست به کار میشم .

دقت کردید اکثرمون به این شکل عمل میکنیم ینی انتخاب میکنیم که خدا کجاها،قدرتمندوبهتر از ما عمل می‌کنه وکجاها نمیتونه .

واین همون شرکه .

خیلی راحت شرک می‌ورزیم در حالیکه فکر میکنیم مشارکت چ کار شاقی انجام میدن .همیشه نگاهمون به ایراد گرفتن از بقیس در حالیکه خودمون بدتر از خیلیا عمل میکنیم .

خب چکار کنم که خدا همیشه یادم باشه ؟

چکار کنم که برای انجام هر کاری خودمو به هدایت خودش بسپارم؟

چکارکنم که در مسیر درست باشم؟

چکار کنم خدا رو بیشتر از هرکسی بپرستم وباور کنم که کسی قدرتمند از این نیرو نیست در جهان؟

هرروز باید این سوالات رو به خودم یاد آوری کنم و در هر پیشامدی به خصوص اتفاقات ناجالب ،توکل وامیدم رو از دست ندم .

ما در مسیری باید قرار بگیریم که دریافت کننده ی نعمات خداوند باشیم .واینو خودمون انتخاب میکنیم.

پس انقد از خدا گله وشکایت نکنیم وخدا رو مورد قضاوت قرار ندیم.

منه بنده هرچقدر به این درک برسم که من در مقابل پروردگارم عاجز وناتوان هستم ،بیشتر سمت وسوی خدا میرم.

اینکه خودم احساس قدرت میکنم ،دست بکار میشم دیگه .

ولی اعلام ناتوان بودن در برابر خدا،باعث میشه صبر بیشتری بکنیم ،امید بیشتری داشته باشیم ،تقلای بیمورد نکنیم.

اعتماد، ایمان ،باور به پروردگارمون به عرش میبره .

کاش در هر لحظه تو ذهنمون بمونه.

بله وقتی این سه مرحله رو رد کردیم ،افراد مناسب ،شرایط مناسب ،اتفاقات خوب وعالی برامون بوجود میادوخداوند در مسیر الهی خودش ما رو هدایت می‌کنه سمت خواسته های بزرگمون ، سمت خوشبختی وآرامش وشادابی هر چ بیشتر.

منه تنها قدرت وتوان رسیدن به این همه خواسته رو ندارم ،باید راهنمایی چون خدا داشته باشم تا بااطمینان خاطر قدم بردارم.

انشالله این تجربه هایی که میشنویم واین درسهایی که میگیریم ، عبرتی باشه برامون تا رفتار وواکنشهای درست در مواقع پیشامدها داشته باشیم .

استاد جونم ممنون وسپاسگزارم ازت که هستی .

بودنت انگیزه برای رسیدن من به خواسته هام ودرک بیشتر ازپروردگارمه.