درک عمیق‌تر قوانین خداوند | قسمت ۴

درود و سلام خداوند بر تمام هستی باد

خیلی دلم می خواست دقیقا بدانم خداوند احساس خوب را در قرآن چگونه بیان کرده وقتی با این نیت قرآن را گشودم آیه 44 سوره الاسرا آمد

و مرا دیوانه تر از همیشه کرد

همه چیز در حال تسبیح خداوند است ولیکن شما نمی‌فهمید.

وقتی می گوید شما نمی‌فهمید منظورش همان احساس است نه صدایی شبیه صدای انسان بلکه از یک فرکانس و یک ارتعاش و یک نوع جنس صدایی ماورائی از نوع حس آنهم حسی که در ورای آن شعور وجود دارد آگاهانه تمام موجودات حسی در مسیر حرکت خداوند دارند ریشه سبح و تسبیح به معنای حرکت در هوا و آب است.

حرکتی که در راستای خواست خداوند است،حرکتی که پشت آن منطقی ریاضی دارد ،بر اصولی و قوانینی درست منطبق است و در آن پنهان است

یعنی نظمی در راستای هدفی خاص دارند.

خداوند می فرماید: «و ان من شیء الا یسبح بحمده ولکن لاتفقهون تسبیحهم؛ و هیچ چیز نیست مگر اینکه در حال ستایش تسبیح او میگوید ولى شما تسبیح آنها را درنمى ‏یابید» (اسراء/ 44) هیچ چیزی نیست «ان من شیء» یعنی «ما من شیء» چیزی نیست مگر آنکه خدا را تسبیح می کند، تسبیح مقرون به حمد، ولی شما تسبیح آنها را نمی فهمید، همین طور ذرات بدن خود.

طبق گفته قرآن هر سلول از سلولهای پوست و گوشت و استخوان و خون من و هر مویی از موهای بدن من دائما در تسبیح حق تعالی است، در حالی که من نمی شنوم.

قرآن می گوید بله، شما نمی شنوید، و بلکه نمی فهمید تعبیر می کند، نمی گوید «لا تسمعون»، می گوید: «ولکن لاتفقهون» و میان این دو فرق است. اگر «لا تسمعون باشد» (یعنی) ممکن است ما بفهمیم چنین چیزی هست ولی نمی شنویم، مثل اینکه ما الان می فهمیم که در این فضا امواج رادیویی از ایستگاههای مختلف رادیویی دنیا هست ولی نمی شنویم. اما قرآن می گوید ولی این مطلب را نمی فهمید، نه تنها نمی شنوید، بلکه نمی فهمید، فهم نمی کنید، هنوز فهمتان کوتاه است.

درباره حمد و تسبیح در میان دانشمندان و فلاسفه و مفسران بسیار گفتگو است: بعضی آنرا حمد و تسبیح حالی دانسته اند، و بعضی قالی: جمعی معتقدند که همه ذرات موجودات این جهان اعم از آنچه ما آنرا عاقل می شماریم یا بی جان و غیر عاقل همه دارای یکنوع درک و شعورند، و در عالم خود تسبیح و حمد خدا می گویند، هر چند ما قادر نیستیم به نحوه درک و احساس آنها پی بریم و زمزمه حمد و تسبیح آنها را بشنویم. آیاتی مانند: «و ان منها لما یهبط من خشیه الله؛ بعضی از سنگها از ترس خدا از فراز کوهها به پائین می افتند» (بقره/ 74). مانند «فقال لها و للارض ائتیا طوعا او کرها قالتا اتینا طائعین؛ خداوند به آسمان و زمین فرمود از روی اطاعت یا کراهت به فرمان من آئید، آنها گفتند ما از در اطاعت می آئیم» (فصلت/ 11)… و مانند آن را می توان گواه بر این عقیده گرفت.

جالب است قرآن تمام موجودات عالم هستی را مشعول تسبیح و در جای دیگر حمد و در جای دیگر سجده و تسلیم امرش و در جای دیگر صلات

مانند گشودن بال پرندگان در حال پرواز را نماز می‌داند که خود کاملا به آن واقف و آگاه هستند.

چه خوبه اگر قرار بر دوره جدیدی باشد درباره احساس خوب باشد همین بهترین حال و تمرین برای تسبیح و حمد و سجده و نماز و سپاس گزاری و لحظه شیرین وصال .

خوشا آنان که دائم در نمازند…