درک عمیق‌تر قوانین خداوند | قسمت ۵

به نام خدای شکوفه های بهاری

خدایا پروردگارا ازت سپاسگزارم که بار دیگر قلم را بر دستانم نهادی تا بنویسم.

این بار از تو و‌ تجلی تو‌ در شکوفه های بهاری بنویسم. درست آنجا که فکر میکنی زمستان آمده که دیگر نرود. همانجا که تصور دیدن خورشید از پس ابرهای ضخیم غیر ممکن به نظر می‌رسد اینجاست که تو خودنمایی میکنی، امید را در دلمان زنده میکنی و با غنچه های هنوز باز نشده، امید بهار و خورشید را میدهی.

یادآوری میکنی که نترس، امید داشته باش، نفس بکش و طاقت بیار که تا درخشش خورشید در پهنه ی آسمان چیزی نمانده‌است.

چقدر دوست دارم تا پای تماشای درخت کنار خانه مان بنشیم یا محو باز شدن شکوفه های ارکیده ی خانه مان شوم که دیدنشان برایم یادآوری عشقی است که آن را هم از تو هدیه گرفتم.

همین که محو دیدن شکوفه های بهاری می‌شوم، غرق در تعداد آنها میگردم و ذهنم در جا فراوانی را بهم خاطر نشان می‌کند ولی روحم دوست دارد پرواز کند به آینده و به من یادآوری کند که هر کدام از این شکوفه ها توانایی تبدیل شدن به یک میوه ی مستقل و خوشمزه را دارند و هر میوه آبستن چندین هسته است که باز هم هر هسته به راحتی توانایی تبدیل شدن به همچین درختی، دادن چنین شکوفه هایی را دارد و من اگر دستم فکر و خیالم را نگیرم همچنان در آینده و در چرخه درخت و‌میوه و شکوفه فراوانی را زمزمه می‌کند.

خدایا، چقدر عظمت تو بزرگ است، باور کن بزرگ هم کلمه ی مناسبی نیست، جهان شمول را بگویم او نیز کم می آورد.

تو‌که خودت سر منشا همه چیز هستی بگو‌ برای توصیف عظمتت چه کلمه ای مناسب است؟

خارق‌العاده

جادویی

بی‌انتها

فراگیر

غیرقابل‌توصیف

یونیک

.

.

.

باور کن تمام این ها هست و‌ هیچ کدام نیست.

تو خالقی هستی عظیم که فقط قدرت نمایی‌ات در یک شکوفه‌ی بهاری، به تنهایی توانایی دیوانه کردن مرا دارد.

توانایی این را دارد که در وصف خلقت معجزه‌وار شکوفه های بهاری، ساعت ها بنویسم و بنویسم.

خدای من

خدای زیبای من

خدای شکوفه های بهاری

از تو برای بزرگی و جواد و‌جبروتت تا بی نهایت سپاسگزارم، سپاسگزارم، سپاسگزارم

مرا، اهل مرا، زندگی مرا دچار فراوانی و زیبایی و دل‌انگیزی شکوفه های بهاری ات بکن.

الهی آمین