درک عمیق‌تر قوانین خداوند | قسمت ۵

به نام خدای مهربان و هدایتگرم

سلام به استادهای نازنینم،

سلام به دوستان هم‌فرکانس و همراهان عزیز مسیر آگاهی

با دلی پر از شکرگزاری این نوشته رو شروع می‌کنم؛ شکر برای مسیری که هر روز روشن‌تر می‌شه و شکر برای خدایی که با ظرافت، عشق و دقت، منو قدم‌به‌قدم هدایت می‌کنه. خدایی که نعمت‌هاشو دقیقاً هم‌زمان با رشد درونی‌م سرِ راهم گذاشت و یکی از بزرگ‌ترینش، آشنایی با استادی بود که نگاهم به زندگی رو برای همیشه متحول کرد.

استادی که فقط آموزش نداد؛ ما رو ساخت.

یادمون داد مستقل باشیم، روی پای خودمون بایستیم و حتی وقتی شرایط بیرونی محدود می‌شه، حالمون رو وابسته به اتفاق‌ها نکنیم. ما یاد گرفتیم حال خوب یه انتخابه، نه نتیجه‌ی شرایط.

یکی از جمله‌هایی که استاد بارها و بارها توی فایل‌ها تکرار می‌کرد این بود که:

«حواستون به کانون توجهتون باشه.»

و این جمله کم‌کم از یه مفهوم آموزشی تبدیل شد به سبک زندگی ما. جوری که الان حتی ناخودآگاه من هم می‌دونه وظیفه‌اش چیه؛ خوب نگه داشتن حال.

من با تمام وجودم به این باور رسیدم که از دل هر اتفاقی، حتی اگه ظاهرش نامناسب باشه، قطعاً یه خیر بیرون میاد. این باور اون‌قدر توی وجودم ریشه دوانده که شده ورد زبونم؛ و هر بار که می‌گم «خیره»، زندگی هم همون رو بهم نشون می‌ده.

با همین نگاه، یه روز با عشق رفتم تو قنادی. نه با استرس آینده، نه با فشار نتیجه؛ فقط با حضور تو لحظه. همون‌جا کلی یاد گرفتم و کلی اتفاق خوب برام افتاد. دو ماه بعد، وقتی شرایط کاریم واقعاً عالی شده بود، یه اتفاق پیش اومد که باعث شد از اون مسیر بیام بیرون. شاید از نگاه بیرون عجیب به نظر می‌رسید، اما من از ته دلم مطمئن بودم: اینم خیره.

اون روز نمی‌دونستم قراره چه درهای قشنگ‌تری به روم باز بشه یا چقدر به رؤیای کافه‌قنادی نزدیک‌تر می‌شم؛ فقط می‌دونستم خدا داره منو دقیق و مهربون هدایت می‌کنه. از همون فرداش، معطل نکردم. خودمو جمع‌وجور کردم و کسب‌وکار خودمو شروع کردم و از همون روز، خیر و برکت هر روز بیشتر وارد زندگیم شد.

اما یکی از عمیق‌ترین تجربه‌های من، یه اتفاق دیگه بود…

یه تصادف دوچرخه.

یه روز داشتم دوچرخه‌سواری می‌کردم؛ هوا خوب بود، بدنم پرانرژی و حالم آروم. یه لحظه حواسم پرت شد… صدای ترمز، یه برخورد، و بعد زمین. چند ثانیه همه‌چیز ساکت شد.

روی زمین نشسته بودم؛ بدنم درد می‌کرد، اما ذهنم آروم بود. به‌جای ترس یا عصبانیت، فقط یه جمله توی ذهنم تکرار شد:

«اینم خیره.»

همون‌جا کنار خیابون، با دوچرخه‌ای که کج شده بود، فهمیدم چقدر نگاهم عوض شده. دیگه دنبال مقصر نبودم، دیگه با اتفاق‌ها نمی‌جنگیدم. فقط از خودم می‌پرسیدم: این اتفاق اومده که چی رو به من نشون بده؟

اون تصادف، پلی شد برای شناخت عمیق‌تر خودم. فهمیدم چقدر قوی‌تر شدم، چقدر بلدم تو لحظه بمونم، و چقدر سریع می‌تونم فقط با تغییر نگاه، حالم رو به تعادل برگردونم.

بعد از اون، هر بار به اون روز فکر کردم، به‌جای تلخی، حس شکرگزاری اومد سراغم. شکر برای رشدی که شاید دیده نشه، اما عمیقه. شکر برای آرامشی که نتیجه‌ی تمرینه. و شکر برای آگاهی‌ای که منو به این نقطه رسوند.

امروز با اطمینان می‌گم هیچ اتفاقی بی‌هدف نیست. همه‌چیز یا در حال هدایت ماست یا آگاه‌کردنمون. وقتی حواسمون به کانون توجه‌مونه و با نگاه خیر جلو می‌ریم، حتی زمین خوردن‌ها هم می‌تونن پلی باشن برای رشد بیشتر.

استاد جانم، ازتون عمیقاً سپاسگزارم.

برای آموزه‌هایی که نگاهم به زندگی رو تغییر داد،

برای یادآوری ارزش خودم،

و برای نوری که توی مسیرم روشن کردید.

شکرگزار خدا هستم برای این مسیر، برای این آگاهی، و برای بودن شما.