درک عمیق‌تر قوانین خداوند | قسمت ۶

به نام خداوند بخشنده ی مهربان

سلام به استادعزیزم وسلام به مریم بانوی مهربانم

وسلام به تک تک دوستانم.

الْإِسْرَآء

وَقُلْ لِعِبَادِی یَقُولُوا الَّتِی هِیَ أَحْسَنُ ۚ إِنَّ الشَّیْطَانَ یَنْزَغُ بَیْنَهُمْ ۚ إِنَّ الشَّیْطَانَ کَانَ لِلْإِنْسَانِ عَدُوًّا مُبِینًا(۵٣)

به بندگانم بگو که خوش‌رفتارترین باشند؛ چون شیطان با سوء‌استفاده از رفتارهای بیجا، بینشان دشمنی ایجاد می‌کند. بله، شیطان دشمن علنیِ شماست.

(۵٣)

الْبَقَرَه

الَّذِینَ إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِیبَهٌ قَالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ(١۵۶)

همان کسانی که هرگاه مصیبتی برایشان پیش بیاید، می‌گویند: همه از اوئیم وبه سوی او برمیگردیم (١۵۶)

آلِ عِمْرَان

إِنْ یَنْصُرْکُمُ اللَّهُ فَلَا غَالِبَ لَکُمْ ۖ وَإِنْ یَخْذُلْکُمْ فَمَنْ ذَا الَّذِی یَنْصُرُکُمْ مِنْ بَعْدِهِ ۗ وَعَلَى اللَّهِ فَلْیَتَوَکَّلِ الْمُؤْمِنُونَ(١۶٠)

اگر خدا کمکتان کند، کسی حریفتان نمی‌شود و اگر رهایتان کند، جز او چه کسی کمکتان می‌کند؟! بنابراین، مؤمنان باید فقط به خدا توکل کنند. (١۶٠)

حمدو ستایش مخصوص خدائیست که تنها رب وتنها صاحب اختیار من و جهانیان است.

بهترین برنامه ریز جهان هستی، که همیشه ناظر وحاضر است، نزدیکتر از رگ گردن، مهربانتر از مادر وهر کسی، سریع ترین اجابت کننده، بهترین محافظ ونگهدارنده، نشسته بر بلندای عدل وانصاف و عادلترین قضاوت کننده و پاداش دهنده و بهترین هدایت کننده به سمت خیر وخوشی وبهترین تکیه گاه برای هر کسی که فقط بر او تکیه کند.

خیلی طول کشید تا بشناسمنش، خیلی طول کشید که بفهممش، خیلی طول کشید تا فکرش رو بتونم بخونم واز نیت ها وخواسته هاش در مورد خودم آگاه بشم، خیلی طول کشید تا بهش اعتماد وتکیه کنم اماااااااا….

حالا به لطف خودش و با درک وشناختی که شما استاد قشنگ ومهربونم ازش به من آموختی می تونم ادعا کنم، بیشتر از همیشه باهاش رفیقم وبهش نزدیک، بیشتر از همیشه بهش متوکلم و خودم رو در پناهش رها می کنم ، رها از هر قید وبند واما واگر وایکاش و افسوس واجبار و ترسی!!!

چون وقتی ازش خواستم خودش رو بهم بشناسونه، وقتی ازش خواستم خودش رو بهم نشون بده تا ببینمش، وصداش رو بشنونم، از هزاران طریق خودش رو بهم شناسوند و صداش رو به گوشم رسوند و خودش رو بهم نشون داد….

وهمه ی اینها زمانی اتفاق میفته که نه مثل گذشته خودسرانه ومغرورانه هر کاری دلم میخواد بکنم و تنهایی برم به جنگ مشکلات و مسائل و همه ی راههای رفته ونرفته رو قدم بزنم و وقتی رسیدم به بن بست و وقتی له ولورده شدمو وقتی دیگه از همه کس وهمه چیز وخودم بردیم، تازه بشینم بگم خدایا کجایی ؟ پس چرا به دادم نمیرسی؟؟؟

نه من دیگه نمی خوانم ونمی تونم که مثل گذشته اخر سر برم سراغش، آخر از همه صداش کنم و آخر از همه ازش کمک وهدایت بخوام…

به لطف خودش، مدتهاست با کار کرد دوره ی بی نظیر (((هم جهت با جریان خداوند))) هر روز وشب خودم رو خواسته و آگاهانه در جریانش قرار میدم…

تمرین ستاره ی قطبی فقط یه تمرین مختص به صبح وشب نیست!!

انجام تمرین ستاره قطبی باید در تمام طول شبانه روز مثل نفس کشیدن با ما باشه….

یعنی وقتی چشم از خواب بیدار می کنیم وتا وقتی دوباره شب میخوایم به خواب بریم باید باید باید هر لحظه این رشته اتصال بین خودمون و خدا وصل باشه….

اینجوریکه حضورش رو انقدر پررنگ حس کنیم که در انجام تمام امورات روزانمون باهاش مشورت کنیم…

بله مشورت، مشورت با کسیکه هر لحظه هست، از همه داناتر واز همه تواناتر هست، از همه نزدیکتر واز همه با ما مهربانتر وعاشقتر، کسیکه فقط برام خیر و خوبی میخواد….

(((دریافت الهامات از خداوند))) شرایط نمیخواد، زمان ومکان نمیخواد، چون باید جاری وساری وهمیشگی باشه…..

من همیشه باهاش حرف میزنم بهش میگم خدایا مهربانم، میدونی چطوری میفهمم که کجاها در زندگی باهات بودم وازت هدایت خواستم وکجاها نیومدم سراغت و روی خودم ودیگران و روی اوضاع وشرایط حساب باز کردم؟؟؟

دقیقا اونجاها که زندگی برام سراسر سختی ودرد ورنج بود، صبح ها میگفتم وای امروز دیگه قراره چه گندی بالا بیاد وشب ها با گریه از درد ورنج وترس میخوابیدم وتاصبح کابوس می دیدم…

به هر سمت وسویی میرفتم درها بسته بود و کوچه های زندگیم بن بست بود…

گره پشت گره، توی کار وزندگیم بود، مدام بیمار بودم، افسرده، دلسرد، ناراضی و خطاء واشتباه پشت خطاء واشتباه…..

به قول شما استاد قشنگم، حالا که دارم آگاهانه در مسیر صراط مستقیمش حرکت می کنم واز خودش هدایت میخوام و دارم باهاش مشارکتی زندگیم رو پیش میبرم، زندگیم آسان شده برای آسانی ها، شکر الله…

اخه قربونش برم هرجا پامیذاره، همه چیز گلستون میشه، فقط کافیه بهش بگی من همینقدر می فهمم همینقدر بلدم، همینقدر می تونم انجامش بدم باقیشو لطف خودت انجام بده….انوقته که همه چیز سرو سامون میگیره….

من با شما یاد گرفتم که وقتی در مسیرش هستم همه چیز خیره، یعنی تا وقتیکه من سهم ونقشم رو درست انجام میدم اگر هر اتفاقی پیش بیاد همش خیره وفقط من باید صبورانه وشاکرانه منتظر بمونم تا اون خیر برام مشخص ومعلوم بشه…..

اصلا مگه میشه آدم عاقل، تکیه وتوکل بر همچین قدرتی رو رها کنه وبعد بخواد روی قدرت وعقل خودش یا قدرت وعقل کسائی مثل خودش حساب کنه؟ یا روی اسم ورسمش حساب کنه؟ یا روی دارائیهاش حساب کنه؟ یا روی مقام ومنصبش حساب کنه؟ یا روی خانواده و دوست ورفیقش حساب کنه؟ یا روی حرف رئیس بانک و ……..

همه ی اینها خودش هستند، همه اونها خودش هستند، همه چیز خودشه، همین وبس…..

فقط باید وایسی کنار گوش به فرمان تا بهت بگه کی وکجا وچطوری انجامش بدی…

اگه با تمام وجودش بهش ایمان داشته باشی، نشونه ها به واضحترین شکل ممکن میان سراغت…

دقیقا همین مثالی که شما استاد قشنگم در مورد از دسترس خارج شدن سایت زدید!!!

اونجا که رهاش کردید وگفتید بیاین فعلا بریم شهربازی….

این رفتن به شهر بازی دقیقا کلید حل ماجرا بوده وهست….

مشکل اکثر ما آدمها اینه که وقتی به تضادی بر میخوریم یا دست روی دست میذاریم و افسرده ودل خسته میشیم جوریکه از کارهای روزمره وا می مونیم و همه چیز رو ول می کنیم و می شینیم به غصه خوردن ویا انقدر حول ودست پاچه میشیم و که با عجله و اضطراب و کارهای بیخودی و الکی و رفتار وگفتار نامربوط نا به جا، کارهایی که اصلا نیازی به انجامشون نیست، میزنیم همه چیز رو خرابترش می کنیم…

من یاد گرفتم ازتون، که دقیقا توی شرایط نادلخواه ، برم سراغ کارهایی که حالمو خوب میکنه، در اصل برم دنبال کارهایی که می تونم وباید انجامش بدم که شاید اصلا ربطی هم به اون موضوع وتضاد وحلش نداره….

چون یاد گرفتم یعنی مطمعن شدم که تا وقتیکه من اینور خودم سرگرم دیدن زیبایی ها و شادیها کردم وقتی من اینور با خیال راحت دارم به کارهای دیگه ام میرسم و در تلاشم که حالمو خوب نگهدارم، جهان( خداوند) هم داره اونور به کارهام رسیدگی میکنه تا به بهترین شکل ممکن برام انحامش بده….

کارهایی که از قدرت وتوان من خارجه…

اینجوری من ایمانم وتوکلم رو به خدا نشون میدم از انورم خدا بزرگی وعظمتش رو بهم نشون میده، واگه حتی نتیجه دقیقا همونی نشه که من فکرشو میکردم، بازم چیز خاصی از دست ندادم، واتفاقا کلی حال خوب برای خودم ساختم و ننشستم غصه بخورم و خیالبافی کنم و یا از کارهای دیگه ام بمونم….

یه آگاهی خیلی بزرگ وارزشمند که حالا مدتهاست شده الگو ودرس زندگی برام اینه که، مگه اون چیزیکه من ازش ترس دارم، یا تضاد یا اون مشکل، چقدر با اهمیته که من روزها وشبهام رو، یا حتی یک روزم رو به خاطرش خراب کنم؟؟؟

خیلی طول کشید تا من به این درک برسم که در زندگی هیچ چیز خیلی جدی وجود نداره که بخوام به خاطرش خیلی حرص وجوش بخورم…

با تغییر دیدگاهم می تونم اوضاع وشرایط رو جوری ببینم ودرکش کنم که از اون اهمیتی که برام داشته خارج بشه وبه یه چیز معمولی تبدیل بشه….

چون اینو با تمام وجودم درک کردم که در این دنیا چیزی از بین رفتنی نیست، (( انرژی از بین رفتنی نیست فقط از شکلی به شکلی دیگه تبدیل میشه)))

صبر همراه توکل بهمون اجازه میده تا اون تبدیل ودگرگونی رو ببینیم و شاهد تجربه کردنش بشیم….

هر اتفاقی، تاکید می کنم هر اتفاقی بیفته(( مرگ عزیزان، طلاق وجدائی عاطفی؛ شکست مالی، قطع ارتباط با خانواده، ترک یک دوست یا محل زندگی یا مهاجرت، …..بیماری ….تاکید می کنم هر چیزی که در ظاهر بد وناراحت کننده هست، با تغییر دیدگاه ما می تونیم آسان گذر کنیم از اون بخش از صفحه زندگیمون، و بلاخره میگذره واگه رها باشیم وتسلیم، پاداشش بهتر وبیشتر وقشنگتر بهمون برمیگرده، و چیزیکه خداوند به عنوان پاداش صبوری وایمانمون بهمون میده انقدر جبران کننده و عالی هست، که ما رو راضی کنه…..

من ادعایی ندارم که سرسپرده وتسلیمم همیشه، ویا ادعایی ندارم که همیشه به هدایت ها عمل می کنم، اما از آرامش وامنیت و آسانی که در زندگیم دارم اینو درک می کنم که به اندازه ی مناسبی سرسپرده وتسلیم خداوند هستم…

ان شالله هممون هر لحظه وهمیشه سرسپرده وتسلیم درگاه حق باشیم وخودمون وزندگیمون رو هر لحظه با ایمان واعتماد کامل به خداوند بسپاریم وانقدر درگیر هوای نفس ومنیت هامون نباشیم، تا زندگی دو روزه این دنیای ما برامون آسانتر، شیرینتر، دلچسب تر ، وشادتر بگذره ان شالله..آمین

استادقشنگم مریم قشنگم خیلی دوستتون دارم ودلتنگ دیدن روی ماهتون هستم.