درک عمیق‌تر قوانین خداوند | قسمت ۷

به نام خداوند بخشنده مهربانم هرآنچه دارم ازآن تودارم

سلام به استادان عزیزم ودوستان هم مسیرم

• شما چقدر می‌توانی به خدا اعتماد کنی؟

هنوز اینقدر به خودشناسی نرسیدم تا دقیق بدونم چقدر به خداوندم اعتماد دارم اما دارم سعی وتلاشم رو میکنم همینقدر میدونم که به اندازه ای که تلاش کردم وروی خودم کار کردم دارم نتیجه میگیرم.

وقتی مدرسه زهرا جانم اردو در مدرسه برگزارمیکنن وزمانش رو گذاشتن بعداز ظهر ساعت 13تا 19درست تایمی که من وهمسرم نونوایی هستیم وشرایطش رو نداریم ساعات پایانی اردو بریم زهرا جان رو بیاریم خونه واز طرف دیگه زهراجان هم خیلی خیلی دوست داره تو این اردو شرکت کنه اما بخاطر درک بالاش میگه من نمیرم اردو درمدرسه

اینجاست که متوجه شدم چقدر به خدا اعتماد دارم وکاملا با احساس خوب چند روز قبل از برگزاری اردو که همه در حال هماهنگ کردن ناهار وبرنامه های اردو با معلم کلاسشون بودن به معلم زهرا جان پیام دادم زهراجان نمیاد اردو ومعلمش هم گفت موردی نداره، درست روز برگزاری اردو،شبش در گروه اعلام کردن که جلسه کلاسی ارزشیابی والدین نسبت به پوشه کار بچهاست ساعت جلسه 12تا13،یک ساعت قبل ازشروع اردو در مدرسه که این تایم وقتم آزاد بود و رفتم جلسه

پایان جلسه وقتی خواستم با معلم زهراجان خداحافظی کنم گفت چرا زهرا نمیمونه واسه اردو؟ خودش گفته که مامان وبابام نونوایی هستن گفتم آره درسته،گفت اگه خواسته باشین من خودم میتونم بیارمش تشکر کردم ازشون گفتم با زهرا جان صحبت میکنم دوست داشت باهاتون تماس میگیرم وقتی به زهرا گفتم خوشحال شد اومدیم خونه ناهار خورد وسایلش رو آماده کرد موقع رفتن به نونوایی گذاشتیمش مدرسه. نتیجه اعتماد کردن به خداوندم ودر احساس خوب بودنم رو گرفتم واین نتیجه ایمانم رو قوی تر میکنه.

وقتی همسرم درمورد گرونی وشرایط اقتصادی مملکت صحبت میکنه ونارضایتیش رو نشون میده من از درون آرومم وتمرکزم رو نکات مثبت زندگیمه واصلا قلبن دوست ندارم به این موضوعات توجه کنم وکاملا احساسم بد میشه،میفهمم که از درون به خداوندم اعتماد دارم.

وقتی در جمع خانوادگیم،همسرم از پسر درمورد شرایط کنونی مملکت سوال میکنه ومن ناخودآگاه بدون اینکه در بحث وصحبتشون باشم این جمله از دهنم میاد بیرون که همه چیز امن وامانه،بالای سر پسرم وهمسرم علامت سوال(؟) میشه که چطور میتونی این حرف رو بزنی وازم شاکی میشن.متوجه میشم تنها اعتماد به خداوندم هستش که قلبم آرومه وبا خیال راحت وبا احساس خوب وآرامش درونی همه چیز رو سپردم به خودش.

من فقط اینو خوب میدونم که اصلا دوست ندارم راه اکثریت افراد جامعه رو برم.

من دوست دارم اون جاده صاف وآسفالتی وسط جنگل رو برم ودر احساس خوب وآرامش درونی کامل باشم.

خداجونم سپاسگزارم بخاطر تمام نعمتهاوخیرو برکتی که وارد زندگیم کردی🙏