درک عمیق‌تر قوانین خداوند | قسمت ۷

این متن خیلی عالی بود، (من ننوشتم) در مورد خلع سلاح کردن ذهن، با کمی ویرایش، اینجا کپی میکنم:

«دستا بالا، بی‌حرکت!» نترسین، اینو به ذهن‌ام می‌گم. «اسلحه‌تو بنداز!»

اما چه‌جوری می‌شه ذهن رو خلعِ سلاح کرد؟ مگه ذهن چه اسلحه‌ی خطرناکی داره؟ این فکرا توو ذهن‌ام می‌چرخه که خودش با حالتی حق‌به‌جانب، مظلومانه، می‌گه: «من همه‌ی این کارا رو برای حفاظت از تو انجام می‌دم. واسه این که هیچ وقت ناچار نشی اشتباهتو گردن بگیری. من خیلی می‌دونم؛ خیلی باسواد ام.»

فضیلت‌های اندیشیدن و تواضعِ فکری. تواضع فکری یعنی جایِ خودمون رو در باور داشتن بشناسیم؛ بدونیم حقِ داشتنِ کدوم باور رو داریم. یعنی بدونیم باوری که داریم، چه‌قدر موجه!

از کجا اومده؟

و با چه سند و مدرکی قبولش کردیم؟

بعد از اون، به درجه‌ی باورمون هم آگاه باشیم، مثلاً بتونیم بگیم از یک تا ده، چه‌قدر اون باور رو قبول داریم.

بی‌شک، فکر کردن به این جنبه‌های یه گزاره که ما به عنوانِ باورِ موجهِ صادق پذیرفتیم‌اش، تعصبِ ما رو نسبت بهش کم می‌کنه. اما چی می‌شه که جای خودمون رو گم می‌کنیم؟ گویی گاهی نمی‌دونیم که چی نمی‌دونیم.

با یه عبارتِ «خودم دیدم/شنیدم» گمون می‌کنیم به تمامِ حقیقت دست پیدا کرده‌یم. همه‌ی اینا کارِ ذهنه.

ولی من دیگه گولِ مظلوم‌نمایی‌هاشو نمی‌خورم. حالا نوبتِ اعترافه: «آهای، ذهنِ محترم، زانو بزن و اقرار کن. بگو این فکرا رو از کجا آوردی؟ این باور رو کِی درست کردی؟ برو شناسنامه‌ش رو بیار.»

[ذهن] سراسیمه همه‌جا رو زیر-و-رو می‌کنه. گوشه-پس‌گوشه‌ها رو می‌کاوه، دنبالِ مدرک. اینو فلان‌جا خونده‌م، اونو بهمان‌جا شنیده‌م؛ اینو فلانی گفت، اونو خودم استنباط کردم؛ اینو حدس می‌زنم، اونو مطمئن نیستم.

همه‌ی مدرک‌ها جلوش تل‌انبار شده‌ن. نگاهش که به اونا می‌افته، خودش شرمنده می‌شه. می‌دونه که از هیچ‌کدوم نمی‌تونه 100٪ مطمئن باشه. اسلحه‌شو زمین می‌ذاره و می‌گه: «نمی‌دونم».