فقط روی خدا حساب باز کن
آگاهی های این فایل، پادزهری قدرتمند برای یکی از مخربترین و پنهانترین ویروسهای ذهنی است که مانع اصلی ورود ثروت و خوشبختی به زندگی انسانهاست: «شرک خفی» یا همان حساب باز کردن روی قدرتِ آدمها.
استاد عباسمنش با کالبدشکافی دقیقِ باورهای رایج درباره «داشتن پارتی»، «ارتباط با افراد صاحبنفوذ» و «تکیه بر قدرت دیگران»، پرده از حقیقتی برمیدارند که درک آن، مرز میان یک زندگی سراسر تقلا و رنج، با یک زندگی سرشار از عزت و ثروت است. پیام اصلی این درس این است که تا زمانی که شما در ذهن خود، قدرت، ثروت و رزق را در دستان رئیس، دولت، مشتری خاص یا افراد مشهور میبینید، در حال بستن دستان خداوند هستید و این مسیر شرک آلود، کاملا خلاف جهت با صراط مستقیم خداوند است. همان صراطی که طبق وعده خداوند مملو از نعمت و رحمت است.
آگاهی های این فایل به ما میآموزد که «ارتباطات» به خودی خود عامل موفقیت نیستند، بلکه این «توحید» و باور به ربوبیت خداوند است که شما را در مدار درست قرار میدهد و آنگاه خداوند از طریق هزاران دستان خود (که میتوانند همان آدمها باشند)، به شما کمک میکند. تفاوت ظریف اما بنیادین در این است که: آیا شما آن آدم را که خداوند برای کمک به شما فرستاده، «منبع» میدانید یا تنها «دستی از دستان خدا»؟
استاد عباس منش با تعریف مفهوم قرآنی «رَبّ» به شکلی بسیار عمیق و کاربردی مرجع ترین باور ثروت ساز یعنی “باور به تنها یک قدرت در عالم”، را تاکید می کند. ربّ به معنای «صاحباختیار و فرمانروا» است. وقتی باور کنید که تنها صاحباختیار جهان و تنها منبع قدرت خداوند است، دیگر در برابر هیچ انسانی، هرچقدر هم ثروتمند یا قدرتمند باشد، کُرنش نمیکنید، صدایتان نمیلرزد و احساس حقارت نمیکنید بلکه با احساس لیاقتی که از اتصال شما به منبع قدرت می آید، در مسیر خواسته های خود قدم بر می دارید و به عوامل بیرونی باج نمی دهید. دلیل اینکه انسانهای موحد، چنان عظمتی را در درون خود یافتهاند که قدرتهای ظاهری دنیا در نظرشان کوچک و بیاهمیت جلوه میکند، شناخت حقیقی ربّ است.
باورهای توحیدی و ثروت ساز، پایه و اساس آموزه های دوره روانشناسی ثروت ۱ هستند. به اندازه ای که دانشجو موفق به ساختن این باورها می شود، ظرف وجود او برای دریافت نعمت های پایدار، گسترش میابد.
اگر میخواهید ثروتی پایدار و عزتمندانه داشته باشید، باید بتهای ذهنی خود را بشکنید و قدرت را از «غیر» بگیرید و تنها به «خدا» بدهید. کسی که روی آدمها حساب باز میکند، با رفتن آن آدمها ویران میشود؛ اما کسی که روی خدا حساب باز میکند، شکستناپذیر است.
نکته بسیار تکاندهندهی دیگر در این فایل، هشداری است درباره عواقب وحشتناکِ شرک در همین دنیا. استاد عباسمنش با قاطعیت بیان میکنند که اگر امیدتان به وعده و وعیدهای دیگران باشد و تصور کنید فلانی میتواند کارتان را راه بیندازد، دقیقاً از همان نقطه ضربه میخورید. همان افرادی که بتِ خود کردهاید، پشتتان را خالی میکنند و همان ارتباطاتی که به آنها مینازید، باعث سقوطتان میشوند.
راه رهایی، رسیدن به «استغنای توحیدی» است؛ یعنی حالتی که در آن، ضمن احترام به همه انسانها و سپاسگزاری از کمکهایشان، در قلب خود میدانید که رزق شما دستِ خداست، نه دستِ بنده خدا. این تغییر نگاه، نه تنها آرامش و اعتمادبهنفس عجیبی به شما میدهد، بلکه باعث میشود خداوند تمام جهان را برای خدمت به شما بسیج کند. وقتی شما از بندگان خدا قطع امید میکنید و تنها به ریسمان الهی چنگ میزنید، کائنات با تمام قوا در برابر ارادهی توحیدی شما تعظیم میکند.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD314MB26 دقیقه
- فایل صوتی فقط روی خدا حساب باز کن24MB26 دقیقه
من نزدیکم و اجابت می کنم دعای هر فردی که من را اجابت نماید.
خیلی وقته چیزی ننوشتم. خیلی وقته مفاهیم از زمین تا آسمون که نه شاید به وسعت بینهایت برام عوض شده. مفاهیمی مثل خدا، دعا، اجابت و …
یه سوال از ایلان ماسک پرسیدن که به خدا باور داری؟ چه جواب بینظیری داد! گفت: “من باور دارم یه نظم و سیستمی در این جهان وجود داره که شما بهش میگید خدا”!
بقول مریم جان باید به استاد عباسمنش گفت این آدم بینظیره این آدم بینظیره … استاد خودتونم میدونید که شما بینظیرید.
امروز که باز این جمله رو خوندم چقدر حتی متفاوت تر از آخرین باری که کامنت نوشتم درکش میکنم. چقدر حتی بیانم، کلماتم، جملاتم و همه چیز برام عوض شده.
این جمله یه فرمول بینظیره که همه اصل مطلب درش گفته شده. نمیتونم چیزی جز این ببینمش: یه فرمول تمام و کمال.
من نزدیکم، اجابت میکنم، درخواست هر کسی که من را اجابت کند.
یعنی همه چیز، همه جا، هر لحظه، در جریان و اگر میخواییش فقط باید بهش توجه کنی و تمام تمرکزت رو بذاری روی اون. حالا بهش میگی خدا؟ اوکی تمام توجهت رو بذار روی همونی که بهش میگی خدا! روی همون وجهی که خداست! روی پاکی راستی صداقت درستی اقتدار عزت احترام …
و نکته اینجاست: تنها چیزی که ابدیه، ماندگاره، قابل اطمینانه، راضی کننده اس، شعف آوره، شورانگیزه، زنده کننده اس، زیباترینه، یک کلام زیباترین جاودانه اس همین خداست. و وقتی سمتش باشی، متمرکز روی فقط و فقط اون باشی، باهاش یکی باشی، خب طبیعیه زیباترین جاودانه میشی و زیباترین جاودانه ها رو داری. که البته یعنی یکی شدن با آنچه که اصل خود ماست.
هیچ چیزی جز این نیرو ابدی و جاودانه نیست. هیچ چیزی جز این نیرو قدرتی نداره چون همه فقط همینه. هیچ چیزی جز این نیرو لذت و شادی و خوشبختی ابدی نداره. و هر آنچه از این نیرو باشه ابدی و خوشبخت ترین حالت فرای حد تصوره.
اگر سمت هر چیزی جز پاکی و زلالیه این نیرو هستی سمت فنایی و تعجب نکن اگر به فنا میرسی! اگر اصرار به هر چیزی جز این نیرو داری اونی که جاودانه و راضی کننده اس دریافت نمیکنی! اونی که آرامت میکنه دریافت نمیکنی! اونی که برات کافیه دریافت نمیکنی! غیر ممکنه اصرار به چیزی جز او داشته باشی و توقع داشته باشی او رو دریافت کنی! نمیشه!
او هیچ چیزی برات تعیین نمیکنه! فکر نمیکنه! تصمیم نمیگیره! سبک سنگین نمیکنه که امروز و فردا کنه! فقط نیروییه که به ارداده تو برات هر آنچه بخواهی می شود. در لحظه. مثل نفس. مثل هوا … که هست. اصلا اویی نیست! اصلا هیچ چیزی نیست جز آنچه همه است و هیچ نیست. فقط باهاش یکی باش و اراده کن تا خلق کنی …
و میدونی چیه؟ اگر تعللی هست، اگر گیری هست، اگر تاخیری هست، اگر داره زمان میبره، فقط به این دلیله که تو هنوز اونقدری سمتش نیستی که داشته باشیش! او حی و حاضره هر لحظه و همه جا! اصلا زمان و مکانی نداره! حی و حاضره. تو حی و حاضر سمتش نیستی، باهاش یکی نیستی! تو بهش باور نداری! به بودنش …
باورش کن. حی و حاضر داری نفسش میکشی. باورش کن …
ای جانم …
دلم نمیخواد دیگه هیچ نامی براش بذارم چون نیازی به نامیدن نداره…
همین که درکش میکنم به زیبا ترین حالت ممکن کافیه …
دلم خواست اینها رو برای خودم ثبت کنم تا یادم بمونه و هر بار بیشتر درکش کنم.