فقط روی خدا حساب باز کن

بسمِ الله رحمن الرَحیم

حمد، سپاس و ستایش خداوندی را که تنها قدرت و فرمانروای جهانیان است

بخشنده و بخشایشگر است

صاحب روزِ پاداشت است

پرودگار من، تنها تورا میپرستم، تنها و تنها از تو یاری میخواهم، تنها، تنها و تنها بر روی تو حساب میکنم

من را به راه راست هدایت فرما، راه کسانی که به آن ها نعمت ها وثروت ها داده‌ای، نه کسانی که بر آنها غضب کردی و نه گمراهان…

درود بر استادِ جان و خانم شایسته عزیز و دوستانی که در حال خواندن این کامنت هستند

الله جاری سازد کلامم را…

امروز داشتم به داشته های زندگیم فکر میکردم، و بابتشون سپاسگذاری میکردم

بعد یهو یه سوال اومد توی ذهنم، که اگر فلان نعمت مثلا ( پارتنر، بیزینس، دوست صمیمیت، محل کارت، و …) رو از دست بدی، چقدر از کنترل خارج میشی؟ چقدر بهت آسیب میرسه؟ آیا بعدش میتونی همچنان ادامه به حرکت و مسیرت بدی؟

اگر من، علیه پارسال بودم، میگفتم قطعا خیر، نمیتونم، من بدون این پارتنر نمیتونم به زندگیم ادامه بدم، من اگر محل کارم رو از دست بدم، نمیتونم دوباره پاشم و از نو شروع کنم و….

اما علی الان، علی که محکم روی باورهاش کار کرده و جوری تغیر کرده که تمام اطرافیانش در بهت و تعجبن از او … جوابشه اینه:

《 هرآنچه که دارم، ازآن خداوند است، هر نعمتی که دارم، از کفش هایم گرفته، تا سقف بالای سرم، از پارتنرم گرفته تا کسبو کار و بیزینسم، از لقمه غذایی که میل میکنم، تا وسایل نقلیه ایم، از دوستان فوق العاده ام گرفته تا گلدون های توی اتاقم و…

همه و همه از آن خداست

و هیچکدام مال من نیست، همه از تغیر باورهام و لطف و بخشندگی خداوند به من داده شه، از نیرویی که مطلقا خیر است، به من داده شده

و اگر همان خدایی که برگی بدون اذنش از درختی نمی‌افتد، همان خدایی که فقط خیر میدهد، هرکدام از این نعمت هارو از من بگیره، بدون شک، نعمت بزرگتری برای من درنظر گرفته

حالا اون نعمت بزرگتر میتونه تجربه‌ای گوهربار باشه، میتونه پارتنر و رابطه بهتر باشه، میتونه کسبوکار بهتر باشه، میتونه، کفش بهتر باشه، میتونه گلدون زیباتر باشه، میتونه ماشین بهتر باشه، میتونه یک درس مهم باشه》

• پس من هرگز نباید بر روی نعمت ها تمرکز کنم، چون انجوری انرژیم رو جای بیهوده ‌ای هدر میدم، هرگز نباید بر روی پارتنر، دوست، رفیق، آشنا، رئیس بانک، مشتری ثابت، کسبو کار و… حساب بکشم، هرگز نباید وابسته به این عوامل باشم، چون همین عوامل رو هم الله بزرگ، قادرِ مطلق به من داده، و هرگاه صلاح بدونه هم میگیره، بعد من بیام روی این ها تمرکز کنم؟ روی اینها حساب باز کنم؟ به این عوامل که هیچگونه ثباتی ندارند و هر لحظه ممکنه فانی شوند وابسطه بشم؟

این خودِ شرکِ

و نتیجه شرک هم پُر واضحه

نگرانی، استرس، ناراحتی، فقر، ضربه خوردن از عالم و آدم، آسیب دیدگی جسمی و روحی، افسردگی، ترد شدن، و هر اتفاق بد دیگه ای…

اما اگر بر روی تنها قدرت جهان هستی حساب کنیم، اگر تنها به او وابسته باشیم، اگر تنها از او یاری بخواهیم، بینهایت انسان وارد زندگی ما میکنه‌ برای اینکه مارو به مقصد برسونه، بینهایت ایده، بینهایت فرصت، بینهایت الهامات، بینهایت هدایت، بینهایت اتفاقات جالب و متحیر کننده، بینهایت مهر، میبنهایت محبت، بینهایت ابزار در اخیتارمون میزاره و از هر خواسته ای که داریم بینیازمون میکنه.

《تنها بر روی خدا حساب کنیم》

کامنتم رو با بیتی از مولانا که از زبان خدا گفته، تمام میکنم:

بگفتم روز بی‌گاه است و بس ره دور، گفتا رو

به من بنگر به ره منگر که من ره را نوردیدم

به گاه و بی‌گه عالم چه باشد پیش این قدرت

که من اسرار پنهان را بر این اسباب نبریدم

اگر عقل خلایق را همه بر همدگر بندی

نیابد سر لطف ما مگر آن جان که بگزیدم

در پناه قادر مطلق باشید