فقط روی خدا حساب باز کن

خدایا چقدر قشنگ داری با من حرف میزنی، چقدر تو نزدیکی و من نمیدونستم، چقدر تو زیبایی و من نمیدیدمت چقدر مهربونی و من نمی‌شناختمت، چقدر تو عشقی و من تو رو درک نمیکردم، چقد تو لطیفی و من حست نمیکردم، چقدر توخوووووبی، چقدر تو آرامش محضی برای من و من نمیفهمیدمت….

چقدر دست و پا زدم. چقدر تلاش بیهوده کردم، چقدر گریه و ناراحتی کشیدم،، چقدر تقلا کردم به تنهایی و بدون هیچ پشتوانه ای ، فکر میکردم خودم هستم و خودم و باید خودم بتونم گلیمم رو از آب بکشم. خودم باید بجنگم. خودم باید شمشیر به دست بگیرم و راه بیافتم، چقدر خلاف جهت رودخانه تقلا کردم و دست و پا زدم و اصلا به جلو حرکتی نداشتم و نا امید شدم، چقدر احساس بی کسی داشتم. احساس خشم احساس بی عدالتی، احساس بی ارزشی، احساس اینکه از طرف دیگران درک نمی‌شوم، احساس پوچی و در نهایت خستگی مفرط از دست و پا زدن های بیهوده…

یع جایی کم آوردم، یه جایی خسته و له له زنان از دست و پا زدن های بیهوده ای که راهی به هیچ جا نداشت، احساس درماندگی کردم. احساس کردم خالی شدم از انرژی، احساس کردم تمام شدم و هنه چیز را رها کردم، سپردم به خودش، اما اون روز هیچ درکی از خدایی که الان دارم نداشتم، فقط چون شنیده بودم خدا بخواد کارها رو میکنه، و با این طرز فکر که خدا که هیچوقت برای من نخواسته، و نمی‌خواهد، الان هم میدونم بسپرم بهش مثل همیشه هیچ کاری برایم نمیکنه و انگار من و خواسته هایم جایی در درگاهش نداریم و ما فراموش شده ایم، با این احساس بد و ناامیدی اما خسته از تلاش های بیهوده سپردم به خودش، و رهایش کردم، رها نه به خاطر نخواستن اون خواسته، رها به خاطر خستگی زیاد. رها به خاطر درماندگی، رها به خاطر نا امیدی، رها به خاطر بی ارزشی و درک نشدن….

غافل از اینکه اونجا من تازه پیدا شدم، من تازه آزاد شدم، من تازه رها شدن از قیدو بند خیلی از چیزهایی که تا به اون موقع هیچ درکی ازش نداشتم رو قراره بفهمم

بعد آشنا شدم با استاد عباسمنش و چند روز قبل از ماه رمضان403 تصمیم گرفتم در ماه رمضان روی خودم کار کنم

با ویس های استاد تازه فهمیدم من چقدر مشرک هستم، من چقدر کج فهم و نفهم بوده ام، من فقط اسم یکتا پرستی را به دوش میکشیدم و تمام امید و توسلم آدمهای اطرافم بودند، انگار اونها زندگی منو اداره می‌کردند، همه آدم ها جز خودم… آدم ها، شرایط، و هزاران چیز دیگر به غیر از خودم و خدای من زندگی مرا اداره می‌کرد

با ویس های استاد کم کم روح تازه گرفتم، کم کم جوانه ای کوچک در وجودم شروع به رشد کرد و رگه هایی از امیدواری در درونم هویدا شد، ادامه دادم ادامه دادم و ادامه دادم، ماه رمضون میخواستم ختم قرآن بخونم و شروع کردم به خودندن، یک جز که خوندم، دیدم من جیزی از قرآن سر در نمی‌آورم اما چون شنیده بودم که قرآن مغناطیس عجیبی دارد گفتم می‌خوانم حتی اگر هیچی ازش نفهمم تحت تاثیر انرژی مثبتش قرار خواهم گرفت…

یک جز خواندم اما دیدم که آگاهی ای که از فایل های استاد دریافت میکنم هزاران برابر بیشتر از دریافتی هست که از قرآن خواندن دارم، تصمیم گرفتم زمانی راهم که به خواندن قرآن صرف میکردم، به گوش دادن فایل های استاد بگذرونم، و همین کار را کردم، بیسار بسیار آگاهی بخش، آرامش بخش، امید بخش و نوید روزهای خوب را برایم داشت، تا به الان هر روز و هرروز دارم فایل های استاد رو گوش میدم و از زندگی خیلی خیلی راضی ام. آرامش دارم، تا حدودی به خواسته هایم رسیده ام و مهمتر از همه قانون اداره جهان توسط خداوند رو یاد گرفتم و فهمیدم هرچیزی رو که در زندگی ام میخواهم چگونه خلقش کنم، و چگونه خودم و خودم و تنها خودم با خدای خودم هرچیزی رو که می‌خواهم بسازمش، و از این باور محدودکننده که دیگران در زندگی ام موثر هستند رها شدم خدارا هزاران بار شکر

خدارو شناختم. خدای الان من خدای مهربون. خدای لطیف، خدای عاشق. خدای روزی دهنده و خدایی هست که دوست داره من به تمام آرزوهایم برسم خدایی که داره راه رو برایم باز میکنه، خدایی که خودش چند قدم جلوتر از من میره و موانع رو برایم کنار میزنه. خدایی که عاشقشم و اون بیشتر عاشق منه، آه 35 سال از عمرم رو چه بیهوده گذراندم، 35 سال از عمرم را به فنا دادم غافل از اینکه خدایی به این مهربونی به این بخشندگی به این زیبایی داشتم و من نمیشناختمش، چقدر حسرت روزهای گذشته رو میخورم که این خدارو نداشتم،و چه تقلاهای بیهوده ای کردم، اما خدارو هزااااارررران بار شاکرم که الان هم تونستم خدایم رو پیدا کنم، امید و تکیه گاهم رو پیدا کنم، عشقم رو پیدا کنم و همیشه در بغل خودش باشم خدا هم داره برام میچینه، خیلی قشنگ داره پازل خواسته هام رو کنار هم میچینه برام و میدونم و مطمئنم و ایمان دارم که اون بیشتر از من ذوق و عشق رسیدن من به خواسته هام رو داره و حتی جایی که من در یک مورد خاصی ازش درخواستی نداشتم، خودش چقدر قشنگ اون مورد رو برایم محیا کرد…

الان توی شرایط بحرانی هستم که این متن رو مینویسم، توی شرایط خاص، یه شرایطی که اصلا توی این موضوع از آینده ام هیچ اطلاع و پیش فرضی ندارم، و نمی‌خواهم که داشته باشم و بهش فکر نمی‌کنم چون از استاد یادگرفتم قدم ها یکی یکی بهم گفته میشه، چون یادگرفتم قسمت اعظم کار برعهده خودشه من با خدا تقسیم کار کردم…

فقط به خودش امید دارم، یاد گرفتم من فقط باید دانه رو بکارم و چند روز درمیان بهش آب بدم، رشد دادن اون دانه و تبدیل کردن اون دانه به درخت بزرگ و تنومند کار خودشه، کار من فقط گذاشتن دانه در دل خاک هست و ساختن درخت زیبا با خداست، آره این مثال خیلی بهم آرامش میده،فقط بخشی از کار به عهده منه مابقی با خداست…

یاد گرفتم فقط وظیفه من خوب نگه داشتن احساس، کنترل ذهن و ساخت باور و اعتقاد قلبی و ایمان و باور به خدای خودمه، آره من تقسیم کار با خدا و یادگرفتم دیگه فقط میشینم و کاری که وظیفه منه انجام میدم بقیه به من ربطی نداره،

جالب اینکه با همین روش پیش رفتم و بسیار بسیار نتیجه گرفتم و داره برام به باور تبدیل میشه صحبت های استاد که همیشه میگن قانون، قانونه، برای تو، برای دیگری برای پیامبر و برای هرکسی، فرقی نداره چه کسی هست، هرکس این عمل مشخص رو انجام بده این عکس‌العمل مشخص رو دریافت میکنه، و این چقدر برای من نوید بخش هست….

خدایا به خاطر تمام روزهایی که مشرک بودم متاسفم

به خاطر تمام روزهایی که تو جایی در زندگی من نداشتی متاسفم

به خاطر تمام روزهایی که دیگران تعیین کننده شرایط من بودن و من کج فهم و نفهم بودم متاسفم

به خاطر تمام گناهانم متاسفم

و تو چقدر زیبا و مهربونی که با این همه شرک و گناه رهایم نکردی

تو چه بامعرفت که باز هم به سمتم آمدی و مرا هدایت کردی

تو چقد دوست داشتنی و لطیفی خدای من…

خدایا تو ارزشمندترین دارایی زندگی ام شدی، تو رو با هیچی عوص نمیکنم…

ای خدا چه احساس خوبی دارم از نوشتن، دلم نمی‌خواهد تمومش کنم، میتونم همینطور تا ماه‌ها و سالها از مهربونی خدا بنویسم، بی آنکه خسته بشم، بی آنکه مطلب کم بیاورم،

ولی کامنتم خیلی طولانی شد…

استاد شما دستی از دستان ویژه خداوند بودین توی زندگی من

شما بهترین نعمتی بودین که خدا توی ابن زندگی به من داده

شما خدای واقعی رو توی زندگی من و خیلی های دیگه اوردین

من اون خدای قبل از آشنایی با شما رو هرگز دوست ندارم و نخواهم داشت، من درماه رمصان 403‪ یکتاپرست شدم و 35 سال فقط اسم یکتاپرستی روی من بود شما پیامبر و پیام آور زمان ما هستید و امیدوارم هرلحظه از عمرتون برابر با هرازان سال مفید بشه و عمری به طولانی عمر نوح داشته باشین

از مریم عزیزم هم تشکر فراوان دارم با اون قلم زیباتون. چه شبهایی که با نوشته های مریم جون، من روح و انرژی تازه ای گرفتم و ایمانم به خدا قوی تر شد….

عاااااشقتوووووونم، دوستووووون داااااارم، خوشبخت و موفق باشین