فقط روی خدا حساب باز کن - صفحه 43 (به ترتیب امتیاز)

به نام خدا

خدای خوبم!

خدای زیبای من!

خدای مهربان من!

مرا ببخش که از رحمت ت ناامید شدم.

مرا ببخش که ایمانم به تو و قدرت بی کران ت سست شد.

مرا ببخش که سالهاست شرک ورزیدم.

مرا ببخش که یک عمر، آنچه باید از تو و از قدرت تو بخواهم، از انسان ها خواستم، انسان هایی که خود، به نفسی بندند و هربار صورتم نقش زمین شد!

مرا ببخش که به تو و قدرت مطلق تو شک کردم.

مرا ببخش 🙏

خدای قدرتمند من!

ربّ مطلق جهان و جهانیان!

هدایت م کن به راه راست.

هدایت م کن به راه کسانی که به تو و قدرت تو ایمان آورده اند.

هدایت م کن به راه همان هایی که غرق نعمت ند، غرق خوشبختی ند، غرق حس خوب ند.

مرا در دسته ی مؤمنان ت قرار بده.

در گروه همان هایی که به تو و به غیب ایمان دارند. به آنچه نمی بینند ایمان دارند.

پروردگار من!

مرا نجات بده.

از شرّ تمام این تاریکی ها.

مرا نجات بده از تمام غُل و زنجیرهای که به دست و پای روحم بسته شده است.

خدای نازنین من!

کنترل وجود مرا در دست خود بگیر.

کنترل تمام زندگی ام را در دستان خود بگیر.

این باری که بر دوش من قرار گرفته، از توان من خارج است اما برای تو هیچ است؛ مرا خلاص کن از سنگینی طاقت فرسای آن.

آفریننده ی آسمان و زمین!

من شکرگزار توأم برای این همه نعمت که زندگی ام را سرشار کرده و شرمسار لحظاتی که چشم از نعمت هایت برداشتم و کافر شدم بر این همه بخشنده گی و فضل بی منت تو.

مرا ببخش.

خدای خوب شب های تنهایی من!

همراه تمام لحظه های بی کسی ام!

مرا یاری کن تا همواره بر عهد و پیمانی که با تو بستم وفادار باشم.

یاری ام کن تا فقط از تو یاری بجویم. و فقط عبادت تو را شریک تمام لحظه هایم نمایم.

به من توانی عطا کن که تو را اجابت کنم و به تو ایمان بیاورم.

خدای زیبا و صاحب فضل من!

می خواهم تمام عمر از تو بخواهم.

از تو بخواهم که هدایتم کنی.

از تو بخواهم که راهنمایم باش به سمت آسانی ها، به سمت زیبایی ها.

هدایت م کنی به عشق، به سلامت، به ثروت، به عظمت، به عزت.

خدای هدایت گر من!

به من قدرت درک نشانه هایت را عطا کن.

کمک کن تا هدایت ت را، الهامات ت را، فرمان هایت را به گوش جان بشنوم و اطاعت کنم.

خدای ثروتمند من!

مرا بی نیاز کن. از تمام انسان ها. از تمام ثروت ها. از تمام نعمت ها.

آن قدر به من ببخش و عطا کن تا از تو راضی شوم و نیز از هربار نگریستن به بنده ی ثروتمند خود خشنود شوی.

مهربان ِ ستوده صفات من!

تمام وجودم را از آن ِ خود کن. مرا سرشار کن از خودت. از حضورت. آن قدر لبریزم کن از داشتن ت که به هیچ غیر تویی نیازمند و متوسل نشوم. حتا ذهنم را عاری از تمام شرک ها نما.

مرا توحیدی کن. توحیدی. به یقین م برسان که تو برایم کفایت می کنی.

ربّ بی همتای من!

مرا ثناگوی قدرت و نعمت و هدایت خود قرار بده. آن قدر چشمانم را به زیبایی ها بینا، گوش هایم را به شگفتی ها شنوا، آن قدر وجودم را به درک لطافت ها حساس و توانمند بساز تا در هرلحظه به وجد بیایم. غرق در شگفتی و اعجاز شوم. فقط حمد و ستایش تو را به زبان بیاورم و هزاران بار در هر لحظه بگویم : “آفرین بر تو زیبای ِ زیبا آفرین”

خدای بخشنده و بخشایشگر من!

ظرف وجودم را به اقیانوسی بی انتها بدل کن که همیشه لبریز شود از باران نعمت و رحمت تو. آن قدر گسترده ام کن تا عمیق ترین آگاهی ها را هم در خود جای دهم و گرانقدر ترین گنج های وحدت و معرفت تو را در خود بگنجانم.

مرا بزرگ م کن.

آن قدر تا تو را در خود جای دهم. تا وجودم مأمن و معبد حضور همیشگی تو باشد.

خدای پاک و مقدس من!

قداست ام را به یادم بیاور. به من یادآور شو که چقدر مقدس و چقدر شگفت انگیز م.

به من بفهمان عظمت عشقی که در حق من داشته و داری.

همیشه به رخ م بکش مهرورزی ها و مهربانی ها و لطافت های دستان نوازشگرت را.

بر سرم منت گذار با به سخن نشستن با من. (وجودم همدمی چون تو را طلب می کند.)

فریاد بزن حجم عظیم حضورت در لحظه هایم را.

خدای نازنین من!

مرا در آغوش ت بگیر. می خواهم آرام بگیرم از این همه تشویش های دروغینی که ذهنم هزاران بار برایم بازگوی شان می کند.

مرا در آغوش ت بگیر. دلم امنیت حضورت را می خواهد. می خواهم دلم را قرص کنی به بودنت.

آن قدر مطمئن ش کن به حضورت و آن قدر به یقین برسان ش برای بودن ت که دیگر ترس ها و دلهره ها از وجودم رخت بربندند و به جای دیگری بروند. وجود نازنین من جای آن ها نیست!

مرا در آغوش ت بگیر.

دلم عشق سرشار تو را می خواهد.

دلم نوازش های عاشقانه ی تو را می خواهد.

دلم زمزمه ی مهربانانه ی تو را می خواهد.

خدای همه کس من!

من از بی کسی هایم خسته شده ام. من از تنهایی هایِ تاریک ِ بی تو بودن به تنگ آمده ام. یک عمر در همه جا به دنبال آن چه بودم که فقط نزد تو یافت می شد و من غافل و سرگردان هرکوی و برزنی شدم و چه خفت ها به جان خریدم.

پروردگار!

خودت را به یادم بیاور.

نورت را به خانه ی وجودم بیاور.

آن قدر پررنگ در لحظه لحظه ی من بتاب که تمام زخم های عمیق و تاریک شرک هایم التیام یابند و حتا اثری هم ازشان نماند.

آن قدر برایم تکرار شو که دیگر نیازمند و محتاج حضور هیچ چیز و هیچ کس نباشم که آتش برپا شده ی خلأ ها و نداشته ها را درونم خاموش کند و مرا به خنکای سلامت و عافیت برساند.

خدای بنده نواز من!

مرا بنده ی خود کن. مرا بنده ی خود کن تا دیگر شیطان این چنین عنان وجودم را در سیطره ی خود نگیرد و این چنین روز و روزگارم را سیاه نکند.

بر من منت بگذار و مرا بنده ی خود بنام تا دیگر تمام طمع شیطان از من و وجود نازنینم بریده شود و حتا خیال سلطه بر هستیِ خدایی مرا به خاطر نیاورد.

خدای جبران کننده ی من!

من در این چند روز تمام وجود خود را در آتش ترس و خشم و نفرت و نومیدی سوزاندم و به دست تباهی سپردم. من به شیطان اجازه دادم تا توانست بر من بتازد و نهال نوپای باورهای پاک و سفید و مقدس م را لگدمال کند. من از یاد تو غافل شدم. و شیطان آن قدر زشتی ها و تاریکی ها و سیاهی ها را به یادم آورد و در گوش م خواند که مرا در قعر جهنم خودساخته ی درونم کشاند.

خدایا!

من در آن جا حجم عظیم تنهایی و تاریکی و سرگردانی را حس کردم و کمتر از چندساعت عظمت وجودم به کوچکی یک ذره شد. نیست شدم!

می دانم تو می توانم همه چیز را جبران کنی. برایم جبران کن.

خدای آفریننده ی من!

من دنیای بدون تو را یک عمر تجربه کرده ام.

من یک عمر بعد از رها کردن دست تو، در بیابان تاریک و سیاه ِ تنهایی و سرگردانی گمراه و غرق در غضب بودم. اکنون آمده ام که دستم را بگیری. که دیگر رهایم نکنی. که مرا به حال خود وانگذاری.

آمده ام تا هدایتم کنی به یک عمر با خودت بودن. به دنیای سفید و روشن و نورانی ِ خدایی چون تو داشتن.

آمده ام تا تو مرا غرق نعمت کنی… ببین!

من عاقبت به تو بازگشتم :👇

نگفتمت مرو آن جا که آشنات منم/

در این سراب فنا، چشمه ی حیات منم؟!

*

وگر به خشم روی صد هزار سال ز من، /

به عاقبت به من آیی، که منتهات منم

*

نگفتمت که به نقش جهان مشو راضی/

که نقش بند ِ سراپرده ی ِ رضات منم؟!

*

نگفتمت که منم بحر و تو یکی ماهی/

مرو به خشک که دریای باصفات منم

*

نگفتمت که چو مرغان به سوی دام مرو؟! /

بیا که قدرّت پرواز و پرّ و پات منم

*

نگفتمت که تو را ره زنند و سرد کنند/

که آتش و تبش و گرمی ِ هوات منم

*

نگفتمت که صفت‌های زشت در تو نهند/

که گم کنی که سر ِچشمه صفات منم

*

نگفتمت که مگو کار بنده از چه جهت

نظام گیرد؟!، خلّاق بی‌جهات منم.

*

اگر چراغ دلی، دان که راهِ خانه کجاست

وگر خداصفتی، دان که کدخدات منم…

…

این روزها و ساعت ها، این سروده شرح حال نرگسِ گرفتار در دامِ شرکی است که به لطف رهاننده گی خدایش، تازه از دام رسته و چه گفت و گویی درون ش برپاست، میان او و ربّ ش، کدخدای تمام سرزمین وجودش.

…

خدایا!

بازهم تو بودی که به من یادآور شدی مرز میان توحید و شرک به اندازه ی تارمویی است که اگر هدایت خودت نباشد، گمراهی برایم حتمی ست!

خدایا تو را چگونه شکر بگویم که جنگ جهان وجودم را، باز هم تو بودی که به صلح بدل نمودی و وجودم را به خنکای حضور حیات بخش زندگی تازه بخشیدی. 🙏🙏🙏🌸

خدایا!

به خودت پناه می برم از وسوسه های مدام شیطان ذهن ام؛ پناهم باش.