سریال سفر به دور آمریکا | قسمت 245 - صفحه 11

خدایا شکرت به خاطر این هدایت

سلام به پروردگار بزرگ ، خالق ، مالک ، هادی و حافظ کل هستی

سلام به استاد عزیزم و تمامی همکلاسیهای زیبا سرشت

قبل از هر چیزی از شما ممنونم استاد عزیز که باز هم برای ما سفر به دور امریکا تهیه کردین و ما رو در هرلحظه و گام به گام با خودتون همراه کردین ، با هر قدم شما ما هم قدم برمیداریم ، صدای راه رفتن توی پیاده رو ، صدای خاک و سنگهای ریز داخل آب زیر پامون به صدا در میاد ، باد خنکی که به پوست شما رسید رو همزمان احساس میکنم ، چشمم به دیدن این همه سبز مداد رنگی ای زیبا ، نورانی شد، قلبم اکلیلی شد ، انگار که گلی درون من شکفته شد،

بناهای داخل تصویر ، قطار در حال حرکت و ایستگاه قطار ، حسی به من میده که با دیدن کارتن های قدیمی میدیدم و هنوز مزه اش زیر زبونمه

دریاچه زیبا داخل شهر همراه با سکوتش، آب راه های خروشان با صدای آبش ، انعکاس نور خروشید و تصویر درختان داخل آب، و مثل همیشه آسمان آبی تمیز. خدایا شکرت به خاطر این جهان زیبا که خلق کردی

همزمان که زیباییها رو میبینم ، صداهای از پشت افکارم میاد که استاد در جای عالیه که داره اینها رو میبینه و صدای خداوند که وعده فزونی میده بهم غالب شد و گفت اطراف من هم از این زیباییها هست

وقتی استاد به کوچیکترین نکات توجه میکنن ، گلهای زیبا و ریز نشونم میدن نشانه اینه باید به همین ها توجه کرد و به یادم آورد همچین مناظری در پارک نزدیک خانه مان هست فقط همت میخواد و نگاه بینا،

همه ی ما جا های زیبا و دلنشینی در نزدیکی هامون داریم که حتی لایق رفتن نمیدونیم، برامون عادیه ولی وجود داره.

این فایل زیبا با ماجرای دوست استاد که دچار بیماری شدند و تصمیم استاد برای کمک به او و بعدش فهمیدن که نمیشه کسی رو به راه راست هدایت کرد ، یا مدارش رو عوض کنیم و بهش کمک کنیم برای من همزمانی داشت با تصمیمی که دیشب گرفتم ، شاید دقیقا همون لحظه که فایل داخل سایت بارگذاری شده من در حال تعهد دادن به خودم و نوشتن توی نت گوشیم بودم.

چند روزی بود با بعضی از افراد که نسبت نزدیکی دارن و همیشه میبینمشون ، مدار خودم را خیلی پایین آوردم و احساس بدی داشتم

درباره قضاوت و آدم خوبی بودن و کنترل زبان

بحث درباره یکی از اقوام بود که به تازگی ازدواجشان به هم خورده بود ، من در ابتدا تصمیمم این بود نظری ندهم و زبانمو کنترل کنم ولی در دورهمی قرار گرفتم که هر کسی نظری میداد و نظرات نامناسبی درباره آن زوج شنیدم و من دیگه نتوانسم زبان خودم را کنترل کنم و درباره یکی از زوجین که داشت محکوم میشد توضیح دادم و دفاع کردم

و شروع شدن همانا و ادامه ی بحث و افت شدید فرکانسم، من نه تنها آنها را منع نکردم از بدگویی ، خودم هم با انها هم مسیر شدم ، و از اونجایی که ما دانشجوهای این مسیر احساس قوی در همه زمینه ها داریم چه در حال بد چه خوب خودمون زود میفهمیم و گوش خودمون و میگیریم و تصمیمم این شد که دیگه اجازه ندم به خاطر هیچ کس حالم و حسم بد بشه ، منی که این همه زحمت میکشم و روزانه چند ساعت دارم تمررین میکنم و انرژی و تایم زیادی در مسیر بهبود خودم گذاشتم که نباید خودمو بیارم پایین در سطح بقیه ، من این همه زحمت میکشم تلاش میکنم تعهد دادم بها دارم ، نباید با دلسوزی برای بقیه یا هم صحبتی و یا هر علت دیگه این زحماتمو به باد بدم، من نمیتونم همه رو با خودم توی این مسیر بکشم بالا، مثبت اندیش کنم،

من به هیچ وجه حق ندارم از کسی دفاع کنم ، کسی که ظلمی کرده را هم به تفکر خودم محکوم کنم، حق ندارم کسی رو راهنمایی کنم، حق ندارم کسی رو قضاوت کنم ، حق ندارم کسی رو ارشاد و ترغیب به دوری از گناه های زبانی یا هر گناه دیگه بکنم ،

با چشمانی بسته تصویری از خودم تجسم کردم ، مثل کسی که بال داره و پرواز میکنه ، ادمهای اطرافم رو مثل وزنه های سربی دیدم که با طنابی به پای من گره خوردن

هر کدوم از افراد خانواده و نزدیک و فامیل به شکل اون سرب دیدم که دارن منو با قدرتی عجیبی میکشیدن پایین و منی که دارم تلاش میکنم برم بالا و من با هر کلمه تعهد نسبت به هر فردی که باعث افول من میشد همزمان یه طناب را پاره کردم و یک وزنه سنگین از من جدا شد

اون فرد خانواده ام رو که میخواستم ارشاد کنم تا سرزنش نکنه بقیه رو ، چون دیدگاهم اینه به گناه سرزنش حتما امتحان میشه و من دوست نداشتم ببینم گرفتاریشو اما گفتم خودش باید بفهمه ، اگه بخواد خدا کمکش میکنه ، من نمیتونم و طنابش رو پاره کردم و سربش افتاد

فردی دیگه از خانواده رو دیدم که تعریف میکرد اشتباه بقیه رو ، با اینکه خودش غرق مشکلات و دوست ندارم به تاوان این گناه مجازات بشه چه این دنیا چه در جایگاهی دیگه ، اما پاره کردم طنابش رو

یک نفر دیگه رو دیدم که فرهنگ نامناسبی داره ، ادمها رو محکوم میکنه ، حتی وسط حرفش خودمم محکوم میکنه تا بخوام دفاع کنم و از این کار لذت میبره ، چون میخواد فقر فرهنگیشو با پایین کشیدن بقیه جبران کنه

و همیشه منو هم تراز میکرد با کسای که جایگاه پایینی دارن و من چون میخواستم مناعت طبع داشته باشم و مغرور نشم به عملکرد و داشته هایی که با تلاش بهش رسیده بودم ، و نمیخواستم خودمو در مقابل بقیه خودمو بالا بدونم ، گفتم دیگه کافیه ، حس بدی که با پایین کشیدنم میداد ،،، پاره کردم طنابش رو ، سقوط کرد

و با هر بار پاره کردن من سبک تر میشدم و لبخند روی صورتم ، انگار تصویری توی خواب و بیداری بود ولی بیدار بودم

و این راهی که باید همیشه توش استمرار داشته باشم به امید روزی که از نظر فیزیکی هم از بعضی افراد دور بشم و آدمهای مناسب تری جایگزینشون بشن. (همیشه تعجب میکردم چرا من باید با این آدمها هم صحبت بشم ، گناه من چیه ، من که نمیرم خونه اونا ، اونها میان و من مجبورم کنارشون بشینم الان فهمیدم درسی بوده که باید بگیرم ، شاید یک پله از نردبانیه که من باید ازش برم بالا)

و صبح با این فایل زیبای شما مواجه شدم که سراسر زیبایی بود از تصاویر زیبا و از کلام زیبای شما استاد سیر نمیشم.

میدونین چیه استاد ، حتی بیمار سرطانی رو نمیشه کمک کرد ، با اینکه ایمان داشتین حتما میشه ، یا حداقل اینکه به امتحانش که میارزه ، مگه چی رو قرار از دست بده ، بابا دیگه بدتر از شرایط الانش نمیشه که ، ولی کمک به دیگران برای تغییر و رشد مثل آب در هاونگ کوبیدن.

و چه بسا افت فرکانسی شما و امدن در مدار پایین هم سطح با همانها.

حتما خیر بوده که اون فرد کمک شما را نپذیرفت ، چون شاید انرژی زیادی از شما میگرفت و باعث میشد از این جایگاهی که دارین مقداری پایین بیایید ، شما فرکانستون بالاست ، مدارتون بالاست ، حتی گه خودتون بخواهید این قدرتی که فرکانس شما داره نمیخواد پایین بیاید ، مثل وقتی که خواستین بیایید ایران به اون شرایط برخوردید و نشانه نیامدن را دریافت و تایید کردید، چون مدار شما اون بالاهاست ، چون بازوی فرکانس شما قوی ، یه عضله تمام ماهیچه ،

شاید هم اگر اون فرد کمک شما رو میپذیرفت و نتیجه مثبت بود جهش بزرگی برای شما بود برای تثبیت این باور

و شاید محصولات جدید دیگری آماده میکردین بعد نتیجه مثبت

اما الان وقتش نبوده شاید در زمانی دیگر

فرقی نمیکنه استاد یا ما دانشجوها باید مواظب باشیم ، باید سوراخهای نشتی رو پر کنیم

ما حیفیم ، ما نباید به باد بدیم زحماتمون رو ، ما نمیتونیم به هیچ کس کمک کنیم چون اونا توی جاده قم ان ما توی جاده چالوس

من سارا دوباره تعهد میدهم ، من مسئول کمک به هیچ کسی نیستم ، من نمیتوانم کسی رو تغییر بدم ، من نباید کسی رو قضاوت یا سرزنش کنم ، من نباید کسی رو راهنمایی کنم من فقط مسئول خودم هستم ،

پس کنترل میکنم افکارم ، رفتارم و گفتارم را ، و حسم را

اولین تعهد توی ذهنم ، من نباید توی ذهنم کسی رو تغییر بدم ، نخوام از گناهی دور کنم

و خودم هم کسی رو قضاوت نکنم ، من جدا هستم از همه ، هیچ کسی به من مربوط نیست ، همه ی ما به یک اندازه به خدا دسترسی داریم ، خدایی که از رگ گردن نزدیک تره

خدایی که درون همه مون ، فقط باید خواست و خدا در نزدیکترین لحظه اجابت میکنه.

هر کسی توی هر نقطه که به نتیجه برسه و بخواد تغییر کنه ، خدا میخشه و هدایتش میکنه

برگردم به ماشین استاد ، کنار دستتون نشستم ، شایدم یه جاهایی رانندگی میکنم، عاشق برف و بارون توی جاده ام ، انگار انرژی که با تمام قطرات برف و بارون میاد ، میاد توی وجودم ، رحمت خدا فراوان و همیشگی.

امروز هوای اینجا هم ابری ، اینم یه همزمانی دیگه .

مدتیه مدیتیشن میکنم و با استاد عزیزی همراه هستم و دوره هایی را سپری میکنم که از بیس منو بسازه

دوره سلف لاو و شروع بیداری و…

و قرار کلاس یوگا ثبت نام کنم تا استمرار داشته باشم و این فایل نشونه این بود زورتر برم دنبالش

همیشه میگفتم جای یوگا و مدیتیشن توی محصولات و کلام استاد خالیه

مدیتیشن مغز آروم میکنه ، انرژی های هدر رفته رو دوباره برمیگردونه

و نه تنها روی سلامت روح تاثیر داره ، روی سلامت جسم هم تاثیر داره ، سلول به سلول رو باز میکنه

اتم به اتم انرژی به داخلش بر میگرده

دوره های استاد و مدیتیشن و یوگا همراه با هم مثل بمب

و مهمتر از همه تعهد و استمرار در این مسیر

الهی که همه مون عاقبت بخیر بشیم.

تشکر فراوان از شما.