سریال سفر به دور آمریکا | قسمت 249 - صفحه 6

In God We Trust

به نام یگانه فرمانروای قدرتمند تمام هستی ها

خدایی که در قلب من جاریست.

اوست کسی که جایگاهش در درون قلب من است

و من

من …

من همیشه به او نزدیکم، چون «او ست» که نزدیک من است.

ایاک نعبد و ایاک نستعین

.

.

.

و ای خدای بود ها و شد ها

ای خدای نبودها و نشدها

هر خیری از تو به من برسد، به آن محتاجم

تو خدایی میکنی و من بندگی

هر چه برایم شده است خیر بوده است و تمام – میدانم- این را خوب میدانم

و

هر چه برایم پیش نیامده « هم »خیر بوده و لاغیر و باز هم میدانم

از زبان بندگانت باهام حرف زدی، اون لحظه ای که ازت نشونه خواستم.

بودی و هستی و خواهی بود.

ببخش اگه یه وقتایی من نیستم، ببخش اگه یه وقتایی غافلم.

تو دیوارو در میکنی برام، اگه بهت وصل بشم؛ اینو میدونم.

بهم بگو خدا

بهم بگو کجا دارم شرک میورزم

منو آگاه کن

.

.

.

هر کسی از قوانین «یه مدل» برداشتو میکنه؛ حتی همون افراد هم در بازه های زمانی متفاوت برداشت هاشون ممکنه تغییر کنه. راجع به من هم در همین لحظه ای که بینمون جاریه ( بین من و تو دوست عزیزی که داری میخونیم ) مهمترین درسی که گرفتم و دارم سعی میکنم بهش عمل کنم پیروی از یه قانونه .

قبل از گفتن قانون، بگم که باورهای اصلی یا همون باورهای مرجع معجزه میکنه. تورو از گیجی درمیاره . بهت هینت میده که کدوم مسیر و کدوم تصمیم درسته. نیاز نیس همزمان صدتا چیزو مرور کنی . کلا چندتا چیزو بدون و مهمتر از دونستن به همون چندتا باور مرجع عمل کن.

من وقتایی که خیلی خیلی درگیرم و کار دارم (یعنی دقیقا همون شرایطی که حواست نیس که توی کوچکترین کارهاتم از خدا کمک بخوای تا زمانی که واقعا یه جا گیر کنی و از ته دل احساس ناآگاهی و ناتوانی کنی- یعنی تا قبلش اتکا معمولا به خودت و دانسته ها و تواناییهاته- مگه اینکه بارها و بارها تمرین کرده باشی که هر لحظه و همیشه و دائمی خدارو کنارت حس کنی نه فقط توی مشکلات و تضادها) اره من وقتایی که خیلی خیلی درگیرم و کار دارم به خودم یاد دادم که در همه ی شرایط حتی اگه سرم هم بره قانون احساس خوب=اتفاقات خوبو رعایت کنم. انصافا خیلی بهتر شدم و جالب اینکه اونجاهایی که از کوره هم در میرم و شاید یه چیزی بره رومخم، به این راحتیا حسم بد نمیشه (چون دارم مدام روی حس خوبم کار میکنم) . مگر پاشنه های آشیل گرامی که حالا حالاها گریبانگیر ما هستن.

میخوام بگم وقتی که شروع کنی کم کم روی کار کردن روی خودت و احساست، دیگه به این راحتی مسائل اذیتت نمیکنه. من به عینه دیدم که وقتی حسم بد شده جهان برام تیره و تار میشه، اصلا الکی کارا گره میخوره، ادمای نامناسب سر راهم میان. الکی برام چالش های بیخود پیش میاد. منم گفتم اقاااااا-آقا جااااان یه لحظه استپ- من شکر خوردم. بریم روی مود احساس خوب- یعنی تمام تلاشمو میکنم این قانون رعایت بشه و در همون لحظه ای که شروع به تغییر حسم میکنم دقیقا همون لحظه در کمال ناباوری ایام به کام میشه و نشانه هاشو میبینم.

دیروز روز آخر نمایشگاه ساختمان تهران بود. اونجا غرفه داشتیم و من پرزنت جدیدترین محصول شرکتو دست گرفته بودم . من به صورت پروژه ای با این دوستانم همکاری میکنم و هر نمایشگاه بهشون ملحق میشم و بعدشم خدافظ تا نمایشگاه بعد و معمولا توی این بازه ی بین نمایشگاه ها یه تعداد کارمند اضافه میشن یا ممکنه جابجا بشن. خلاصه هر سری یه عده همکار جدید هستن که برای بار اول منو میبینن.

خلاصه همه براشون نوع پرزنت من جالب بود. من از استاد یاد گرفتم که عاقا کاریو بهت میسپرن سعی کن بهترینتو بذاری. اگر داری لذت میبری چه بهتر اگرم نه که ببین از چه زاویه ای میتونی لذت بخش ترش کنی.

خلاصه ما یه جوری با جون و دل و انرژی 5-6 ساعت سرپا اونجا ربات جدید رو معرفی میکردیم که نه تنها بازدید کننده ها بلکه بارها میشد کارمندای غرفه روبه رویی یا حتی غرفه خودمون به تماشای هنرنمایی ما وایمیستادن. حتی بچه هامون فک کرده بودن مدیریت چه وعده ی چرب و نرمی بهم داده که اینجوری دارم مایه میذارم.

اصولا بدم میاد اپراتور باشم و مثل طوطی چهار تا چیزو حفظ کنم و مثل ربات فقط تکرار کنم. من بسته به شخصیت هر مشتری ای و انالیز 3 ثانیه ای که اون فرد رو میکردم با یه نوع متفاوتی از ادبیات باهاش حرف میزدم. بابت همین همیشه حرف جدید و نگاه جدیدی به موضوع داشتم.

من حتی بدون اینکه کسی ازم بخواد یا بهم بگه خودم رفتم یه سری فیلم یوتیوب دیدم و اطلاعاتمو راجع به محصول بالا بردم و سعی کردم کاملا مشرف شم بهش. خلاصه همه میگفتن چقد باحال پرزنت میکنی. چه انرژی ای میذاری.

خلاصه روز اخر که دیروز بود ما بعد از یه تایمی که گذشت گفتیم برای استراحت و تغییر حال و هوا بریم یه چرخ توی نمایشگاه بزنیم. با دوستم به چند تا سالن دیگه و غرفه های دیگه سر زدیم و بعد از یه مقدار معاشرت رهسپار سالن و غرفه ی خودمون شدیم. به دم غرفه مون که رسیدیم من دست کردم جیبم دیدم گوشی بزرگم هست. دست کردم اون یکی جیبم دیدم گوشی کوچیکه نیس. بهله

گوشی آیفونم از جیبم افتاده بود. اولین اتفاقی که افتاد قرائت نجواهای ذهنی بود. که بیا این همه انرژیت خوبه (البته اینم بگم که دیروزش یه اتفاقی افتاد که خدایی باید حسم خیلی بد میشد و کلا باید امروز نمیومدم نمایشگاه اما کنترل ذهن کرده بودم و از سرزنش خودم جلوگیری کرده بودم و همه چیزو واگذار به خدا کرده بودم) خلاصه نجواها گفتن این همه انرژیت خوب بود بیا اون از دیروز اینم از امروز – اصلا نباید نمایشگاهو میومدی- بیا حالا میخوای چیکار کنی-

همونجا به دوستم گفتم این اتفاق افتاده و من میرم غرفه هایی که رفتیمو بگردم. اون بنده خدا هم کلی غصه خورد و گفت باشه برو.

دو تا غرفه رو که بیشتر از بقیه مونده بودیم رو برگشتم که بگردم. غرفه اول هیچی پیدا نکردم .(البته بماند که با اون یکی گوشیم از لحظه ای که متوجه شدم گم شده شروع کرده بودم به زنگ زدن نان استاپ) شماره مو هم به یکی از کارمندای غرفه اول دادم که اگه پیدا شد بزنگه که اون فرد هم انگار خیلی این موضوع براش اهمیت نداشت و توی رودروایسی انگار شمارمو زد خلاصه رفتم غرفه بعدی. اونجا هم نبود و کارکنای اونجا شروع کردن به نجوا و بهم گفتن اینجا هرچی روی کانتر باشه برمیدارن بابا -یه چند تا پسر بچه کوچیک هستن میان گوشی میدزدن. اتفاقا هم بعد رفتن شما از جلو غرفه ما دوییدن رفتن و فک کنیم کار هموناس و اینجا همینه . روزی چندتا گم میشه.

خلاصه ما دیدیم داره حالمون بد میشه، گفتم عاقا جان مرسی نخواستیم خدافظ- خلاصه رفتم به مدیر سالن و پلیسی که مستقر بود توی سالن هم موضوع رو گفتم. اونا هم شروع کردن به آیه ی یاس خوندن. خلاصه دلم بهم گفت ببین مگه اینا قراره کارت و درست کنن؟ گفتم نه. گفت پس اینارو ولش کن. برو . اینا بیشتر حس و حالتو بد میکنن . منم گفتم ولش کن اگر بخواد پیدا بشه پیدا میشه من احساسمو خوب نگه میدارم احتمالا یه خیریت بزرگی داره که من نمیدونم (اینو مطمعن بودم که این اتفاق سراسر خیر بوده چون از صبح احساسم عالی بود و طبق قانون محال بود چیزی برام بد تموم شه) حتی دست از زنگ زدن هم برداشتم و رهسپار غرفه و سالن خودمون شدم. توی مسیر فقط یه جمله مدام توی ذهنم تکرار میشد:

گر نگهدار من آنست که من میدانم

شیشه را در بغل سنگ نگه میدارد

و سپردم به خدا

با خودم گفتم حالت بدبینانه ش اینه که سیم کارتو دوباره بگیری و فعلا توی یه گوشی معمولی بندازی تا ایشالا یه گوشی بخری دیگه. بابت همین دلم قرص شد که خیره.

خلاصه برگشتمو ماجرا رو هم به دوستم گفتم هم به همکار دیگه ام که باهم پرزنت میکردیم. همکارم وقتی ماجرا رو شنید خیلی ناراحت شد. توی حال خودش بود که دید من به محض اینکه رومو برگردوندم دارم با همون انرژی صبح برای مشتری ها پرزنت میکنم انگار نه انگار که اتفاقی افتاده (البته اینو بعدا بهم گفت) خلاصه ما با همون قدرت قبل بدون ذره ای ادا به کارمون ادامه دادیم. حالا من ول کرده بودم دوستم ول نمیکرد.

هی میگفت فلان غرفه رفتی – اونجا رفتی- اینجا رفتی-

گفتم اره، شمارمم دادم اگر بخواد پیدا میشه-

اون گفت نه. من میرم کل مسیری که باهم رفتیمو میگردم شاید از جیبت افتاده باشه روی زمین.

منم گفتم اوکی و دوباره رو کردم به مشتری ها و با خنده و احساس خوب به کارم ادامه دادم. خدا شاهده اصلا بهش فکر نمیکردم. استاد میگن وقتی نگرانی (حالا به هر دلیلی باشه هر چقدر هم موجه) داری شرک میورزی و این برای من شد درس که اگه توحیدت واقعیه باید بشه توحید عملی- من واقعا بالکل فراموش کردم که گوشیم گم شده – باورتون نمیشه یک ربع هم نگذشت – خدای من خودش شاهده که یهو یکی زد پشتم – دیدم دوستم گوشیمو داد دستم رفت. خدا شاهده اشک تو چشام جمع شد. (اخه اون لحظه که داشتم دست و پا میزدم که با پلیس و مدیر سالن حرف بزنم یه چیزی بهم گفت اینا کین؟ رئیس اصلی خداست – تو قرار نیست خونو تو قلبت پمپاژ کنی که زنده بمونی . قراره؟ دگفتم نه. گفت پس خدا برات انجام میده کارتو اگر مقاومت نکنی، اینم همونه. تو کارت اینه که بسپری، کار دیگه ازت برنمیاد. مگه تو اصلا از خودت قدرتی داری؟ همه ی قدرت ها دست خداست) باور کنید اون لحظه ای که دیدم وقتی من خودمو کنار کشیدم دستان خداوند میان و برات اسونت میکنن بر اسونی ها ایمانم هزار برابر شد.

داستانو از دوستم پرسیدم. گفت برگشتم مسیرو گشتم و همزمان مدام به گوشیت زنگ میزدم تا بالاخره یکی جواب داد. گفت صدای گوشی خیلی کم بوده اصلا شنیده نمیشده. گوشی توی همون غرفه اول بوده و اونم رفته از کارمندای غرفه گرفته.

اینجای داستان جالبه که همون همکارم که باورش نمیشد من هنوز پرانرژی باشم، وقتی گوشیم پیدا شد گفت واقعا تحسینت میکنم

گفتم چرا

گفت اخه وقتی گوشیت گم شده بود بازم با همون انرژی قبلیت داشتی کارتو میکردی. افرین.

و اونجا بود که فهمیدم ایمانی که عمل بیاورد دیگر حرف مفت نیست. خدایا شکرت که به ما قدرت احساس رو دادی که بتونیم بفهمیم و درک کنیم که کجای معرکه ایم . که ما چقدر نزدیک منبعیم.

استاد جونم هر سری خدا خودش شاهده که هر سری ما و استایل زیبا و اندامتونو میبینم و رجوع میکنم به فایلای قبل از قانون سلامتی میگم انگار داداش کوچیکتون هستین

چقدر شما قابل تحسین هستید. واقعا الگوی تمام عیارید

خانم شایسته جون دلم برای صدای قشنگ و روی ماهتون یک ذره شده

ماچ بهتون

یه همزمانی عجیبو جالب هم بعد دیدن این فایل افتاد.

دقیقا بعد از خوندن ترجمه اقای صادقی عزیز که بی نهایت ازشون متشکرم، دقیقا همون حرفایی که استاد با اون اقا انجام دادن رو یکی از بندگان خوب خدا به من زد . راجع به اینکه در لحظه ی حال بودن و حضور داشتن مهمه و قلب در حال جریان داره و ذهن توی گذشته و اینده ست و جایی در لحظه ی حال نداره. ذهن کارش سیگنال فرستادن و قلب جای احساسات پاک و خالصه – اول با قلبت میگی تا ذهنت باور کنه و بعد سیگنالو بفرسته. با قلبت بگو، اولش ذهن باور نمیکنه اما از یه جایی به بعد ذهن لاجرم همراه قلبت میشه.

الا بذکر الله تطمئن القلوب