سریال سفر به دور آمریکا | قسمت 250 - صفحه 14

ابراهیم 4

وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُـولٍ إِلَّا بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِیُبَیِّنَ لَهُمْ فَیُضِلُّ اللَّهُ مَن یَشَاءُ وَیَهْدِی مَن یَشَاءُ وَهُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ

ما هیچ رسولی را جز به زبان قومش نفرستادیم تا [پیام خدا را] به روشنی برای آنان بیان کند؛ آنگاه خدا [با اختیاری که به انسان عنایت کرده، برحسب عملکرد آدمیان] هر که را خواهد در گمراهی رها می‌کند و هر که را خواهد [=شایسته بداند] رهبری می‌کند و او قدرتمند حکیم است.

بنام خداوند رزاق و وهاب

خداوندی که غیرممکن ها رو ممکن می کنه

خداوندی که از همه به من نزدیکتره، از مادر مهربانتره

خداوندی که همیشه حواسش بهم هست حتی اگر من حواسم نباشه

سلام به استاد ابراهیمی عزیز، به استاد شایسته ی نازنین، به همه ی دوستان این غار حرا… امیدوارم همگی عالی باشین، دائم قند تو دلتون آب شه از هدایتها و نشانه های خداوند جان…

خداجونم شکرت که دوباره در مدار نوشتن قرار گرفتم.

خدای مهربونم شکرت برای بی شمار نعمتی که در زندگیم دارم.

شکرت برای حضورم تو این سایت بهشتی.

شکرت برای وجود دوستان نازنینم که تک تکشون از لطف و رحمت توه که در زندگیم هستن.

شکرت برای مداری که درش هستم. شکرت برای تلاش آگاهانه م برای هم جهت شدن با تو.

شکرت برای دونه دونه کنترل ذهنایی که داشتم

شکرت برای دونه دونه نشانه هایی که می فرستی و من دریافتشون می کنم.

شکرت برای نشونه هایی که فرستادی و نفهمیدم…

شکرت برای زیبایی های زندگیم… شکرت برای دوتا دختر نازم و همسر مهربونم، برای عشقی که به هم داریم. برای مامان و بابا و خواهرام و عزیزاشون…

شکرت که انقدر دوستم داشتی که من رو هدایت کردی به بنده ی ایراهیمی ت، به استاد عزیزم و این مسیر بهشتی…

خدایا اصلا نمی تونم و نمی خوام تصور کنم اگر این لطفت نبود من الان در چه حالی بودم… خداجونم، مهربونم شکرت که هستی…

استاد نازنینم صدای من رو می شنوین بعد از یکی دو هفته تمرین عملی توحید… نمی دونم بعضی وقتا پیش میاد آدم فکر می کنه اوووه من خیلی دارم خوب رو خودم کار می کنم… و بعد مثل این امتحانای کشوری بود که سؤالاش یکم متفاوت بود، یهو یه آزمون عملی میاد وسط که ببینی چند چندی با خودت؟

داستان از این قراره که لیلین خانوم 18 ماهه ی ما از 11 روز پیش یعنی 18 آگست وارد دنیای جدیدی شده، مهد کودک… و من فکر می کردم خیلی خیلی ساده تر از این حرفا بگذره. خدا رو صدهزار مرتبه شکر، به نسبت زیادی تونستم کنترل ذهن خوبی بکنم، متوجه شدم این پاشنه ی آشیل وابستگی که نه، خدایی کردن برای بچه بدجوری رخنه کرده تو وجودم. تئوری رو بلد بودما، می دونستم که باید بسپرم به خدا ولی روز سوم و چهارم که چشمای گریه کرده شو می دیدم یا میزان گریه ی لی لی رو(لی لی که اصلا تا قبل اون گریه نمی کرد، همیشه خندون و خوشحال)، اصلا انگار نمی تونستم از پس ذهنم بربیام. افتاده بودم تو رینگ و همینجوری داشتم می خوردم… مدت زیادی بود انقدر تلاش لازم نداشتم برای نرفتن تو مومنتوم منفی یا بیشتر نرفتن… خدا رو صدهزار مرتبه شکر که هی با آیات قران، با الهاماتش، با پیام سعیده جان که چقدر به موقع بود، دستم رو می گرفت، هی با خودم می گفتم پاشو خودتو جمع کن، خدا رو شکر سلامته، انقدر بچه ی خوب و راحتیه، هپیه… داره می ره مهد بزرگ میشه، دوست پیدا می کنه، کللللی فرصت یادگرفتن بیشتر داره… ولی ذهن واسه خودش همینجوری می بارید. روز چهارم اشتباه کردم و خودم دراپ آفش کردم و شرایط رو هم برای لی لی هم برای خودم خیلی سخت کردم. البته که بعدش متوجه پلن خدای مهربون شدم چون همون رفتن من باعث شد از این هفته ی آتی یه مربی بسیار دلنشین و خوش اخلاق مربی اصلی‌شون باشه. ولی بحدی داشتم زیر مشت و لگد ذهن له می شدم که عصری یادم افتاد که عههه دیروز تولد داداش رسول نازنین بود… انقدر ذهنم درگیر بود که فراموش کردم پیام تبریکی بفرستم حداقل. دو سه بار اومدم برای فاطمه جان وویس ضبط کنم، دیدم اصلا نمی تونم، هی راجع به ناخواسته می شد حرفم،گ و اشکام سرازیر می شد و قطع می کردم. آخرش فقط نوشتاری چند خط نوشتم و تبریک هم گفتم. بعد فاطمه جان یه عکس دوست داشتنی از داداش رسول فرستاد که محمدحسن جان و هلیساجان دارن دو طرف صورتش رو بوس می کنن و گفت اتفاقا همین امروزه تولدش و خیلی به موقع بود تبریکت… چقدر خوشحال شدم و به مامان و نسیم و یاسی هم گفتم که نگذشته، چون فبلش بشون گفته بودم یکی دو روز پیش بوده… خلاصه بعدم یه پیام از خود داداش رسول اومد و بعدم وویسایی که باداداش رسول و فاطمه جان رد و بدل کردیم… اصلا حالم از این رو به اون رو شد… شبش تو دفترم کلی نوشتم و از خدا سپاسگزاری کردم که اینجوری داره کمکم می کنه. همه ی این داستانا همزمان شده بود با یه برهه ی مهم کارم که باید برای رئیس بالایی ها (تو ژاپن) یه ارائه می دادم و خلاصه خیلی سخت شده بود که اصلا بتونم تمرکز کنم… بنده ی خدا مدیرم بیشتر اسلایدا رو خودش برام درست کرد… منم بعد از اون چند روز که بهتر شدم ویکند شد و شبا تا یک دو می نشستم سر همون کار ارائه و دوشنبه که رفتم شرکت کلی حرف داشتم برای گفتن تو میتینگ و خلاصه همه چی عالی گذشت.

چیزی که اذیتم می کرد این بود که چرا شرایط داره سخت پیش می ره، چرا انقدر کنترل ذهن برام سخت بود، چرا می گفتم خدایا لی لی من در دستان امن توه، ولی دلم کامل آروم نبود، چرا می دونستم بابا اصلا مگه خودش لی لی رو با اون همه معجزات تو 42 سالگی، اونم اونقدر طبیعی و راحت در دلم ایجادش نکرده، مگه همش با هدایت خودش نبود، پس چرا الان نگرانم، چرا آروم نیستم با اینکه می دونم اون مراقبشه… و این حس بیشتر قلبم رو سنگین می کرد… انقدر جلسه 17، جلسه 15، جلسه 12 رو گوش دادم که نگو… و خدا رو شکر قدم به قدم از اون مومنتوم منفی اومدم بیرون. خیلی تقلا لازم داشتم تا دوباره دوچرخه به رکاب بیفته، حتی هنوزم قلبم مثل قبل باز نشده، ولی داره دوباره می رسه به اون مومنتوم… همینکه دارم می نویسم یعنی مومنتوم برگشته… خدارو صدهزار مرتبه شکر…

البته در کنار این امتحان عملی سخت کللللی نعمت و فضل و رحمت تو این روزا داشتم که هی به خودم یاداوری می کنم.

مثلا اینکه هفته ی پیش مدرسه ی تیناجان شروع شد و به لطف خدا معلماش هرچهارتا یکی از بهترین معلمای کلاس ششم هستن. و برخلاف هفته ی اول کلاس پنجم که تقریبا هر روز با ناراحتی بود و اینکه خیلی تو ذوقش خورده و خیلی همه چی سخت گیرانه س، امسال هفته ی اولش عالی بود و هر روز کلی چیزای جالب داشت که تعریف کنه.

یه چیز جالب هم حیفم میاد نگم با اینکه از این شاخه به اون شاخه میشه. معلمای امسالش یه سیستم جالب تو کلاس دارن برای تشویق دانش آموزا به اسم class money. اینجوریه که یه سری پولای الکی دارن، که هرکی کاراش رو به موقع یا زودتر از ددلاین انجام بده، یا جواب درست بده یا کلا کارای خوب انجام بده برا هرکدوم یه مقدار پول می گیره. از اون طرف هم اگر تکلیف رو به موقع نده، یا کارایی که نباید بکنه انجام بده پول از دست می ده… اگرم پولش تموم بشه time is money… بجای پول، از تایم زنگ تفریحش باید بده… خلاصه خیلی برا تینا جذابه و همش مواظبه که پول بدست بیاره تو این سیستم.

داشتم اتفاقای خوب رو می گفتم، ویکند قبل شنبه مهمونی دعوت بودیم و کلی بزن و برقص و بعدم کلی غذا با خودمون آوردیم خونه، یکشنبه هم باز تولد دعوت بودیم و لی لی و تینا کلی فان داشتن… امروزم که هم مهد تعطیل بود هم مدرسه بخاطر Labor Day، منم مرخصی گرفتم و صبح راه افتادیم اومدیم کانادا پیش نسیم و نسرین ( جای یاسی و مامان و بابا حسابی خالیه )لی لی هم بعد از اینکه کلی خوش و خرم بود از اینکه پیش خاله ها و علیرضا و عمو دیویده راحت خوابیده و منم بعد از سپاسگزاری و عبادت خدای مهربونم دوباره در مدار نوشتن قرار گرفتم…

چندتا از کامنتا رو هم تو راه خوندم و چقدر لذت بردم از انجام آگهی بازرگانی سعیده جان… به امید خدا منم بزودی جذبش می کنم این اتفاق رو. نشانه هاش رو دارم دریافت می کنم… و چهل ساعت فست بهار بختیاری عزیز فوق العاده بود و ماراتن ده کیلومتری که انجام داده… واقعا چقدر دانشجوهای تایپ دارین استاد… چقدر خوبه نتایج رو می خونیم و هی تشویق میشیم که خب منم می تونم… خدا رو صد هزار مرتبه شکر.

اصلا اومده بودم از چلنج کباب کوبیده بگما استاد… اینهمه نوشتم تازه رسیدم به فایل این قسمت (اینجا دیگه اموجی دست کوبیدن رو پیشونی رو می خواد)

استاد اگر فکر کردین که برین ال ای کباب کوبیده ای که می خورین از کبابی که سام درست می کنه خوشمزه تره بقول سعیده جان سعععخت در اشتباهین خخخ. استاد یکی از بی نهایت نعمتهاییکه خدای مهربونم به من داده اینه که همسرم دسپخت عالیی داره و علی الخصوص کباب کوبیده ش زبانزد عام و خاصه استاد. یعنی مورد داشتیم تو زمستون میشیگان، برف همه جا رو پوشونده بجز اون دایره ی زیر منقل، تو هوای زیر صفر، ما کباب کوبیده خوردیم استاد خخخخ.

خلاصه انشالله خدا قسمت کنه (کمک کنه تا خلقش کنیم) بتونیم از نزدیک شما و استاد شایسته ی نازنین رو ببینیم، قول می دم کباب کوبیده ی سام رو با هیچ کبابی عوض نکنین…

وای وای چقدر این طاووسا خوشگل بودن خدای من… و اون طاووس سفید… اصلا انگار فرستاده ی مخصوص خداست تافته ی جدایافته س…. استاد من کلا پرنده ی سفید رو یه نشونه از خدای مهربونم می دونم… اصلا قلبم باز میشه وقتی می بینم. این طاووس سفید هم عجب ابهت و جذبه ای داشت… خدا رو صدهزار مرتبه شکر برای دیدن این زیبایی های بی نظیر از دوربین شما…

استاد فک کنم کمتر کسی به اندازه ی یاسی و من و نسیم و مامان از ال ای رفتن شما خوشحال باشه… یاسی که خواسته ی تک تک بچه های سایت یعنی دیدن روی ماه شما رو خلق کرد و ما هم اون رزق بی نظیر، اون وویس پاسختون به وویس هر کدوم ما یکی از با ارزشترین رزق‌های زندگیمون تا حالا رو داشتیم… خدا رو شکر می کنم و مطمئنم در بهترین زمان و مکان منم بزودی شما رو و استاد شایسته ی نازنین رو در آغوش می گیرم.

آخییییش… خدای مهربونم شکرت… چقدر خوبه این حس وصل بودن… شکرت که دوبارم بهم اجازه ی نوشتن دادی… شکرت که معجزه ها در راهند…

استاد عاشقتونم و همگی رو به خدای بزرگ می سپارم…