کمبود را باور نکن حتی اگر پرفسور هاوکینگ آن را تایید کرد
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
آگاهی های این فایل، یک پاسخ قاطع و امیدبخش به یکی از بزرگترین ترسهای بشریت در عصر حاضر است: «ترس از تمام شدن منابع و نابودی زمین». استاد عباسمنش با رد کردن نظریات دانشمندانی همچون استیون هاوکینگ درباره لزوم ترک زمین و مهاجرت به سیارات دیگر، دیدگاهی کاملاً متفاوت و مبتنی بر باور به فراوانی و منابع نامحدود خداوند ارائه میدهند. ایشان با استدلالهای منطقی و تاریخی نشان میدهند که در طول قرنها، با وجود رشد جمعیت، نه تنها قحطی و نابودی رخ نداده، بلکه رفاه، تنوع غذایی و دسترسی به منابع به طرز چشمگیری افزایش یافته است.
پیام اصلی این فایل این است که نعمت های خداوند، ناتمام هستند. زمین، سفرهای گسترده و بیپایان از نعمتهاست که خداوند آن را برای بشر مسخر کرده و هرگز با کمبود مواجه نخواهد شد. ترس از کمبود آب، غذا یا انرژی، تنها ناشی از نگاه محدود بشری است که هنوز نتوانسته عظمت و ظرفیتهای نهفته در این سیاره را درک کند.
یکی از نکات کلیدی و تاملبرانگیز این درس، به چالش کشیدن ایده «تغییرات اقلیمی و بلایای طبیعی» به عنوان عامل پایان حیات است. استاد عباسمنش توضیح میدهند که طبیعت همواره در حال تغییر و نوسازی است و این تغییرات، جزئی از ذات پویای زمین هستند برای دسترسی ما به منابع ناشناخته، نه نشانهای از پایان آن. ایشان با اشاره به منابع عظیمی که هنوز کشف نشدهاند (مانند اعماق اقیانوسها یا استفاده از انرژی خورشیدی در کویرها)، تاکید میکنند که راه حل مشکلات بشر در فرار به سیارهای دیگر (که حتی آب و اکسیژن اولیه هم ندارد) نیست، بلکه در تغییر نگاه و کشف پتانسیلهای موجود در همین سیاره است. وقتی باور کنیم که خداوند جهان را بر پایه فراوانی آفریده، راهکارهای جدیدی برای شیرین کردن آب اقیانوسها، تولید انرژی پاک و افزایش بهرهوری کشاورزی به ذهنمان خطور میکند. این همان اصلی است که بنیان آموزه های دوره روانشناسی ثروت ۱ بر آن بنا شده است تا مرجع ترین باور توحیدی یعنی “باور به فراوانی نعمت های خداوند” را در ذهن دانشجویان خود بکارد و شرک آلود ترین باور یعنی باور به کمبود را در ریشه بخشکاند. زیرا طبق وعده خداوند:
وَلَوْ أَنَّمَا فِی الْأَرْضِ مِن شَجَرَهٍ أَقْلَامٌ وَالْبَحْرُ یَمُدُّهُ مِنۢ بَعْدِهِ سَبْعَهُ أَبْحُرٍ مَّا نَفِدَتْ کَلِمَاتُ ٱللَّهِ ۗ إِنَّ ٱللَّهَ عَزِیزٌ حَکِیمٌ
اگر آنچه بر روی زمین از درختان است، قلم شوند، و دریا [جوهر گردد و] پس از آن هفت دریا به آن افزوده شود، کلماتِ خدا پایان نمیگیرد. همانا خدا شکستناپذیر و حکیم است.
این وعده به ما اطمینان میدهد که ما بر روی گنجی بیپایان نشستهایم. نگرانی از آینده، جنگ بر سر منابع و حرص و طمع، همگی ریشه در شرک و عدم باور به ربوبیت خداوند دارد. یعنی نیرویی که روزیرسانی به مخلوقات خود را به عهده گرفته است. اگر شما باور کنید که فرصتها و نعمتها نامحدودند، جهان نیز روی فراوانی خود را به شما نشان میدهد و درهایی از ثروت و فراوانی را به رویتان میگشاید که برای دیگران نامرئی است.
بنابراین، به جای نگرانی از پیشبینیهای منفی، روی باورهای توحیدی خود کار کنید و مطمئن باشید تا زمانی که بشر روی زمین است، خداوند روزی او را تضمین کرده است. کمبود را باور نکنید، حتی اگر بزرگترین دانشمند جهان، با نشاندادن هزاران «نشانهی کمبود»، آن را تأیید کند. آن نشانهها فقط نتیجهی باورهای همان فرد است، نه واقعیت جهان. واقعیت این است که جهان بر اساس فراوانی بنا شده است، نه کمبود. دانشجویانی که از دوره روانشناسی ثروت ۱ استفاده کردهاند، می دانند که تمرکز غالب آموزه های این دوره بهطور مستقیم روی ساختن باور فراوانی است زیرا باور به فراوانی، مهمترین باور برای رسیدن به استقلال مالی است. وقتی این باور در ذهن شما شکل میگیرد، دهها باور محدودکنندهی دیگر خودبهخود محو میشوند و ثروت و برکت، اجازه ورود به تجربه زندگی شما را پیدا می کند. این، یک قانون است.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
سید حسین عباس منش
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD889MB21 دقیقه
- فایل صوتی کمبود را باور نکن حتی اگر پرفسور هاوکینگ آن را تایید کرد19MB21 دقیقه
سلام خدمت استاد عزیزم و همه همراهان گرامی
باید اقرار کنم و بگم وقتی این ویدئو را دانلود کردمو دیدم، فقط وفقط از اولش داشتم میخندیدم به این جملات کمبود آفرین واصلا برام مهم نبود که کسی که اون گفته ها رو گفته کیه و چه کسیه، پروفسور یا دانشمند، بچه یا دوستانم یا حتی یکی از نزدیکان یا یکی از بهترین استادام، اون جملات بقول معروف تو کت من نمیرفت، بخاطر همین فقط خندم گرفته بود.
چند روز پیش بود که همانند همین جمله که سیاره زمین تا چند سال دیگه ازبین میره را بطور اتفاقی از تلویزیون شنیدیم(کاملا بطور اتفاقی چون من خیلی وقته که اصلا تلویزیون نگاه نمیکنم) و اون جمله این بود، توی اخبار گفت دانشمندان گفتند ستاره خورشید تا چند سال دیگه از بین میره و تبدیل به یک سیاهچاله میشه و زندگی همه موجودات از جمله انسان متزلزل میشه، به محضی که اینو شنیدم همون لحظه ذهنم آلارم داد و گفت اینو خاموشش کن که داره حرف چرت میزنه.
یه چند روزی بود که داشتم به این فکر میکردم که بهترین مخلوق خداوند چی میتونه باشه بعد به این جمله رسیدم که آب مایع حیاته و اگه آب نباشه هیچ موجودی زنده نمیمونه وبا خودم گفتم پس آب بهترین مخلوق خداونده، چندی بعد باز بطور اتفاقی اومدم از اتاق بیام بیرون، همین که پامو خواستم که داخل دمپایی بکنم زائده ای به اون بود که متوجه اون نبودم وبه محض اینکه پامو روی دمپایی گذاشتم اون زائده کف پای منو سوراخ کرد و ازش خون اومد با خودم گفتم حتما نشونه ای را داره به من میفهمونه، یهو یادم به بهترین مخلوق افتاد که گفته بودم اون باید آب باشه که بهترینه، بعد دوباره با خودم گفتم آب نمیتونه بهترین باشه، چون اگه قرار بود بهترین باشه پس منی که اشرف مخلوقات هستم باید از آب تشکیل شده بودم، بعد باز به خودم گفتم اگه قرار بود که بدن من از آب تشکیل میشد توی هوای سرد بدنم منجمد میشد، توی هوای آفتابی بدم تبخیر میشد، پس بنابراین آب رد شد از نظر من از بهترین بودن، با اینکه ،آب مایع حیاته. و به این نتیجه رسیدم که درسته که آب مایع حیاته، ولی باید چیزی باشه تا آب به اون نیرو بده، یعنی خاک، چون همه هستی و رویش تمام موجودات و گیاهان از خاکه و باز موضوع مهمتر اینکه بدن من از خاک تشکیل شده، چیزی که توی آفتاب تبخیر نمیشه، منجمد نمیشه و باز هم مهمتر اینکه خاک مخلوقیست که تمام اما و احشای من رو درون خودش با سلامت تمام میتونه نگه داره ومیتونه خون منو در جا تا جای همه بدنم به حرکت در بیاره و دیدم که این خاک چقدر سریع باعث شد تا خونی که از من داشت خارج میشد را، بخشکونه تا بیش از این خون من به هدر نره.
به نظر من اگه ما بتونیم خودمون را خیلی بیشتر از انچه میبینیم بشناسیم، درک جهان هستی وهمه زیبایی هایی که خداوند به ما اعطا کرده، برامون راحتتر میشه، بطوریکه فقط باید بخاطر تمام نعمت هایی که خداوند به ما داده سجده کینمو گریه کنیم که چقدر خداوند رحیم و فاضله، جمله موسی یادم میاد که به خداوند میگه من به هرانچه خیر و نعمت از تو به من میرسه فقیرم، واقعا که خودشناسی مارو به خداشناسی میرسونه.
حالا حساب کن اگه خداوند میخواست این نعمت زیبای زندگی که به ما بخشیده را با نابود کردن خورشید یا زمین یا آب یا خون در بدنمون از بین ببره که دیگه خداوند فضلی نداشت دیگه رحیم بودن از صفات خداوند نبود و… این با عدل رب(معبود، فروانروا، صاحب اختیار،سرور و مالک) ناسازگاره….تازه اینکه نیروی حاکم بر جهان نیروی خیره را فراموش کردیم که اگه فقط به همین یه موضوع به ظاهر کوچولو ولی حقیقت محض را بیاد بیاریم براحتی میتونیم با حس درونمون بفهمیم که چی درسته و چی غلط.
استاد عزیزم ازت ممنونم که منو با خدا آشنا کردی و منو به خدا نزدیک کردی، خداوندی که سالها بطور خیلی خیلی کمرنگ حسش میکردم و میدیدمش، در صورتیکه همیشه از بدو تولد و همیشه به یک اندازه باهام بوده و خواهد بود، خدایی که از رگ گردن به من نزدیکه و این اولین موضوعیه که به پیامبر گفته که به بندگانش بگه.
یا رب با تمام وجود ازت سپاسگذارم که همیشه نزدیک همه ما هستی و همیشه واسه همه ما خیر و نیکی وخوشیو آسایش و سعادت در دنیا و آخرت میخواهی.