تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۵

بنام خداوند مهربان

سلام به استاد عزیزم مریم جانم و دوستان بینظیرم در این پروژه الهی

درباره سوال این فایل:

فک میکنم دستاوردهایی که هرکدوم از ما تو زندگیمون گرفتیم انقدر زیاد و بیشمار هستن خداروشکر که اگه بخوایم درموردشون بنویسیم خودش یه کتاب میشه

اما من میخوام سه تا دستاوردی رو که در سه بازده زمانی متفاوت بودن رو با هم مقایسه کنم و نقاط مشترکشون رو دربیارم

1-قبولی ارشد که قبل از آشناییم با قانون بود ،

2- بدست اوردن خوابی طبیعی که شروع پروسش قبل اشناییه ولی اواخرش تازه با قانون اشناشده بودم ،

3- گرفتن پروانه ی داوری که ابتداش مصادف شده بود با ورود من به دنیای قانون البته با یه استاد دیگه

این سه مورد رو اگه بخوام درکنارهم بررسی کنم میتونم بگم

زمانی که تصمیم گرفتم ارشد رشته حقوق تجارت بین الملل قبول بشم بزرگترین فاکتوری که باعث شد این قضیه اتفاق بیفته شور وشوق و ایمان صد درصدی بود که داشتم

نمیدونم چه حوری ولی خیلی خیلی مطمئن بودم یعنی حتی نیم دزصدم شک نداشتم .

با ابنکه الگوهای دور وبرم همگی حاکی از نشدن بود کسانی بودن که چندسال این ازمون رو داده بودن و قبول نشده بودن وبه منم جوری نگاه میکردن که چقدر خوش خیالی

مگه میتونی ؟

دوتا دانشگاه فقط تو کل ایران این رشته رو داره وچون فقط حدود 60 نفر پذیرش داشت در هر دو دانشگاه عملا اونام بچه های کارشناسی خودشون رو میگیرن و تو خودتو داری علاف میکنی

ولی میگفتم من میخونم و میشه بدون کوجکترین تردیدی

که حتی موقع انتخاب رشته هم فقط همینو زدم وحتی نکردم چندتا رشته ی دیگه رو هم بزنم که اگه یه درصد نشد اونا رو قبول بشم

-2 مسئله ی بیخوابی : من تو این موضوع شور وشوق وهیجان نداشتم فقط یه انگیزه ی قوی از تضادی که هرشب داشت منو داغونتر میکرد وادارم کرد برم جلو

مثله نفس کشیدن برام حیاتی شده بود

من رسیده بودم به ته خط و تسلیم و اروم شده بودم که از یه جایی دری باز بشه نوری بیاد یه راهی خلاصه پیدا بشه مثله یه بچه ی از همه جامونده چشمم بدستهای خداوند بود که یه کاری برام بکنه

راه ها بازشد و راه حلها اومد و تقریبا اواخر این دوره ی بیخوابی بود که من با قانون هم اشنا شدم

یه جورایی اون موقع که باقانون اشناشدم چون حالم بهتر بود به این حس رسیده بودم که خدایا اینکه من باهیچ دارویی خوابم نمیبره یه خیری توشه و از لطف و کرم توئه

بخاطر همین رهاتر شده بودم اون موقع زمانی بود که نوسان داشتم بعضی شبا بد میخوابیدم و بعصی شبا بهتر بودم واین برام جای امید بود تا اینکه تو تیرماه 1401 کلا این موضوع براهمیشه حل شد والان به لطف خداوند هرشب بهترین خواب عالمو تجربه میکنم

3-موضوع گرفتن پروانه داوری مربوط میشه به اول اول آشناییم با قانون

اونموقع مثله نوزاد یه روزه بودم که هیچی نمیدونستم وتازه داشتم یاد میگرفتم که دنیا هم قانون داره

ومن میخواستم برم سرکار

نمیدونستم چه کاری خوبه؟ نمیدونستم کارمورد علاقه چیه؟ نمیدونستم ترمز چیه؟ هیچی نمیدونستم ولی فقط میگفتم خدایا تو میدونی چی برام بهتره اصلا یه کار حقوقی باشه یا کارای دیگه

من نمیدونم تو بگو

واقعا متحیرم چه ایمان و تسلیم بودنی در وجودم بود که کاملا سپرده بودم به خودش و منتظر نشونه ها بودم

حالم عالی بود داشتم اروم اروم قانونو میفهمیدم البته میتونم بگم فهمم نسبت به الان صفر بود ولی عملم صد بود

داشتم خوش میگذروندم مخصوصا که خوابمم خوب شده بود و فقط منتظر نشانه هابودم

همه میگفتن اینجوری که نمیشه از تو حرکت از خدابرکت

میگفتم اره ولی من با خدا حرفامو زدم

گفتم من نمیدونم چی برام بهتره ولی تو میدونی تو یه چراغ سبز نشون بده تا من ادامه بدم

8 ماه بعدش به شکل کاملا معجزه اسا فهمیدم فراخوان داوری دادن

تو خیلی از کامنتام روند کارو نوشتم

فقط اینو بگم که از ابتدایی که ثبت نام کردم تا دریافت پروانه من در طول این مسیر که حدودا دو سال و خورده ای بود

حالم عالی عالی بود نه شکایت نه نگرانی نه دلشوره نه عجله هیچیه هیچی

تموم اطرافیانم هزارتا چرا میگفتن

پس چی شد ؟ چرا جواب این مرحله رو نمیدن ؟ چرا انقدر طولش میدن ؟ دوسال شد چقدر علافتون کردن و هزارتا حرف وحدیث دیگه

ولی من مطمئن و اروم و رهای رها بودم

میدونستم این اتفاق میفته برامم مهم نبود چرا انقدر طول کشیده دقیقا یه ماه بعدثبت نامم با استاد اشنا شدم و داشتم حسابی رو خودم کار میکردم

میگفتم این همه تاخیر روندیه که باید طی بشه به نفع منه و خلاصه هرچی ازاستاد یاد میگرفتم رو انالیز میکردم تو این مسیر

وبالاخره پروانه رو گرفتم فکر میکردم چون تموم مراحلش معحزه اسا وبا یاری خداوند جورشده وادامه پیدا کرده پس حتمااین رسالت منه

نمیدونستم که قسمتی از مسیرمه و رسالتم چیز دیگه ایه

میتونم بگم فاکتورهای مهم من

تو قبولی ارشد شور وشوق وایمان به غیب بود

تو پیداکردن خواب راحت و طبیعی انگیزه ی بسیاربسیارقوی وتسلیم محض خداوندبه هر امری بود

و تو گرفتن پروانه داوری اولش شوروشوق بود

بعد هرچی باقانون بیشتراشنا میشدم حس میکردم نمیشه درگیر پرونده ها ودعوا ومشکلات مردم بشی و حست هم همیشه خوب باشه ولی از اونجایی که خداوند میگفت ادامه بده تسلیم شدم و گفتم منکه نمیدونم حتما برام خیره

و از طرفی ایمان به غیب بود که با تمام سختیهاش حتما پروانه رو میگیرم ولی رهابودم رهای رها از تاخیر درنتیجه واینهمه طول کشیدن

در واقع جمع بندی این سه موضوع وفاکتورهایی که منو به اونها رسوند:

شور وشوق ،ایمان به غیب،تسلیم بودن،انگیزه ی قوی ورها بودنه

یعنی منی که الان هدفم رسیدن به ازادیه مالیه میبینم از فاکتورهای بالا شور وشوق و ایمان به غیب و تسلیم بودنه هست

ولی اون انگیزه قوی که برا خوابیدن داشتم رو الان ندارم چرا؟

چون همسرم هست وداره هزینه هامو هندل میکنه

البته که دلم میخواد خیلی ازادانه تر خرج کنم ولی اون انگیزه ی بسیارقوی که مثله مرگ وزندگی برام باشه نیست

دوم اینکه من خیلی هم رها نیستم یعنی هرچندوقت یه بار دنبال یه نتیجه ی باحالم که شگفت زدم کنه و اون رهایی که از پذیرش تکامل میاد رو ندارم

درسته که بحث ازادی مالی به خاطر ترمزهای بسیار زیادی که توش دارم کمی سخت تره ولی باید از اون الگوهای قبلیم استفاده کنم و این دو موردم یعنی انگیزه بسیارقوی و رها بودن رو بیشتر روش کار کنم تا همونطوری که اون نتایج رقم خورد اینم به راحتی برام میسر بشه انشالله.

خدایاشکرت خدایاشکرت خدایاشکرت