تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۵
موضوع این قسمت: چگونه دستاوردهای گذشته خود را به اهرمی برای موفقیتهای جدید تبدیل کنیم؟
این یک فایل صوتی فوقالعاده عمیق و آگاهکننده است که شنیدن آن میتواند شبیه یک «نشانهی» بزرگ در زندگی شما باشد.
در این گفتگوی صمیمانه، استاد عباس منش با دو تن از دانشجویان عزیز، حمید و مهیار، در مورد یکی از اساسیترین مفاهیم زندگی صحبت میکنند: «تغییر.» اما نه یک تغییر ساده، بلکه تفاوت حیاتی بین «تغییر از روی آگاهی» و «تغییر از روی اجبارِ درد».
این فایل فقط یک گفتگو نیست؛ یک نقشهی راه برای خروج از سردرگمی است.
موضوعات کلیدی این گفتگو
۱. هدایت چگونه رخ میدهد؟
گفتگو با داستان شگفتانگیز حمید آغاز میشود. او سالها به دنبال خدا در مکانهای اشتباه گشته و در نهایت، حضور او را در سکوت کوهستان پیدا کرده است. اما نقطهی عطف زندگی او، یک حادثهی سقوط وحشتناک با پاراگلایدر بود.
این سقوط، همان «بلایی» بود که استاد در فایلهای دیگر به آن اشاره میکنند؛ لحظهای که جهان مجبور شد به او یک شوک وارد کند تا مسیر زندگیاش را ۱۰۰ درجه تغییر دهد. اما زیباترین بخش داستان، «چگونگی هدایت» اوست. درست زمانی که حمید از خدا یک استاد واقعی طلب میکند، در دل کوهستان، با شنیدن اتفاقیِ صدای استاد از گوشی یک غریبه، مسیرش را پیدا میکند.
درسی که میآموزیم: هدایت خداوند همیشه وجود دارد، اما تنها زمانی آن را دریافت میکنید که واقعاً «آمادهی تغییر» باشید. گاهی این آمادگی پس از یک «سقوط» ایجاد میشود.
۲. تلهی «روزمرگی»: خطرناکترین نوع رکود
مهیار عزیز، جوانی ۲۰ ساله، با آگاهی و شجاعتی ستودنی، «روی دیگر سکه» را به ما نشان میدهد. او داستان خود را به دو بخش تقسیم میکند:
- موفقیت بزرگ: او در نوجوانی توانسته بود با استفاده از قوانین، یک تغییر بزرگ (کاهش وزن شدید و رسیدن به تناسب اندام) را رقم بزند و به اهدافش برسد.
- شکست پنهان: اما پس از ورود به دانشگاه و آنلاین شدن کلاسها، او دچار خطرناکترین تلهی مسیر رشد شد: «روزمرگی».
مهیار توضیح میدهد که چطور ماهها «فکر میکرده» در حال کار کردن روی خودش است، اما در واقع «هیچ حرکتی» نمیکرده و دچار «رکود» شده بود. این رکود باعث شد تضادها از در و دیوار برایش ببارد تا جایی که کارد به استخوانش رسید و در یک پارک جنگلی، با فریاد از خدا خواست که به او کمک کند.
درسی که میآموزیم: چگونه «توجیه ذهنی» که “من در حال کار کردن روی خودم هستم” میتواند شما را از مسیر اصلی خارج کند و چطور تشخیص دهید که در حال «رشد» هستید یا «رکود»؟
۳. درس اصلی استاد: چگونه از گذشتهی خود به عنوان «سکو» استفاده کنید؟
درخشانترین بخش این فایل، تحلیل نهایی استاد از این دو داستان است. استاد با الهام از داستان مهیار، یکی از مهمترین ابزارهای موفقیت را فاش میکند: «استفاده از موفقیتهای گذشته به عنوان سکوی پرتاب.»
استاد داستان شخصی خودشان را تعریف میکنند: اینکه چطور در ۲۰ سالگی، با استفاده از «اهرم رنج و لذت»، ۳۰ کیلو وزن کم کردند. اما نکتهی اصلی اینجاست:
آن «باور» و «ایمانی» که من از آن موفقیتِ کاهش وزن به دست آوردم، تبدیل به یک «معیار» برای من شد. این باور به من میگفت: اگر توانستم آن کار سخت را انجام دهم، پس میتوانم به هر هدف دیگری هم برسم.»
این فایل به شما میآموزد که چگونه دستاوردهای گذشتهتان (مهم نیست چقدر کوچک) را پیدا کنید و از آنها به عنوان «سکو» استفاده کنید. وقتی به یک هدف میرسید، آن را پلهی موفقیت بعدی کنید.
درسی که میآموزیم: چگونه با «مرور رد پا» و یادآوری موفقیتهای قبلی، ایمانی بسازید که در روزهای سخت و ناامیدی، شما را در مسیر نگه دارد. این همان دلیلی است که نوشتن «کامنت» و ثبت نتایج در سایت، حیاتی است.
تمرین این قسمت:
استاد در این فایل، از موفقیتهای گذشته به عنوان یک «سکو» یا «اهرم» برای ساختن موفقیتهای بعدی صحبت کردند (مثل داستان کاهش وزن خودشان که به معیاری برای تمام موفقیتهای مالی و معنوی بعدی تبدیل شد).
حالا نوبت شماست:
لطفاً در کامنتها، یک موفقیت «کوچک» یا «بزرگ» از گذشتهتان را به اشتراک بگذارید که آن را با تلاش و تغییر باور به دست آوردید. (مثل کاهش وزن، قبولی در یک آزمون، یادگیری یک مهارت، غلبه بر یک ترس، یا حتی یک موفقیت در روابط).
سپس بنویسید: امروز که به آن دستاورد نگاه میکنید، چطور میتوانید از «باور» و «اعتماد به نفسی» که از آن موفقیت به دست آوردید، به عنوان یک «سکو» برای پرش به سمت هدفی که همین امروز دارید، استفاده کنید؟
بیایید «ردپاهای» موفقیتمان را اینجا ثبت کنیم تا سکویی برای پرش همگی ما باشد.
پاسخت را کامل در قسمت کامنتهای همین صفحه بنویس تا هم برای خودت نقشهی راه شود و هم الهامبخش دیگران.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- فایل صوتی تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۵15MB16 دقیقه
سلام خداجونم
درود بر استاد عزیزم و دوستان هم فرکانسی
من اکثرا با شنیدن صدای دانشجوهای سایت و تغییر مسیرشون و شنیدن موفقیت هاشون،، اشکم در میاد و خداروشکر میکنم برای این حالشون، چون اعتقاد دارم، هر چقدر اتفاق های خوب رو تحسین کنیم و دعای خیر البته از ته دل، روزی خودمونم خواهد شد.
برای خود من چیزی که در مورد این موفقیت ها به ذهنم رسید، گرفتن گواهینامه رانندگی بود.
نمیتونم بگم که چقدر این آزمون عملی رو برای خودم غول کرده بودم و هر هفته وحشت زده میرفتم برای آزمون و با سگرمه های درهم برمیگشتم خونه..
دخترم که اونموقع خیلی کوچیک بود، به محض باز شدن در، از پشت پنجره منو نگاه میکرد ببینه خوشحالم یا نه و من بیشتر ناراحت میشدم که بازم باید بگم نه نشد.
این فکر یا باور غلط از افسرپلیس که تو ذهن من بود، مانع قبولی من میشد،،
از بس گفته بودن افسرا راحت نمیزارن قبول شی و پلک بزنی ایراد میگیرن و خیلی باید حواس جمع باشی و باید خوش شانس باشی تا یه افسر خوب به پستت بخوره،،،
خلاصه با همه ی این باورهای غلط، من 4 بار رد شدم چون میترسیدم و هر بارم به دلیل خیلی بیخود رد میشدم،، چون ذهنم خراب بود.
وقتی برای بار پنجم رفتم آزمون بدم، بهم گفتن خدا به دادت برسه امروز یه افسر خانمه که اصلنم اعصاب نداره،، یعنی خیلی باید خوب باشی تا قبولت کنه،،
من چون دیگه واقعا خسته شده بودم،
گفتم من هر جوری هست امروز قبول میشم و دیگه به چیزای بد فکر نمیکنم…
خلاصه اونروز من قبول شدم، اون خانم نه بداخلاق بودن نه عصبانی و نه سخت گیر، من در کمال خونسردی قبول شدم و انگار یه کوه از رو دوشم برداشته شد..
و تمام مدتی که تو راه برگشت بودم به قیافه ی دخترم فکر میکردم که پشت پنجره منتظر منه و قراره کلی خوشحالش کنم.
آره من قبول شدم و یه اعتماد به نفس فوق العاده پیدا کردم و خیلی بابتش خوشحالم
به نظرم گرفتن گواهینامه خیلی به اعتماد به نفس آدم کمک میکنه و من این تجربه ی عالی رو داشتم.
سپاسگزارم سپاسگزارم سپاسگزارم
اینم تجربه ی من تقدیم شما
باشد که خداوند همواره هدایتمان کند و در بهترین مسیرها قرارمان دهد.