ذهنیت قدرتمندکننده در برابر ذهنیت محدودکننده | قسمت 1

سلام و عرض ادب خدمت استاد بزرگوارم، سرکار خانم شایسته و تمامی دوستان و هم فرکانسی های باحال و حرفه ای ام، در سایت عباس منش دات کام

بدون هیچ مقدمه ای، میرم سر اصل مطلب که میخوام با یک ادبیات جدید و منحصر به فرد براتون تعریفش کنم:

من از همون موقع که یادم میاد و خودمو شناختم، همیشه نسبت به ترقی و پیشرفت دور و بری هام، یه احساس نامطلوب و ناخوشایندی داشتم و هنوزم که هنوزه و بعد از گذشت اینهمه سال، باز هم تهِ دلم یه جورایی به این قضیه رضا نمیده که:

چرا اونا آره ولی ما نه؟؟!!

حالا توی هر موضوعی میشه این کلیشه رو پیدا کرد:

مثلاً توی دوران بچگی (( چرا اون پسره باباش براش آتاری خرید ولی بابای من هیچوقت برام یه دوچرخه دست دوم قراضه هم نخرید که نخرید!!))

یا توی دوران مدرسه (( چرا معلممون اون دوستم رو بیشتر از همه بچه ها دوست داره و هی تشویقش میکنه ولی به من و بقیه، اصلاً نگاه هم نمیکنه؟؟!!))

یا

(( چرا فلان همکلاسیم حتی با اینکه کلی غیبت میکنه و اصلاً درسخون نیست، ولی همیشه نمره هاش بالاست ولی من دائماً تجدید میارم و رفوزه میشم و همیشه شب امتحان هشتم گروی نُهَمِ؟؟!! ))

یا توی دوران دانشجوئی (( چرا فلان هم دانشگاهیم، اینقدر زیدی یا همون دوست دخترهای آس و درجه یک دور و برش داره ولی ما توی هفت تا آسمون، یه ستارهء کج و کوله هم نداریم؟؟!!))

یا

(( چرا اون هم دوره ایم تونست حتی زودتر از موعد قانونی و مقرر، کل ترم هاش رو با معدل های عالی پاس کنه و مدرک بگیره ولی ما هی مشروط پشت مشروط و در جا پشت در جا زدیم تا به زوره سر نیزه، مدرکمون رو گرفتیم!!))

آقا سرتون رو درد نیارم که مثال ها تموم شدنی نیست و به قول شاعر در این مقالِ مختصر، نمی گنجند!!

ولی تا یادم نرفته باید به یک موضوع مهم در این قضایا اشاره کنم و اون هم اینکه در اکثر موارد و مثالهای بالا، من شاید ظاهراً خیلی خوشحال میشدم و به اون نفر یا دوستان و دور و بری هاش تبریک لفظی و زبونی میگفتم و براشون آرزوهای پُر پیمون و پُرمَلاط میکردم، اما همش ظاهری و غیر واقعی و فیک بودند و برای هیچکدوم از اون موفقیت ها و دستیابی به اهداف و آرزوهای دیگران، قلباً و با تمام وجود خوشحال نمیشدم و حسم بد میشد و دروناً احساس حسادت و عقب موندگی و استیصال و درموندگی میکردم و اینکه چرا اونها آره ولی ما نه؟؟!!

یا چرا من که بیشتر از اونها تلاش کردم و زحمت کشیدم و وقت و انرژی گذاشتم، به نصف اون جایگاه و منصب و دستآوردها نرسیدم؟؟!!

ولی خب بلطف آشنایی با سایت استاد عباس منش و تغییر کردن مدار و ارسال فرکانس های مثبت و حسابی به کائنات، آروم آروم تونستم یه کمی از اون حس مقایسه و بد و بیراه گفتن به زمین و زمان و فرار از عقده های خود کم بینی و حقارت و غیره و ذالک . . . فاصله بگیرم و یواش یواش بفهم قانون چیه و حرف حسابش چیه و علت اینهمه تفاوت در به دست آوردن نتایج، چه مسئله ایه.

از استاد عزیزم، تقاضا دارم بزرگواری کنند و ادامهء این فایل ارزشمند و آموزنده رو به صورت منظم و دنباله دار، بر روی سایت قرار بدهند، تا من و بقیه عزیزان عباس منشی، بتونیم بهره مند بشیم و آموزه های استاد رو چراغ روشن راهمون ((تا ابد)) قرار بدیم.

ممنون که تا آخره این کامنت رو خوندید و امیدوارم این تراوشات ذهنی، حرکات موجی و ذره ای مثبت و مفیدی را در مغزهای الهی و مبارک تک تک شما عزیزان، ایجاد کرده باشد.

برقرار و موفق، پاینده و پیروز در پناه خالق زیبائی ها باشید . . .