ذهنیت قدرتمندکننده در برابر ذهنیت محدودکننده | قسمت 1

سلام استاد عزیزم

در پاسخ به سؤال برنامه ، واقعیتش اینه که اگر به صورت ناگهانی و بدون اطلاع قبلی و بدون اینکه در جریان باشم ، خبر موفقیت کسی را بشنوم در اون لحظه نمیتونم ذهنم را کنترل کنم و حسادت میکنم . درسته که سعی میکنم در اون لحظه خودم را یعنی ذهنم را کنترل کنم و شروع به استفاده از قانون میکنم مثلا سپاسگزاری میکنم اما خودم میفهمم که شعله حسادت درونم روشن شده و من دارم آگاهانه خاموشش میکنم گاهی هم نمیتونم خاموشش کنم و شروع میکنم توی ذهنم به معایب اون کار یا اون موفقیتی که اون شخص بهش دست پیدا کرده مثلا پارسال بود که یکی از اقوام با خانواده به دانمارک رفتند خب من خیلی وقت بود که اونها را ندیده بودم اما در گذشته های دور باهم ارتباط داشتیم . من وقتی خبر مهاجرت اونها را شنیدم خیلی زورم اومد . از اینکه آدمهای خیلی عادی بودند ولی خیلی پز می‌دادند و حالا اونجا بچه هاش را مدرسه بهتری نسبت به ایران می‌فرسته ، از اینکه به کشوری با آب و هوای تمیز رفته ، از اینکه از لحاظ مالی جوری بوده که بتونه مهاجرت کنه و بستر بهتری برای پز دادن پیدا کرده . تا اینکه چند وقت پیش متوجه شدم دلتنگ مامانش اینا شده و اونجا بهشون خیلی سخت گذشته و پستی و بلندی های زیادی داشتند و اینکه بعد از بازنشستگی که توی ایران داشتند مجبور شدند زن و شوهر دوباره اونجا مشغول به کار در بیمارستان بشند و هزینه های زندگی بهشون فشار آورده و من وقتی اینا را شنیدم انگار دلم خنک شد و یاد پز دادن ها و فخر فروختن هاشون افتادم و از اینکه سرشون یه جورایی به سنگ خورده بود خوشحال بودم و البته این حس شیطانی خیلی کوتاه بود و کنترلش کردم ولی مهم اینه که این حسادت ها و خوشحال شدن های موذیانه ریشه در جاهای بدی داره و من باید درستش کنم .

در مورد همه آدم ها اینطور نیستم . صرفا در مورد افرادی دچار این قبیل احساسات میشم که فخرفروشی می‌کنند و خودشون را به رخ دیگران می‌کشند و وقتی سرشون به سنگ میخوره لذت میبرم .

یا مثلا وقتی من شغلم را کنار گذاشتم یکی دوتا از افراد نزدیک گفتند آره اون کار ، کار هرکسی نبود و حالا که خودش کارش را کنار گذاشته و شرکت زده و استرس آینده را داره بازهم احساس اینکه دلم‌ خنک شده بهم دست داد ولی خب چون این فرد از اعضای خانواده م محسوب میشه راضی به شکست خوردنش نیستم ولی از اینکه در شرایط اون موقع من قرار گرفت لذت بردم .

و اینکه اگر در جریان روند کار کسی باشم و موفق بشه اصلا دچار اون احساس حسادته نمیشم ولی اگر بطور ناگهانی و یهویی بهم بگند شعلهه روشن میشه . یعنی احتمالا وقتی زمان داشته باشم آرام آرام اون حسادت و حس‌های منفی را کنترلشون میکنم و نمیذارم روشن بشند ولی وقتی یهو میشنوم و غافلگیر میشم و فرصتی برای کنترل احساسم ندارم شعله حسادت و اون‌ حس‌های منفی روشن میشه و خب دیگه مجبورم آرام آرام خاموشش کنم

حالا در مورد اون موضوع اول که گفتم اگر بخوام از زاویه بهتری به مساله نگاه کنم که حالم بد نشه ، میتونم اینطور نگاه کنم که اولا مهاجرت به کشور دلخواه کار عجیبی نیست و خیلی راحت میشه کل اعضای خانواده باهم مهاجرت کنند و اینکه من میتونم با باورهای بهتر به شکل راحت تری در کشور جدید زندگی کنم به نحویکه انقدر سختی نکشم و میتونم با اینهمه آگاهی که از قانون و از دوره ها بدست آوردم ، دلتنگ وابستگی های قبلیم نشم و به جذابیت های کشور جدید توجه کنم و به دنبال کشف زیباییها برم

در مورد موضوع دوم من میتونم اینطور به خودم بگم که من اون الگویی بودم که شهامت داشت و از شغلش بیرون اومد و به دنبال علاقه ش رفت و باعث شد یکی از افراد نزدیک خانواده ش هم جرأت و جسارت پیدا کنه و از کار دولتی بیرون بیاد و شرکت تأسیس کنه پس من تونستم الگوی مثبت ایجاد کنم .

یعنی باید من نوع فکر و زاویه نگاهم را تغییر بدم به نحویکه اگر خبر ناگهانی موفقیت کسی را شنیدم بارها خوشحال بشم بخاطرش