ذهنیت قدرتمندکننده در برابر ذهنیت محدودکننده | قسمت 1

سلام به همه

من یه اخلاقی که از گذشته داشتم و الان هم دارم ریشه اش رو توی رفتارم پیدا میکنم اینه که هر چیزی که حتی اندکی ناراحتم میکنه رو خیلی راحت ایگنور میکنم و نادیده میگیرم، توی نگاه اول یه جور اعراض به حساب میاد ولی وقتی دقیق تر شدم به رفتار خودم، دیدم که من یه بی تفاوتی تاریخی به همه چیز و همه کس داشتم یعنی توی اعراض خوبم ولی توی تعریف و تمجید به شدت افتضاح عمل میکنم، حسودی نمیکنم شاید حتی خوشحالم بشم ولی توی دلم میگم اینکه چیزی نیست برای من خیلی بهتر از اینها اتفاق خواهد افتاد

البته اونقدر آدمهای اطرافم رو فیلتر کردم که یه جورایی کسی هم دورو برم نمونده که مقایسه ای رخ بده تا بخواد به تعریف و تمجید بیانجامه یا حسادت

هیچوقت خودم رو آدم حسودی نمی دونستم، اطرافیانم هم همین نظر رو داشتن ولی الان که بحث خودشناسیه و میخوام با خودم رو راست باشم، شاید دلیل این همه حذف افراد از زندگیم یه جور حسادت بوده باشه

الان که دارم این سطرها رو می نویسم یادم افتاد که وقتی تازه تازه شروع کرده بودم به خوندن یه سری کتابهای موفقیت، وقتی کتاب نیمه تاریک وجود رو خوندم و توی اون کتاب نوشته بود که اطرافیان شما هر صفت خوب و بدی داشته باشن در واقع اون صفت هم در درون شما وجود داشته که حالا خوب یا بدش رو متوجهش شدید، اون موقع یه همکار به شدت حسود داشتم که حتی به نفس کشیدن من هم حسادت میکرد، راستش وقتی این کتاب رو خوندم تعجب کردم و بهم برخورد، یعنی منم حسودم که یه همچین آدمی رو اطراف خودم دارم و حسادتش داره آزارم میده؟ این که میگم توی اعراض کردن هم خیلی خوبم شاید دلیلش هم این باشه، که وقتی شروع کردم به فوکوس کردن روی رفتار خودم و یه جورایی بی خیال این همکارم و رفتار آزار دهنده اش شدم، منی که 5 سال از دستش حسابی اذیت شده بودم در عرض چند ماه، اتفاقاتی افتاد که خیلی راحت از زندگیم رفت بیرون

اون موقع یادمه که با خودم میگفتم با اعراض کردن انقدر راحت تونستم مایه عذاب 5 ساله ام رو از زندگیم بیرون کنم، اگه ازش می تونستم تعریف کنم ببین چه اتفاقاتی میفتاد

من از یه خانواده کم فامیل و خلوت هستم، خودمم یه خواهر و برادر بیشتر ندارم که هر دو ازدواج کردن و بعد از ازدواج هم ناخودآگاه خیلی فاصله بینمون افتاد، دوتا دوست صمیمی هم بیشتر ندارم که یکی شون رفته کانادا و چندماه یه بار با هم ارتباط میگیریم و این دوست دیگه ام هم که اینجاس به دلیل مشغله کاری شاید در سال دوبار همدیگه رو ببینیم، میخوام بگم در کل روابط خیلی محدودی دارم و همین فیدبک کمی توی روابط بهم میده

بین همه اقوام و نزدیکان و آشنایان یه جورایی خودم از همه موفق تر هستم، هر چند حتی موفقیت های خودم رو هم هی میگم این که چیزی نیست که، یعنی من حتی از خودم هم خیلی تعریف و تمجید نمی کنم، البته که روی این موضوع توی دوره احساس لیاقت همچنان دارم کار میکنم، من الان مدیر نرم افزار یه شرکت بزرگ و بنام خصوصی هستم و 13 تا نیرو زیر دستمه و حقوق خوبی هم به نسبت کارمندی دریافت میکنم و حتی خونه و ماشین و شرایط مالی خوبی دارم ولی مدام به خودم میگم ته تهش تو کارمندی و حقوق بگیر بقیه، یا اینکه به خودم میگم چه فایده ازدواج که نکردی

در کل می تونم بگم پاشنه آشیل من یه جورایی شاید روابط باشه، البته این در شرایطیه که تمام پرسنل من عاشقانه دوستم دارن و آدمهای اندکی هم که توی زندگیم هستن روابط خوبی با من دارن ولی خودم قشنگ حس میکنم که یه گارد بسته ای نسبت به آدمها دارم و اصلا هم دنبال وسیع کردن حلقه آدمهای اطرافم نیستم، البته اینکه میخوام بیشتر برای خودم و کار کردن روی شخصیتم وقت بزارم هم بی تاثیر نیست ولی خب با خودم که رودروایسی ندارم قشنگ دارم حس میکنم که توی این قضیه ضعف دارم و همین تعریف نکردن از دیگران هم یکی از بزرگترین ضعفهامه، یعنی الان یه جورایی خودم رو از آدمهای اطراف خودم بالاتر می بینم که موفقیتهای اونا رو موفقیتی نمی بینم که جای تعریف خاصی داشته باشه، و نهایت قشر بعدی که باهاشون ارتباط دارم مدیران شرکت هستن که راستش شاید چون این بار اونها رو بالاتر از خودم میدونم اصلا مقایسه ای نمیکنم و بی تفاوت هستم، در کل من نسبت به آدمها و رفتارشون در بیشتر مواقع نابینا هستم و اصلا نمی بینمشون، شاید تو نگاه اول خوب باشه ولی خودم میدونم این خودش یه ایراد بزرگه، تازه اگه بخوام صادق تر باشم به دلیل اینکه توی خانواده ای بزرگ شدم که مدام رفتار بقیه رو تحلیل میکردن و خوب و بد میکردن تا ما حسابی مودب و با تربیت بار بیایم، یه جورایی ایراد پیدا کردن توی آدمها برام راحتتره تا تعریف و تمجید ازشون

من فقط توی تعریف و تمجید از آدمهایی موفقم که حتی افراد نابینا هم میتونن صفات و ویژگیهای خوبشون رو ببینن و حس کنن، مثل استاد یا مریم جان شایسته یا مدیرمون که خیلی شخصیت کاریزماتیکی داره