ذهنیت قدرتمندکننده در برابر ذهنیت محدودکننده | قسمت 1

به نام خداوند هدایتگرم

سلام به استادان دوست داشتنی ام و سلام به همفرکانسی های عزیزم

این دومین بار هست ک این فایل ارزشمند رو گوش میدم و از اونجایی ک تک تک سلول های بدنم تمایل به تغییر رو فریاد میزنن و مصمم هستم از این منه قدیمی، با افکار و باور های پوسیده، خودم رو نجات بدم و تبدیل شوم به یک ورژن جدیده سبک و آگاه که آسان شده برا آسانی ها پس ،پس از طرح سوال فایل رو استپ کردم و چون میدونم چه تغییر عظیمی در انتظارم هست اومدم افکار منه فعلی رو ثبت کنم ک در آینده بکارم میاد بفهمم از کجا به کجا رسیدم و ایمانم تقویت بشه

خب بریم سراغ سوال و جواب

چه احساسی داری اگه یکی از نزدیکانت به یه موفقیتی برسه؟

خب درمورد این سوال سعی کردم فکر کنم و خودم رو کنکاش کنم و از خداوند خاستم ک هدایتم کنه که جواب رو پیدا کنم

راستش استاد اگه خواهر یا برادرم یا خواهر زاده هام و پدرو مادرم به یه موفقیتی برسن من از صمیم قلبم براشون خوشحال میشم انگار ک خودم اون موفقیت رو بدست آوردم

اما در مورد ی شخص خاص استاد من بشدت احساسم بد میشه

الان نشستم و در دفترم یادداشت کردم

اکه فلان شخص رو بعد مدت ها ببینم و ببینم که تو رانندگی مهارت کسب کرده و یه راننده توانا و ماهر شده و ماشین داره و مستقل شده برای خودش

یا متوجه بشم که محل زندگیشو به بهترین محله شهر تغییر داده

یا بفهمم که مسافرت خارج از کشور رفته

یا اتفاقی جایی ببینمش و ببینم طلاهای زیادی داره

یا رابطه عاطفی فوق العاده عالی با همسرش شکل داده

من به شدت حسادت میکنم و حسم به خودم بد میشه

اما چرا این احساس رو دارم؟

چون خودم اون موفقیت ها رو کسب نکردم

خودم هنو تو رانندگی خیلی اوکی نیستم

از محله ای که زندگی میکنم خوشم نمیاد

خودم چندین ساله ک سفر نرفتم

همیشه دوست داشتم طلا داشته باشم اما در حد معمولش رو هم هیچوقت نداشتم یا اگه هم داشتم ی مدت خیلی کوتاهی بوده و بعد ب دلیل مشکلات مالی مجبور به فروششون شدم

یا اینکه خودم بعد7 سال زندگی مشترک هنوز با همسرم خیلی صمیمی و رفیق نیستم رابطمون بد هم نیست ولی اون یکی بودنه و اون درک و تفاهم هنوز بینمون نیست

خب برا همینه ک اگه اون فرد این دستاورد ها رو داشته باشه من حسادت میکنم اما

سوال مهم تر شاید این باشه ک چرا اگه خواهرم این موفقیت ها رو بدست بیاره انقد خوشحال میشم و خداروشکر میکنم

چرا فقط رو این فرد این حس حسادت رو دارم؟!

چون دارم هرروز و هر لحظه خودم رو باهاش مقایسه میکنم ولی در مورد خواهرم یا فردی ک نسبت دور تری دارم هم اینجوری نیست ینی ی غریبه رو ببینم ک ی مدت خیلی موفق شده و همه چی براش عالی شده حس خاصی بهش ندارم

چون خودم رو باهاش هرگز مقایسع نکردم

حالا راهکار چیه؟

اول باید برای خودم اهرم رنج و لذت رو بنویسم تا برام منطقی بشه که موندن تو این احساس چقد برام مخربی و نابود کننده

بعدش سعی کنم از ذهنم بیرونش کنم و دیگ بهش فکر نکنم و درموردش کنجکاوی نکنم ک بفهمم الان در چ حالیه چ موفقیتی کسب کرده یا چقدر اوضاعش روبراهه یا….

و سعی کنم تمرکزم رو از اون شخص بردارم و همون تمرکز رو لیزری خرج خودم و رسیدن به خاسته هام بکنم

چون در هر حال چ من حالم رو خوب کنم چ در احساس حسادت باقی بمونم ذره ای در زندگی اون فرد تاثیری ندارم و فقط باعث میشه خودم از مسیرم عقب بمونم.

و با خودم تکرار کنم و بپذیرم ک هر کسی الان هر جایی ک هست جای درستشه و من کوچکترین توانایی در تغییر دیگران ندارم ولی در عوض قدرتمندترین فرد برای تغییر خودم هستم

و سعی کنم هر روز فقط یک درجه خودم رو و عملکردم رو بهبود بدم

و باز هم تکرار کنم و بپذیرم ک مقایسه خودم با هر کس دیگه اگه ای مقایسه بین سیب وپرتقاله ک هیچ ربطی بهم ندارن و من باید سعی کنم فقط از دیروز خودم بهتر باشم

در پناه خداوند شاد و سلامت باشید