ذهنیت قدرتمندکننده در برابر ذهنیت محدودکننده | قسمت 1

نمیدونم چیزی که میخوام بنویسم چقدر ربط داشته باشه به حرفهایی که زده شد

ولی یه چیز جالبی یادم اومده که باید بگم

.

چندوقت قبل فهمیدم که در موقع شکر گزاری، به شکل خنده داری هم پام روی ترمزه هم گاز

هم اعتقادات عجیب مثبت دارم هم منفی

و تعداشون کم نیست

همشون هم مغایر هم دارن عمل میکنن

میخوام یه چندتاشو براتون بگم:

من و خانوادم یه باوری داریم که قدرتمند کننده و خوبه (ولی لزوماً نمیتونه درست باشه) و اون اینه که ماها روزیمون در زمینه خورد و خوراک خیییلی خوبه و زیاده و جوریه که از زمین و زمان همیشه برامون اونقدددررر خوراکی میرسه که کلافه میشیم!

جوریکه همش در حال پخش کردن خوراکی بین این و اونیم. یا مامانم عمدا مهمونی میداد یه زمانی تا خوراکیها نمونه و تموم بشه

همیشه یخچال و فریزرمون داره میترکه…

و این باور باعث شده ما بچه‌های خانواده هم که جدا شدیم و مستقل در شهر و کشورهای دیگه زندگی میکنیم هم همش از زیاد بودن روزیمون بنالیم!

البته که خوشحالیم و قدردان ولی…

من متوجه شدم که موقع شکرگزاری، بعضی وقتها میترسم بابت نعمتهای خوردنی شاکر باشم

چون اون مثل معروف میگفت:

شکر نعمت نعمتت افزون کند

… بنابراین اصلا جلوی خودمو میگیرم که بابت هرچی شکرگزاری میکنم، برای خوراکی نکنم!!!

که مبادا زیاد بشه و نتونم جمع و جورش کنم

چون واقعا بیشتر از حد نیازمونه!

عجیب نیست؟

….

مامانم درمورد پول و خونه این باور رو نداره! و در بقیه مون هم تقویت کرده باورهاش رو. چون آدم تاثیرگذاریه.

متاسفانه اگر همین باور رو درباره پول و خونه داشتیم، الان مستاجر نبودیم و…

.

یک باور عجیب دیگه‌ای که دارم و هنوز نفهمیدم از کجا اومده

و برام مثل قوانین مورفی عمل میکنه

اینه که فهمیدم تحت هیچ شرایطی به خاطر سلامتیم نباید شکرگزاری کنم

چون هرموقع برای هرقسمت از بدنم که سالمه شکرگزاری میکنم، فرداش همون قسمت دچار درد و زخم عمیقی میشه!

شما میدونید ممکنه چی باشه علتش؟

میگم نکنه ته ذهنم معتقدم که خودم خودمو چشم کردم

یا فکر میکنم اون باوره داره کار میکنه که میگفت

صحبت کردن درباره بیماری و توجه به بیماری، بیماری میاره!

….

اصلا میترسم بخدا که توجه کنم ببینم کجام سالمه کجام نیست… که تازه بخوام شکرگزاری کنم…

.

. حالا اینو داشته باشید

ازون طرف

یه اعتقادی دارم متاسفانه که میگه

کفر نعمت از کفت بیرون کند!

و یا اون که میگه:

تو یادت رفته بابت خیلی از نعمتها از خدا تشکر کنی

اون منت سرت گذاشته که بهت نعمت داده

زندگی داده!

و خیلی نعمتها هست که تو نمیبینی…

.

.

… و من فهمیدم که بعضی از شکرگزاریهام و شاید خیلیهاشون از ترسه!

ترس از دست دادن!

ترس ازینکه اگه شکرگزاری نکنم یا کم شکرگزاری کنم خدا اون نعمتو از من میگیره

یا

همراه یک خشمه!

خشم ازینکه… خدایا من که نگفتم منو بیار به این دنیا یا منت سر من بذار و به زور این همه نعمت بده… چرا توقع داری که بخاطر نعمتهایی که زورکی به من دادی و لطفهایی که تحمیلی بوده… ازت تشکر کنم

و حتی بترسم که مبادا اونا رو ازم بگیری!

خب میخواستی ندی!

….

حتی یه چیز دیگه ای که این سالهای اخیر در من شکل گرفته اینه که خواسته هات رو باید حتما بنویسی تا اتفاق بیفته و اینکه حتما هم بصورت شکرگزاری و اجابت شده به زمان حال بنویسی…

این هم برام شده مایه عذاب

… آقا! اصلا مگه خدا سمیع و علیم نیست؟

مگه نشده تاحالا فقط یه چیزی از دلمون گذشته و برآورده ش کرده برامون.؟

خب پس لزومی به زجرکشیدن برای نوشتن نیست

من گاهی بیزارم از نوشتن

و چون حریم خصوصی گاهی ندارم و از یادداشت های من و دفترهایی که پر میکنم توسط یکی از نزدیکانم، مورد سوءاستفاده قرار گرفتم، دلم نمیخواد درونیاتم توی دفتر به عنوان مدرک ثبت بشه و منو لو بده!

.

دوست دارم مثل کسی که مدیتیشن میکنه خواسته‌هام و شکرگزاریهام رو بگم… هرجور که راحتم… بدون نوشتن

.

اینا همش منو به وسواس میندازه و حس منو برای شکرگزاری بد میکنه

.

……………………….

جدیداً با یک متفکری آشنا شدم به نام دکتر آذرخش مُکری

پیشنهاد میکنم شماها هم مقالات و صحبتهای صوتی و تصویری ایشون رو دنبال و مطالعه کنید

… آگاهی بخشیهای این آدم، باعث شده

تا اون بخش از عمل به قانون جذب

که در من

ایجاد سوءتفاهم کرده

و تبدیل شده به خرافات،

سریع تر برام روشن بشه و بتونم جور درست تر و متعادل تری به مسائل نگاه کنم