ذهنیت قدرتمندکننده در برابر ذهنیت محدودکننده | قسمت 1

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام به استاد عزیز ومریم جان ودوستان گرامی

اگریکی از دوستان یا نزدیکان شما به موفقیت قابل توجهی برسد، شما چه احساسی درباره موفقیت آن فرد داری؟

آیا خوشحال می شوی و انرژی و انگیزه می گیری؟!

آیا موفقیت او الهام بخش شما می شود؟!

یا شما را به احساس حسادت، ناتوانی می رساند

در مورد افراد متفاوت احساسم متفاوت هست اگر ببینم کسی بیشتر از من تلاش کرده براش خوشحالم وحتی تحسینش می کنم مثل دختر خواهرم که با تلاشش تونست توی کنکور رتبه خوبی بگیره ورشته ای مورد علاقه اش ادامه تحصیل بده یا وقتی خواهرم خونه خرید خوشحال شدم ولی وقتی کسی بدون هیچ تلاشی به موفقیت میرسه یا مورد توجه قرار میگره حس خوبی ندارم یعنی من برای موفقیت کسی ناراحت نمیشم ولی وقتی مورد توجه دیگران قرار میگرند با اینکه اونها کار خاصی از لحاظ من برای موفقیتشون نکردن مثل یکی از اقوام نزدیکم که برای کسی کاری انجام نمیده ولی چون خودش برای خودش ارزش قائل هست دیگران هم براش ارزش قائل هستند ولی من با اینکه به دیگران محبت میکنم وکلی کار انجام میدم اون احترام را دریافت نمیکنم چون خودم برای خودم ارزش قائل نیستم وخودم اولویت ندارم برای من دیگران الویت دارند ولی برای اون شخص خودش الویت هست

یا اینکه کسی به راحتی به ارثی میرسه وثروتمند هست بدون هیچ تلاش فیزیکی به موفقیت میرسه ولی من با این همه تلاش وسعی به موفقیت مالی نرسیدم

بیشتر وقتی موفقیت کسی را میبینم حس ناتوانی می کنم که چرا من نمی نمیتونم مثل اینا هدفم را دنبال کنم وموفق بشم

خرید خونه ای یکی از اقوام

که خودشون هیچ تلاشی نکردند وخونه را پدر شوهرشون براشون خرید کرده ویا اطرافیان خانم دیگه که خودشون هیچ کار انجام نمیدن یعنی در واقع بیرون کاری انجام نمیدن و حتی توی کار خونه هم کمکی دارند ولی از لحاظ مالی وتفریح و ارزش خیلی بهتر از من هستند

وقتی به رفتارشون نگاه می کنم به تنها موردی که میرسم احساس خود ارزشی هست اونها برای خودشون ارزش قائل هستند وهمه ای چیزهای را که دارند را حتی بیشترش را لایق خودشون میدونن

وفکر نمی کنن که باید برای رسیدن به اونها کار انجام بدن چون خودشون ارزشمند هستند

در صورتی که من انجام دادن کارهای خونه را هم ارزشمند نمیدونم وحس میکنم به خوبی انجام نداده ام با اینکه خونه ای من همیشه مرتب وتمیز هست ولی من حس کافی بودن ندارم

یا حتی وقتی که برای فرزندانم میزارم را مفید نمیدونم وبا خودم فکر می کنم که من کاری انجام ندادم

من باید برای کارهای که انجام میدم وخدماتی که به خانواده‌ام میدم وبراشون وقت میزارم ارزش قائل باشم

واین کارها را ارزشمند وقابل ستایش بدونم

من حتی وقتی کاری راهم که برای مشتری انجام میدم کامل نمیدونم وموقع دریافت دستمزد موذب هستم یعنی اگه این کار را رایگان انجام بدم راحتترم ولی باز هم فکر میکنم کاری که انجام دادم باید کاملتر باشه وهمین حسم به دیگران منتقل میشه وباعث میشه که به راحتی پول پرداخت نکنن یا برای کارهام ارزش قائل نشن

من از این تمرین نتیجه میگیرم که مشکل من توی خود ارزشمندی وکمال گرایی هست

چرا که من اگه برای خودم ارزش قائل باشم برای تعریف دیگران از موفقیت کسی ناراحت نمیشم چون خودم همینطوری که هستم ارزشمند هستم

واینکه هر کاری انجام می‌دهم ارزشمند هست چون من براش وقت وانرژی میزارم و تمام سعیم را میکنم تا بهترین خودم را ارائه بدم

در پناه خداوند شاد وسلامت وثروتمند باشید