ذهنیت قدرتمندکننده در برابر ذهنیت محدودکننده | قسمت 1

بسم رب نور

سلام به استاد عزیزم

اگر یکی از دوستان یا نزدیکان شما به موفقیت قابل توجهی برسد، شما چه احساسی درباره موفقیت آن فرد داری؟

آیا خوشحال می شوی و انرژی و انگیزه می گیری؟!

آیا موفقیت او الهام بخش شما می شود؟!

یا شما را به احساس حسادت، ناتوانی می رساند؟!

استاد من یه موضوعی که همیشه در خودم می‌دیدم حس حسادت بود و سال ها بود که این حس رو در خودم می‌دیدم و بابتش ناراحت بودم، همش دوست داشتم این احساس در من کمرنگ بشه تا جایی که فهمیدم باید به این احساسم احترام بگذارم و نخوام باهاش بجنگم چون همون‌طور که شما بارها گفتید به هرچی توجه کنی بزرگ‌ترش می‌کنی و من دیدم همش دنبال اینم که این حس حسادت رو در خودم کمتر کنم اما داشتم مسیر رو اشتباه میرفتم، الان این احساس رو در خودم میبینم و حسش میکنم و باهاش در جنگ نیستم و به عنوان یه حس انسانی پذیرفتمش، مورد بعدی که من از آگاهی های فایل های شما به دست آوردم این بود که وقتی یه چیزی رو در خارج از خودت و دنیای بیرون میبینی اگه تحسینش کنی هدایت میشی به سمت اون چیزی که میخوای و اگه ازش بد بگی و حس بدی داشته باشی به هر شکلی، ازش دور میشی، من آگاه شدم به این موضوع و وقتی یه موردی رو تو بیرون میبینم سعیم بر اینه که تحسین کنم و تعریف کنم و باور کنم منم میتونم داشته باشم، اما بخوام صادقانه بگم هنوز در من اولین احساسی که بالا میاد احساس حسادتِ، و در پی این احساس، حس خودکم بینی و اینکه من به هیچ جایی نرسیدم و عقب افتادم و حس عجله و ترس و اضطراب، این ها همه در وجود من بالا میاد و اون مریم عزیز درونم رو کوچیک می‌کنه، این هم از مقایسه خودم با اون فرد به دست میاد، من خیلییییی خودم رو مقایسه میکنم، اولین جلسه دوره‌ی احساس لیاقت رو که گوش میدادم که در مورد مقایسه بود حالم دگرگون شد، این مقایسه کردن پاشنه آشیل منِ، اینکه شما پرسیده بودید که چقدر و در چه مواردی خودتون رو مقایسه میکنید من جواب دادم هر روز و در تمام موارد، انگار یه چیزی در درون من هست که میاد میگرده تو آدم ها بهترین چیزی که دارند حالا چه به لحاظ ظاهری چه مالی چه سلامتی چه روابط پیدا می‌کنه و با خودم مقایسه میکنم و در نتیجه من در اکثر مواقع حالم بد میشه، این چیزی هست که بهش واقف شدم که من هر روز بارها و بارها دارم تو ناخودآگاهم در تمام موارد زندگیم خودم رو مقایسه میکنم و در یک اضطراب مداومی هستم و انگار هی دارم از درون کوچیک و کوچکتر میشم

و به همین دلیل اگه من موفقیت یه فرد بیرونی حالا چه نزدیک خودم باشه چه دورتر رو میبینم اولین احساسی که در من بالا میاد احساس حسادت و ناتوانی خودم هست، اگه اون فرد از من کوچکتر هم باشه دیگه بدتر، بارها و بارها بدتر خودم رو اذیت میکنم و میگم که بیا اون فرد اینهمه از تو کوچکترِ به چه موفقیت هایی رسیده و تو هنوز خونه اولی، پس کی میخوای به این چیزا برسی؟ دیر شد…

وقتی میبینم یکی که از خودم کوچکتر هست و مهاجرت هم کرده و به موفقیت شغلی و مالی خوبی هم رسیده به خودم میگم ببین چه زندگی خوبی داره چه رفاهی داره چه عدم وابستگی داشته که مهاجرت کرده، تو کارش هم موفق و ثروتمند شده، این از ایمان قوی اش میاد اما تو چی، دیگه به ایمان و توحیدم هم حمله میکنم و احساسم با خودم و خدای خودم هم بد میشه، یا تو روابط اگه ببینم دختر و مادری باهم رابطه‌ی خیلی صمیمی و دوستانه ای دارن تو دلم میگم خوشبحالشون منم دوست داشتم همچین رابطه ای با مامانم داشتم و تو دلم غبطه میخورم به رابطشون

خلاصه که می‌دونم که دارم این کار رو میکنم اما این احساسات در من بسیار بالا میاد، از ته دلم می‌خوام از این پله بیام بالا و این احساسات در من کمرنگ و کمرنگ تر بشه، از ته دلم می‌خوام توجهم به خودم باشه و با خودم به صلح و عشق برسم، از ته دلم میخواد خودم رو بزرگ ببینم و تحسین کنم خودم رو

این کارها رو با تمرین هایی که شما دادین و آموزه هاتون کم و بیش انجام میدم اما درونی نیست، اما از جان و دل نیست، اون ته دلم چیز دیگه ای هست.

الان آگاهانه آدم هارو دنبال نمیکنم و سال هاست که اینستاگرام نمیرم و دنبال زندگی آدم ها نیستم و کنجکاوی نمیکنم تو زندگی بقیه، آگاهانه این موارد رو قطع کردم، روی ورودی هام بسیار دقت میکنم که کجاها برم چه چیزهایی ببینم و چه چیزهایی گوش بدم و… این به من برای آرامش بیشتری کمک خوبی کرده اما اگه موردی رو بدونم یا بشنوم یا ببینم که به یه موفقیتی رسیده که من ندارمش اولین حسی که در من در ناخودآگاه من بالا میاد احساس حسادت، آگاهانه سعی میکنم که تحسینش کنم و بگم دمش گرم اگه اون تونسته منم میتونم اما این ها فقط به کلام هست و به دلم نیست، دلم میخواد همینجا بنویسم که خدایا ازت می‌خوام کمک کنی که برسم به جایی که از دل تحسین کنم و خوشحال بشم و باورپذیر بشه برام که من هم میتونم، احساس عمیق و خوب درونی داشته باشم و ناخوداگاهم هم تحسین کننده و زیبابین و امیدوار و شاکر باشه

می‌نویسم همینجا که بمونه از احساسات الان من در این تاریخ، به امید روزی نزدیک که برگردم و این کامنتم رو بخونم و از ته دلم خوشحال بشم که دیدی میشه مریم جانم دیدی چقدر تغییر کردی و الان این احساسات در تو درونی شده و لذت ببرم از اینکه آدمها موفق بشن و برای من هم الهام بخش و تحسین برانگیز باشه موفقیت هاشون

«الهی مرا آن ده که آن به»