همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
در این قسمت، استاد عباس منش درباره یکی از رایجترین دامهایی صحبت می کنند که آدمهای بسیاری به خاطر عدم درک قوانین جهان، بارها در آن گرفتار می شوند اما به راحتی درسهای خود را نمی گیرند: توهمِ توانایی تغییر سرنوشت دیگران.
بسیاری از ما تحت تأثیر باورهای سنتی و دلسوزیهای عاطفی، گمان میکنیم که مسئولیت داریم دست دیگران را بگیریم، آنها را از منجلاب مشکلاتشان بیرون بکشیم و به زور به سمت موفقیت هل دهیم. اما استاد عباس منش در این فایل با قاطعیتی برآمده از قوانین الهی، به ما میآموزد که هیچکس قدرت تغییر زندگی فرد دیگری را ندارد، مگر اینکه آن فرد خودش با تمام وجود بخواهد.
تلاش برای کمک کردن به کسی که در مدار نادرست است و هیچ اشتیاقی برای تغییر ندارد، نه تنها به او کمکی نمیکند، بلکه آرامش و انرژیِ کمککننده را میبلعد و گاهی ضربه های شدیدی نیز به او می زند. این درس به ما یادآوری میکند که جهان هستی بر پایه عدالت مطلق بنا شده است و هرکس دقیقاً در جایگاهی است، جای درستش است که هم اساس با باورها و فرکانسهای خودش است.
یکی از عمیقترین مفاهیم مطرح شده در این فایل، تشبیه نعمات خداوند به یک رستوران سلفسرویس (بوفه) است. استاد عباسمنش توضیح میدهند که همه ما به یک اندازه به منبع لایزال ثروت، سلامتی و خوشبختی دسترسی داریم. تفاوت تنها در این است که برخی با باورهای قدرتمندکننده، خود را لایق برداشتن از این خوانِ گسترده میدانند و برخی دیگر، با باورهای محدودکننده، تنها با حسرت نظارهگر هستند. در چنین شرایطی، دلسوزی کردن برای کسی که خودش حاضر نیست از جایش برخیزد و سهمش را بردارد، نه تنها فضیلت نیست، بلکه تلاش برای خدایی کردن است. ریشه این تلاش بیهوده، به احساس عدم لیاقت برمی گردد که فرد همواره لیاقت خود را در ناجی بودن برای دیگران می بیند و نتیجه آن برای فرد دلسوز، قطعا گمراه شدن از مسیر درست است.
درک این اصل که مفصلا در دوره احساس لیاقت آموزش داده شده است.به ما کمک میکند تا مرز باریک میان «خدمت به خلق» و «قربانی کردن خود» را تشخیص دهیم و بدانیم که گاهی بزرگترین لطف به خودمان و دیگران، رها کردن آنهاست تا با تضادهایشان روبرو شوند و انگیزه تغییر را در درون خود پیدا کنند؛ زیرا رنج و سختی، اغلب همان فشاری است که برای بیداری و رشدِ عضلات روحی انسان ضروری است. اما تا احساس لیاقت ما از درون به اندازه کافی ترمیم نشود، قادر به اجرای این قانون نخواهیم بود و مرتبا در تله دلسوزی های بیجا نسبت به عزیزمان گیر خواهم افتاد.
استاد عباسمنش تاکید میکنند که تنها راهِ کمک واقعی به جهان و اطرافیان، رشد شخصی و موفقیت خودِ ماست. شما نمیتوانید با فقیر ماندن به فقرا کمک کنید یا با غمگین بودن، کسی را شاد کنید. جهان به کلام شما گوش نمیدهد، بلکه به «نتایج» شما نگاه میکند. اگر میخواهید ایمان دیگران به خداوند را تقویت کنید یا مسیر موفقیت را به کسی نشان دهید، باید خودتان به الگویی زنده از ثروت، آرامش و توحید تبدیل شوید.
زمانی که شما با تمرکز بر خودسازی، در مدار درست قرار میگیرید و از نعمات الهی بهرهمند میشوید، خودبهخود تبدیل به فانوس دریایی میشوید که راه را برای گمشدگانِ مشتاق روشن میکند. بنابراین، پیام نهایی این است: به جای تلاش بیهوده برای تغییر دیگران، تمام انرژی خود را صرف تغییر و بهبود خود کن. با ساختن باورهای توحیدی، زندگی رویایی خود را خلق کن و انگیزه بخش دیگران باش.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD284MB24 دقیقه
- فایل صوتی همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم22MB24 دقیقه
سلام
من به دیگران کمک می کنم اما چند نکته را رعایت می کنم
١-خودم هم یکی از دیگران هستم لذا به خودم هم کمک می کنم مثل بقیه و نکته بسیار حیاتی این هست که من حق ندارم خودم را فدای دیگران بکنم لذا مرز کمک به دیگران این جاست که کمک به دیگران به قیمت ظلم به خود نباشد .
٢- من اشتیاق زیاد به ثروت دارم اما نه برای جمع کردن بلکه برای خرج کردن برای خود و دیگران و میدانم که فقیر در این جهان در جهان دیگر و حتی در بهشت هم فقیر است تحت پوشش کمیته امداد است چرا که با نماز و روزه مجوز ورود به بهشت را می گیری اما ساختمان ها و عیش و نوش VIP مخصوص کسانی است که در کار خیر سبقت گرفته اند و لازمه خیّر شدن داشتن پول و ثروت است .
٣- من به خودم و دیگران زور نمی گویم و برای تغییرات بنیادین ، زور ، زحمت و رنج آور و جان کندن است به جای زور همانطور که استاد فرمودند پیشنهاد می دهم باورهای خود را اصلاح کنتد خیالات و تصورات خود را مهندسی کنند و حس خوب و دلی شاد پیدا کنند آنهم فقط با یاد خدا و یاد خدا صرفاً ذکر گفتن نیست بلکه خدا یعنی همه زیبایی ها و همه خوبی ها و همه دانش ها و خرد و آگاهی و لذا برای دیدن و یاد خدا لازم نیست جای دوری برویم کافی است در جستجوی زیبایی ها و خوبی های دور و برمان باشیم مثلاً یه خوبی جزئی به دیگران یعنی خدا را دیدن و تجربه کردن و متعاقب آن از ته دل شاد شدن . من خودم به روشنی این تجربه را دارم که خوبی خالصانه ، دلم را شاد و سرحال می کند .
سلام و روز بخیر
آنچه در قرآن آمده امروز عملاً همان مالیات سنگینی است که به صورت تصاعدی از ثروتمندان در کشورهای پیشرفته گرفته می شود .
کمک به دیگران بسیاری از مواقع دوستی خاله خرسه است و شخص را وابسته بار می آورد و دشمنی است . مفت خوری فساد آور است . چنین شخصی انگیزه کار را از دست می دهد .
البته که به ناتوان بایستی کمک کرد که توانا شود