همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
در این قسمت، استاد عباس منش درباره یکی از رایجترین دامهایی صحبت می کنند که آدمهای بسیاری به خاطر عدم درک قوانین جهان، بارها در آن گرفتار می شوند اما به راحتی درسهای خود را نمی گیرند: توهمِ توانایی تغییر سرنوشت دیگران.
بسیاری از ما تحت تأثیر باورهای سنتی و دلسوزیهای عاطفی، گمان میکنیم که مسئولیت داریم دست دیگران را بگیریم، آنها را از منجلاب مشکلاتشان بیرون بکشیم و به زور به سمت موفقیت هل دهیم. اما استاد عباس منش در این فایل با قاطعیتی برآمده از قوانین الهی، به ما میآموزد که هیچکس قدرت تغییر زندگی فرد دیگری را ندارد، مگر اینکه آن فرد خودش با تمام وجود بخواهد.
تلاش برای کمک کردن به کسی که در مدار نادرست است و هیچ اشتیاقی برای تغییر ندارد، نه تنها به او کمکی نمیکند، بلکه آرامش و انرژیِ کمککننده را میبلعد و گاهی ضربه های شدیدی نیز به او می زند. این درس به ما یادآوری میکند که جهان هستی بر پایه عدالت مطلق بنا شده است و هرکس دقیقاً در جایگاهی است، جای درستش است که هم اساس با باورها و فرکانسهای خودش است.
یکی از عمیقترین مفاهیم مطرح شده در این فایل، تشبیه نعمات خداوند به یک رستوران سلفسرویس (بوفه) است. استاد عباسمنش توضیح میدهند که همه ما به یک اندازه به منبع لایزال ثروت، سلامتی و خوشبختی دسترسی داریم. تفاوت تنها در این است که برخی با باورهای قدرتمندکننده، خود را لایق برداشتن از این خوانِ گسترده میدانند و برخی دیگر، با باورهای محدودکننده، تنها با حسرت نظارهگر هستند. در چنین شرایطی، دلسوزی کردن برای کسی که خودش حاضر نیست از جایش برخیزد و سهمش را بردارد، نه تنها فضیلت نیست، بلکه تلاش برای خدایی کردن است. ریشه این تلاش بیهوده، به احساس عدم لیاقت برمی گردد که فرد همواره لیاقت خود را در ناجی بودن برای دیگران می بیند و نتیجه آن برای فرد دلسوز، قطعا گمراه شدن از مسیر درست است.
درک این اصل که مفصلا در دوره احساس لیاقت آموزش داده شده است.به ما کمک میکند تا مرز باریک میان «خدمت به خلق» و «قربانی کردن خود» را تشخیص دهیم و بدانیم که گاهی بزرگترین لطف به خودمان و دیگران، رها کردن آنهاست تا با تضادهایشان روبرو شوند و انگیزه تغییر را در درون خود پیدا کنند؛ زیرا رنج و سختی، اغلب همان فشاری است که برای بیداری و رشدِ عضلات روحی انسان ضروری است. اما تا احساس لیاقت ما از درون به اندازه کافی ترمیم نشود، قادر به اجرای این قانون نخواهیم بود و مرتبا در تله دلسوزی های بیجا نسبت به عزیزمان گیر خواهم افتاد.
استاد عباسمنش تاکید میکنند که تنها راهِ کمک واقعی به جهان و اطرافیان، رشد شخصی و موفقیت خودِ ماست. شما نمیتوانید با فقیر ماندن به فقرا کمک کنید یا با غمگین بودن، کسی را شاد کنید. جهان به کلام شما گوش نمیدهد، بلکه به «نتایج» شما نگاه میکند. اگر میخواهید ایمان دیگران به خداوند را تقویت کنید یا مسیر موفقیت را به کسی نشان دهید، باید خودتان به الگویی زنده از ثروت، آرامش و توحید تبدیل شوید.
زمانی که شما با تمرکز بر خودسازی، در مدار درست قرار میگیرید و از نعمات الهی بهرهمند میشوید، خودبهخود تبدیل به فانوس دریایی میشوید که راه را برای گمشدگانِ مشتاق روشن میکند. بنابراین، پیام نهایی این است: به جای تلاش بیهوده برای تغییر دیگران، تمام انرژی خود را صرف تغییر و بهبود خود کن. با ساختن باورهای توحیدی، زندگی رویایی خود را خلق کن و انگیزه بخش دیگران باش.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD284MB24 دقیقه
- فایل صوتی همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم22MB24 دقیقه
سلام به همه دوستان عزیز و هم فرکانسیم و هزار بار شکر بخاطر استاد عزیزم عباسمنش و خانم شایسته گران قدر. من واقعا دیر با این فایل آشنا شدم ولی خوشحالم که الان ب این آگاهی رسیدم که دیگه برا کسی دل نسوزونم و فکر نکنم که من از خدا ب بنده هاش مهربان تر و دلسوزتر هستم چرا که با باوری که امروز آشنا شدم تصمیم گرفتم به هیچ عنوان این آگاهی ها و این مسیر را به کسی که در مدار این حرف ها نیست به اشتراک نگذارم چون واقعا هم حال خودم بد میشه و هم اونها چیزی از حرف های من نمیفهمن. چون تجربه ش رو داشتم و اون اوایل که خودم با این قوانین به خصوص قانون شکرگزاری راندابرن آشنا شده بودم میخواستم تمام آدم های اطرافم عوض کنم. یادمه تو گروه هم اتاقی های ارشدم یکی از بچه ها که حالش خیلی بد بود و تو شرایط کرونا استرس و اضطراب زیادی گرفته بود باهاش ک حرف ن تنها اوضاع بهتر نشد بلکه سعی در این داشت که به من بی احترامی کنه و بگه که تو اصلا انسان نیستی و احساس نداری و تو این اوضاع میگی مثبت باش و خدا را شکر کن و در حالی که تمام خانواده و اطرافیان و شهر من کرونایی شده و ی دعوای اساسی هم با من کرد و تا همین الان که دارم این کامنت مینویسم منو از بلاک در نیاورده و الان میفهمم ک من خودم مقصر بودم و به قول خانم شایسته عزیز تو کامنت فوق العاده شون که نوشته بود اگر به ی آدمی که انقدر روی نکات منفی خودش و اطرافینش تمرکز کرده اگر خود بهشت هم نشون بدی باز میگرده ی نکته منفی تو اون همه زیبایی پیدا میکنه و دیگه تصمیم گرفتم به هییییییچ عنوان از این قوانین؛ از این آگاهی ها با افرادی که در این مدار نیستند اصلا صحبت نکنم ولی باز گاهی اوقات از دستم درمیره ولی امروز با خودم عهد کردم که حتی برای پدر و مادرم در بدترین شرایط هم دلسوزی الکی نکنم چون من که تو یک خونه با اونا هستم و به این آگاهی ها رسیدم پس خدای من به همون اندازه به اونها هم نزدیک هست و اگر خواهان تغیر باشن بالاخره یک روزی تغیر میکنن.
عاشق این سایت و همه دوستای هم فرکانسی م هستم و بنظر قشنگ ترین جای دنیای فضای مجازی هست