همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
در این قسمت، استاد عباس منش درباره یکی از رایجترین دامهایی صحبت می کنند که آدمهای بسیاری به خاطر عدم درک قوانین جهان، بارها در آن گرفتار می شوند اما به راحتی درسهای خود را نمی گیرند: توهمِ توانایی تغییر سرنوشت دیگران.
بسیاری از ما تحت تأثیر باورهای سنتی و دلسوزیهای عاطفی، گمان میکنیم که مسئولیت داریم دست دیگران را بگیریم، آنها را از منجلاب مشکلاتشان بیرون بکشیم و به زور به سمت موفقیت هل دهیم. اما استاد عباس منش در این فایل با قاطعیتی برآمده از قوانین الهی، به ما میآموزد که هیچکس قدرت تغییر زندگی فرد دیگری را ندارد، مگر اینکه آن فرد خودش با تمام وجود بخواهد.
تلاش برای کمک کردن به کسی که در مدار نادرست است و هیچ اشتیاقی برای تغییر ندارد، نه تنها به او کمکی نمیکند، بلکه آرامش و انرژیِ کمککننده را میبلعد و گاهی ضربه های شدیدی نیز به او می زند. این درس به ما یادآوری میکند که جهان هستی بر پایه عدالت مطلق بنا شده است و هرکس دقیقاً در جایگاهی است، جای درستش است که هم اساس با باورها و فرکانسهای خودش است.
یکی از عمیقترین مفاهیم مطرح شده در این فایل، تشبیه نعمات خداوند به یک رستوران سلفسرویس (بوفه) است. استاد عباسمنش توضیح میدهند که همه ما به یک اندازه به منبع لایزال ثروت، سلامتی و خوشبختی دسترسی داریم. تفاوت تنها در این است که برخی با باورهای قدرتمندکننده، خود را لایق برداشتن از این خوانِ گسترده میدانند و برخی دیگر، با باورهای محدودکننده، تنها با حسرت نظارهگر هستند. در چنین شرایطی، دلسوزی کردن برای کسی که خودش حاضر نیست از جایش برخیزد و سهمش را بردارد، نه تنها فضیلت نیست، بلکه تلاش برای خدایی کردن است. ریشه این تلاش بیهوده، به احساس عدم لیاقت برمی گردد که فرد همواره لیاقت خود را در ناجی بودن برای دیگران می بیند و نتیجه آن برای فرد دلسوز، قطعا گمراه شدن از مسیر درست است.
درک این اصل که مفصلا در دوره احساس لیاقت آموزش داده شده است.به ما کمک میکند تا مرز باریک میان «خدمت به خلق» و «قربانی کردن خود» را تشخیص دهیم و بدانیم که گاهی بزرگترین لطف به خودمان و دیگران، رها کردن آنهاست تا با تضادهایشان روبرو شوند و انگیزه تغییر را در درون خود پیدا کنند؛ زیرا رنج و سختی، اغلب همان فشاری است که برای بیداری و رشدِ عضلات روحی انسان ضروری است. اما تا احساس لیاقت ما از درون به اندازه کافی ترمیم نشود، قادر به اجرای این قانون نخواهیم بود و مرتبا در تله دلسوزی های بیجا نسبت به عزیزمان گیر خواهم افتاد.
استاد عباسمنش تاکید میکنند که تنها راهِ کمک واقعی به جهان و اطرافیان، رشد شخصی و موفقیت خودِ ماست. شما نمیتوانید با فقیر ماندن به فقرا کمک کنید یا با غمگین بودن، کسی را شاد کنید. جهان به کلام شما گوش نمیدهد، بلکه به «نتایج» شما نگاه میکند. اگر میخواهید ایمان دیگران به خداوند را تقویت کنید یا مسیر موفقیت را به کسی نشان دهید، باید خودتان به الگویی زنده از ثروت، آرامش و توحید تبدیل شوید.
زمانی که شما با تمرکز بر خودسازی، در مدار درست قرار میگیرید و از نعمات الهی بهرهمند میشوید، خودبهخود تبدیل به فانوس دریایی میشوید که راه را برای گمشدگانِ مشتاق روشن میکند. بنابراین، پیام نهایی این است: به جای تلاش بیهوده برای تغییر دیگران، تمام انرژی خود را صرف تغییر و بهبود خود کن. با ساختن باورهای توحیدی، زندگی رویایی خود را خلق کن و انگیزه بخش دیگران باش.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD284MB24 دقیقه
- فایل صوتی همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم22MB24 دقیقه
سلام به همه ی دوستای سایت. به استاد عزیز و مریم جان مهربانم
روز سیزدهم 1400/12/14
ما بی نهایت به خداوند نزدیک هستیم، ما بینهایت نعمت در دسترسمون هست و همگی ما به یک اندازه به خداوند و این نعمت ها دسترسی داریم. چقدر قانون جهان قشنگه، خداوند از بینهایت دست ما رو به خواسته هامون میرسونه. وقتی این جملات رو میشنیدم کم کم کمک به بقیه یه جور آزار و اذیت به حساب میومد. کمک به بقیه نشون میداد که قوانین رو درک نکردم و ایمانم کمتره. وقتی کسی که دوستش داری رو میخواهی به زور بیاری سمتی که خودت فکر میکنی درسته، دارم ظلم میکنم هم به خودم و هم به اون. به عبارتی دارم بر خلاف جریان هستی و جهان حرکت میکنم و این حرکت جز سختی و مشقت و پوچی هیچ نتیجه ای نداره. این فایل به من میگه که زمانی خوشبختی رو تجربه میکنم که رها باشم. رها از هر وابستگی، اگر میخواهم فلان فلان جور باشه باید به ماهیت خواسته ام توجه کنم و رها کنم. افراد رو رها کنم.هرچقدر هم نزدیک باشن. منزمانی میتونم به بقیه کمک کنم.که در آرامش به خواسته هام بریم. زور کردن و اصرار کردن افراد برای تغییر هیچ فایده ای ندارع. این موضوع رو مطمئنا اکثر آدا تجربه کردن. من خودم هم تجربه کردم و جالب اینجا بود که من فکر میکردم طرف مقابل داره پسرفت میکنه و… ولی یهو میدیم که یه کار خارق العاده انجام میده و این نشون میداد که ما باید آدم ها رو رها کنیم تا مسیرشون رو تو آرامش پیدا کنند. ما اتفاقا مزاحم حرکت اونا هم هستیم. همیشه به آدما وقتی درخواست کمک کردن بشتابم و در غیر اینصورت مزاحم خلوتشون نشم و اتفاقا تو رهایی و آرامش رو ذهن و افکار و باورهام تمرکز کنم رو خواسته هام.
زندگی طبیعی یه زندگی سرشار از ثروت، عشق، آرامش، امید و نعمت و حس خوبه. استاد خیلی جالب گفتن. بر خلاف تصور عموم مردم که زندگی سخته، باید با سختی هاش بجنگی و زندگی این مشکلات رو داره و حقیقت اینه و … زندگی طبیعی همراه با آرامش و شادی و عشقه. این کلمات تامل برانگیزن. خدا ما رو به دنیا آورد و خلق کرد که یه زندگی طبیعی رو تجربه کنیم و تو سایه بندگی خودش. این زندگی قشنگ، لذت بخش و آرامش بخشه.
استاد میگن زمانی ما به این زندگی میرسیم که قوانین رو تمام و کمال درک کنیم و اجرایی کنیم. تو این قانون گفته شده که ما سرنوشت هیچ کسی رو نمیتونیم تغییر بدیم و متقابلا هیچ کسی هم نمیتواند سرنوشت ما رو تغییر بده.
این قانون بهترین قانونی است که میتونست تو جهان وضع بشه تا ما انسان ها، آرامش رو بیشتر از قبل تجربه کنیم. هر کسی رو دیدیم حتی از نزدیک ترین افرادمون، ولش کنیم و رها کنیم و به خدا واگذار کنیم که به راه درست هدایت بشه نه اینکه ما به زور بخواهیم شرک بورزیم و برای بنده ای تعیین کنیم که راه درستش چیه.
خدایا شکرت که امروز هم علمی از علوم بی انتهات رو در اختیار من گذاشتی، لذت بردم.