همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
در این قسمت، استاد عباس منش درباره یکی از رایجترین دامهایی صحبت می کنند که آدمهای بسیاری به خاطر عدم درک قوانین جهان، بارها در آن گرفتار می شوند اما به راحتی درسهای خود را نمی گیرند: توهمِ توانایی تغییر سرنوشت دیگران.
بسیاری از ما تحت تأثیر باورهای سنتی و دلسوزیهای عاطفی، گمان میکنیم که مسئولیت داریم دست دیگران را بگیریم، آنها را از منجلاب مشکلاتشان بیرون بکشیم و به زور به سمت موفقیت هل دهیم. اما استاد عباس منش در این فایل با قاطعیتی برآمده از قوانین الهی، به ما میآموزد که هیچکس قدرت تغییر زندگی فرد دیگری را ندارد، مگر اینکه آن فرد خودش با تمام وجود بخواهد.
تلاش برای کمک کردن به کسی که در مدار نادرست است و هیچ اشتیاقی برای تغییر ندارد، نه تنها به او کمکی نمیکند، بلکه آرامش و انرژیِ کمککننده را میبلعد و گاهی ضربه های شدیدی نیز به او می زند. این درس به ما یادآوری میکند که جهان هستی بر پایه عدالت مطلق بنا شده است و هرکس دقیقاً در جایگاهی است، جای درستش است که هم اساس با باورها و فرکانسهای خودش است.
یکی از عمیقترین مفاهیم مطرح شده در این فایل، تشبیه نعمات خداوند به یک رستوران سلفسرویس (بوفه) است. استاد عباسمنش توضیح میدهند که همه ما به یک اندازه به منبع لایزال ثروت، سلامتی و خوشبختی دسترسی داریم. تفاوت تنها در این است که برخی با باورهای قدرتمندکننده، خود را لایق برداشتن از این خوانِ گسترده میدانند و برخی دیگر، با باورهای محدودکننده، تنها با حسرت نظارهگر هستند. در چنین شرایطی، دلسوزی کردن برای کسی که خودش حاضر نیست از جایش برخیزد و سهمش را بردارد، نه تنها فضیلت نیست، بلکه تلاش برای خدایی کردن است. ریشه این تلاش بیهوده، به احساس عدم لیاقت برمی گردد که فرد همواره لیاقت خود را در ناجی بودن برای دیگران می بیند و نتیجه آن برای فرد دلسوز، قطعا گمراه شدن از مسیر درست است.
درک این اصل که مفصلا در دوره احساس لیاقت آموزش داده شده است.به ما کمک میکند تا مرز باریک میان «خدمت به خلق» و «قربانی کردن خود» را تشخیص دهیم و بدانیم که گاهی بزرگترین لطف به خودمان و دیگران، رها کردن آنهاست تا با تضادهایشان روبرو شوند و انگیزه تغییر را در درون خود پیدا کنند؛ زیرا رنج و سختی، اغلب همان فشاری است که برای بیداری و رشدِ عضلات روحی انسان ضروری است. اما تا احساس لیاقت ما از درون به اندازه کافی ترمیم نشود، قادر به اجرای این قانون نخواهیم بود و مرتبا در تله دلسوزی های بیجا نسبت به عزیزمان گیر خواهم افتاد.
استاد عباسمنش تاکید میکنند که تنها راهِ کمک واقعی به جهان و اطرافیان، رشد شخصی و موفقیت خودِ ماست. شما نمیتوانید با فقیر ماندن به فقرا کمک کنید یا با غمگین بودن، کسی را شاد کنید. جهان به کلام شما گوش نمیدهد، بلکه به «نتایج» شما نگاه میکند. اگر میخواهید ایمان دیگران به خداوند را تقویت کنید یا مسیر موفقیت را به کسی نشان دهید، باید خودتان به الگویی زنده از ثروت، آرامش و توحید تبدیل شوید.
زمانی که شما با تمرکز بر خودسازی، در مدار درست قرار میگیرید و از نعمات الهی بهرهمند میشوید، خودبهخود تبدیل به فانوس دریایی میشوید که راه را برای گمشدگانِ مشتاق روشن میکند. بنابراین، پیام نهایی این است: به جای تلاش بیهوده برای تغییر دیگران، تمام انرژی خود را صرف تغییر و بهبود خود کن. با ساختن باورهای توحیدی، زندگی رویایی خود را خلق کن و انگیزه بخش دیگران باش.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD284MB24 دقیقه
- فایل صوتی همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم22MB24 دقیقه
به نام الله
باز هم برگی دیگر و آگاهی دیگر . خدایا شکرت 🙏
استاد داستانی که از اون خانم همسایه تعریف کردید و مدل کمک کردن به انسان دیگه ای باعث شد خودم فکر کنم و چندتا خاطره به یاد بیارم که سر کمک کردن به دیگران حالا دوست _ عضو خانواده و حتی پارتنرم چه بلاها و چه دردها و دلشکستگیهایی برای خودم بوجود آورد. که نمیخوام حتی دیگه بهشون فکر کنم.
حالا میدونم که سعی در تغییر دیگران یا هر کمک دیگه ایی چه بلایی میتونه سر خوده آدم بیاره .
الان دیگه راه درست و پیدا کردم ، الهی شکر از قانون جهان با خبر شدم .
نه خودم و اذیت میکنم نه دیگران و که بخوام به زور مثلا به مسیر درست هدایتشون کنم .
مگه من قدرتشو دارم ؟؟؟
مگه میشه دستوری کسی و توو مدار دیگه ایی کشوند ؟؟؟
مگه میشه یک شبه راه کسیو عوض کرد ؟؟؟
حالا با پول یا نصیحت یا دعوا یا بردن به کمپ یا نشوندنش به زور سر کلاس زبان یا وادار کردنش به رژیم یا تغییر دیدگاهش به خدا یا هر چیز دیگه ایی…….
دوستان عزیزم و نمیدونم ولی من که تجربه های بدی دارم که دست آخر خودم آدم بده شدم و خودم نشستم زار زدم و دلم شکست .
پس من الان خیلی هوشیارترم به این قانون و سر تعظیم فرود میارم به این قوانین الهی و تمام سعیمو میکنم تا دیگه اون تجربیات ناخوب رو دوباره وارد زندگیم نکنم و
تمام وقت و انرژی خودمو بزارم برای تحول و پیشرفت و خوشبختی خودم و اجازه بدم اون آدم هر کسی که هست و هر عزیزی از ما که هست خودش راهشو پیدا کنه ( البته هنوز این مسئله برای من سخته ) ولی باید بپذیرم و در عمل اجرا کنم با تکامل و خدارو شکر که تا الان مقدار زیادی موفق بودم و مثل قبل که سریع وارد عمل میشدم به هر طریقی ، حالا صبر میکنم ، اعراض میکنم و همه چیز رو به بزرگی و عظمت خداوند میسپرم چون ایمان دارم اون بهتر از هر انسان دیگه ای قدرتمندتر ، عاقلتر ، عالمتر و هدایتگر تره .
تا خدا هست من چیکارم ؟؟؟؟؟
من به عنوان یک انسان شاهکار کنم روی خودم باید کار کنم و انرژی بزارم برای خوشبختیم ، شادیم ، راحتیم ، ثروتمندیم و….
بابا ما کلللی کار داریم راجع به خودمون ، کلی چاله چوله و پاشنه های آشیل ذهنی و شخصیتی داریم که با کسب آگاهیها باید وقت و انرژی و ایمان بزاریم پرش کنیم . تا رشد کنه ظرف وجودمون و سعود کنیم به مدارهای بالاتر .
پس بزاریم هر کس هر چقدر که دوست داره از خوان نعمت الهی برداره ، ما دخالت نکنیم ، که اگه اون آدم واقعا بخواد به قول استاد جهان با هزاران دست کمکش میکنه .
یادم باشه که اون تضاد برای اون آدم واجبه . برای واضح شدن خواسته هاش واجبه ، برای حرکتش و ایمان دوباره اش به خدا واجبه .
چون جهان ، جهان هدایته ….
یادم باشه هر وقت اسم تغییر یا کمک اومد منظور جهان به خودمه نه کسی بیرون از خودم .
آخخخ…. که چقدر خیالم راحت میشه .
چه بارهای سنگینی از رو دوشم برداشته میشه .
و یادم باشه زمانی کمکم بدر بخوره که طرف خودش با جون و دل میخواد، میخواد که بلند شه ، میخواد که رشد کنه ، میخواد که حرکت کنه … اونوقت من با جون و دل کمکش میکنم به هر طریقی که برام میسره.
خدایا تویی تنها هدایتگر ، حمایتگر و حفاظتگر تک تک ما انسانها .
یادم باشه من فقط یک انسانم ، خدا نیستم .
و باید طبیعی زندگی کنم . 😊🌹
پس پیش به سوی خودسازی نه دگر سازی .
سپاسگزار خداوند ، استاد عزیزم و مریم جانم هستم . 🙏🙏🌺🌺🌺
بماند به یادگار
شیرین ♥️