همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
در این قسمت، استاد عباس منش درباره یکی از رایجترین دامهایی صحبت می کنند که آدمهای بسیاری به خاطر عدم درک قوانین جهان، بارها در آن گرفتار می شوند اما به راحتی درسهای خود را نمی گیرند: توهمِ توانایی تغییر سرنوشت دیگران.
بسیاری از ما تحت تأثیر باورهای سنتی و دلسوزیهای عاطفی، گمان میکنیم که مسئولیت داریم دست دیگران را بگیریم، آنها را از منجلاب مشکلاتشان بیرون بکشیم و به زور به سمت موفقیت هل دهیم. اما استاد عباس منش در این فایل با قاطعیتی برآمده از قوانین الهی، به ما میآموزد که هیچکس قدرت تغییر زندگی فرد دیگری را ندارد، مگر اینکه آن فرد خودش با تمام وجود بخواهد.
تلاش برای کمک کردن به کسی که در مدار نادرست است و هیچ اشتیاقی برای تغییر ندارد، نه تنها به او کمکی نمیکند، بلکه آرامش و انرژیِ کمککننده را میبلعد و گاهی ضربه های شدیدی نیز به او می زند. این درس به ما یادآوری میکند که جهان هستی بر پایه عدالت مطلق بنا شده است و هرکس دقیقاً در جایگاهی است، جای درستش است که هم اساس با باورها و فرکانسهای خودش است.
یکی از عمیقترین مفاهیم مطرح شده در این فایل، تشبیه نعمات خداوند به یک رستوران سلفسرویس (بوفه) است. استاد عباسمنش توضیح میدهند که همه ما به یک اندازه به منبع لایزال ثروت، سلامتی و خوشبختی دسترسی داریم. تفاوت تنها در این است که برخی با باورهای قدرتمندکننده، خود را لایق برداشتن از این خوانِ گسترده میدانند و برخی دیگر، با باورهای محدودکننده، تنها با حسرت نظارهگر هستند. در چنین شرایطی، دلسوزی کردن برای کسی که خودش حاضر نیست از جایش برخیزد و سهمش را بردارد، نه تنها فضیلت نیست، بلکه تلاش برای خدایی کردن است. ریشه این تلاش بیهوده، به احساس عدم لیاقت برمی گردد که فرد همواره لیاقت خود را در ناجی بودن برای دیگران می بیند و نتیجه آن برای فرد دلسوز، قطعا گمراه شدن از مسیر درست است.
درک این اصل که مفصلا در دوره احساس لیاقت آموزش داده شده است.به ما کمک میکند تا مرز باریک میان «خدمت به خلق» و «قربانی کردن خود» را تشخیص دهیم و بدانیم که گاهی بزرگترین لطف به خودمان و دیگران، رها کردن آنهاست تا با تضادهایشان روبرو شوند و انگیزه تغییر را در درون خود پیدا کنند؛ زیرا رنج و سختی، اغلب همان فشاری است که برای بیداری و رشدِ عضلات روحی انسان ضروری است. اما تا احساس لیاقت ما از درون به اندازه کافی ترمیم نشود، قادر به اجرای این قانون نخواهیم بود و مرتبا در تله دلسوزی های بیجا نسبت به عزیزمان گیر خواهم افتاد.
استاد عباسمنش تاکید میکنند که تنها راهِ کمک واقعی به جهان و اطرافیان، رشد شخصی و موفقیت خودِ ماست. شما نمیتوانید با فقیر ماندن به فقرا کمک کنید یا با غمگین بودن، کسی را شاد کنید. جهان به کلام شما گوش نمیدهد، بلکه به «نتایج» شما نگاه میکند. اگر میخواهید ایمان دیگران به خداوند را تقویت کنید یا مسیر موفقیت را به کسی نشان دهید، باید خودتان به الگویی زنده از ثروت، آرامش و توحید تبدیل شوید.
زمانی که شما با تمرکز بر خودسازی، در مدار درست قرار میگیرید و از نعمات الهی بهرهمند میشوید، خودبهخود تبدیل به فانوس دریایی میشوید که راه را برای گمشدگانِ مشتاق روشن میکند. بنابراین، پیام نهایی این است: به جای تلاش بیهوده برای تغییر دیگران، تمام انرژی خود را صرف تغییر و بهبود خود کن. با ساختن باورهای توحیدی، زندگی رویایی خود را خلق کن و انگیزه بخش دیگران باش.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD284MB24 دقیقه
- فایل صوتی همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم22MB24 دقیقه
به نام خداوند واحد
روز سیزدهم
سلام به استاد گلم و همگی
خدایاشکرت به خاطر این اگاهی های نابی که پاسخگوی دغدغه هایم است را در اختیارم قرار میدهی و مسیرا واسم هموار میکنی.
من یه چند وقتی بود که فکر غالب ذهنم شده بود زندگی بقیه و مشکلاتشون ؛با خودم همش میگفتم ببین نگین قانون میگه که خودشون اینارا به سمت خودشون جذب کردن و خودشون خواستن (یا ناخواسته یا خواسته )و دارن تکامل پیدا میکنن تو نباید بهش فکر کنی و خودتا الکی درگیر کنی چون نه تنها نمیتونی تاثیری داشته باشی(طبق دیده هام و تجربه هام) و حتی داری تمرکز و توجه خودتا روی ناخواسته هات میزاری ولی این حرفا را فقط تو ذهنم قبول کرده بودم و اون ترسه قوی تر از باور تازه نوپا گرفته ام بود. تا اینکه به قول استاد چندتا سنگ کوچیک در حال حاضر خورده تو سرم و اون توجه منفی کار دستم داد اونا همراه شد با این کیلیپ عالیه استاد و بهم داره میگه بابا نگین داری چی کار میکنی با خودت،تو تصمیم گرفتی زندگیتا،خودتا بهتر کنی و این قدرت تغییرم فقط تو خودته ،بقیه ادما هم همین طور تو تاثیری نداری تو قدرتی نداری در زندگی بقیه ،قدرت دست خداِ و اختیار زندگی هرکسی دست خودش نه هیچکس دیگه،این ترمزا خرابش کن.با این اوصاف در حال حاضر اروم شده ام و حالم بهتره و مغزم سبکه ولی میدونم با این انرژی و قدرتی که به این افکارم دادم باید فایل استادا چند بار ببینم و تکرار و تکرار کنم این قضیه را برای خودم و تکاملی خودما در این زمینه بهتر کنم؛چون واقعیت همینه و فکر و دید دیگه نسبت به این قضیه فقط باعث اذیت کردن و دور کردن خودم از مسیر رشد و هدفم میشه همین! خدایاشکرت به خاطر نشانه های همیشگیت.
محبت کردن خوبه ولی باید دقت کنیم ببینیم این که میگیم به قولی محبته واقعا محبته یا ضرر! اول خودمونا رشد بدیم و عشق بدیم به خودمان تا جایی که میتوانیم و اگر ممکن بود و به خودمان یا دیگران ضرر نمیزنیم نیز به دیگران محبت کنیم.چرا که نه؟ عشق اصل وجودمونه.😊ولی عشقی که عشق باشه ،درست باشه* خدایا شکرت به خاطر همه چیز.😍