همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
در این قسمت، استاد عباس منش درباره یکی از رایجترین دامهایی صحبت می کنند که آدمهای بسیاری به خاطر عدم درک قوانین جهان، بارها در آن گرفتار می شوند اما به راحتی درسهای خود را نمی گیرند: توهمِ توانایی تغییر سرنوشت دیگران.
بسیاری از ما تحت تأثیر باورهای سنتی و دلسوزیهای عاطفی، گمان میکنیم که مسئولیت داریم دست دیگران را بگیریم، آنها را از منجلاب مشکلاتشان بیرون بکشیم و به زور به سمت موفقیت هل دهیم. اما استاد عباس منش در این فایل با قاطعیتی برآمده از قوانین الهی، به ما میآموزد که هیچکس قدرت تغییر زندگی فرد دیگری را ندارد، مگر اینکه آن فرد خودش با تمام وجود بخواهد.
تلاش برای کمک کردن به کسی که در مدار نادرست است و هیچ اشتیاقی برای تغییر ندارد، نه تنها به او کمکی نمیکند، بلکه آرامش و انرژیِ کمککننده را میبلعد و گاهی ضربه های شدیدی نیز به او می زند. این درس به ما یادآوری میکند که جهان هستی بر پایه عدالت مطلق بنا شده است و هرکس دقیقاً در جایگاهی است، جای درستش است که هم اساس با باورها و فرکانسهای خودش است.
یکی از عمیقترین مفاهیم مطرح شده در این فایل، تشبیه نعمات خداوند به یک رستوران سلفسرویس (بوفه) است. استاد عباسمنش توضیح میدهند که همه ما به یک اندازه به منبع لایزال ثروت، سلامتی و خوشبختی دسترسی داریم. تفاوت تنها در این است که برخی با باورهای قدرتمندکننده، خود را لایق برداشتن از این خوانِ گسترده میدانند و برخی دیگر، با باورهای محدودکننده، تنها با حسرت نظارهگر هستند. در چنین شرایطی، دلسوزی کردن برای کسی که خودش حاضر نیست از جایش برخیزد و سهمش را بردارد، نه تنها فضیلت نیست، بلکه تلاش برای خدایی کردن است. ریشه این تلاش بیهوده، به احساس عدم لیاقت برمی گردد که فرد همواره لیاقت خود را در ناجی بودن برای دیگران می بیند و نتیجه آن برای فرد دلسوز، قطعا گمراه شدن از مسیر درست است.
درک این اصل که مفصلا در دوره احساس لیاقت آموزش داده شده است.به ما کمک میکند تا مرز باریک میان «خدمت به خلق» و «قربانی کردن خود» را تشخیص دهیم و بدانیم که گاهی بزرگترین لطف به خودمان و دیگران، رها کردن آنهاست تا با تضادهایشان روبرو شوند و انگیزه تغییر را در درون خود پیدا کنند؛ زیرا رنج و سختی، اغلب همان فشاری است که برای بیداری و رشدِ عضلات روحی انسان ضروری است. اما تا احساس لیاقت ما از درون به اندازه کافی ترمیم نشود، قادر به اجرای این قانون نخواهیم بود و مرتبا در تله دلسوزی های بیجا نسبت به عزیزمان گیر خواهم افتاد.
استاد عباسمنش تاکید میکنند که تنها راهِ کمک واقعی به جهان و اطرافیان، رشد شخصی و موفقیت خودِ ماست. شما نمیتوانید با فقیر ماندن به فقرا کمک کنید یا با غمگین بودن، کسی را شاد کنید. جهان به کلام شما گوش نمیدهد، بلکه به «نتایج» شما نگاه میکند. اگر میخواهید ایمان دیگران به خداوند را تقویت کنید یا مسیر موفقیت را به کسی نشان دهید، باید خودتان به الگویی زنده از ثروت، آرامش و توحید تبدیل شوید.
زمانی که شما با تمرکز بر خودسازی، در مدار درست قرار میگیرید و از نعمات الهی بهرهمند میشوید، خودبهخود تبدیل به فانوس دریایی میشوید که راه را برای گمشدگانِ مشتاق روشن میکند. بنابراین، پیام نهایی این است: به جای تلاش بیهوده برای تغییر دیگران، تمام انرژی خود را صرف تغییر و بهبود خود کن. با ساختن باورهای توحیدی، زندگی رویایی خود را خلق کن و انگیزه بخش دیگران باش.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD284MB24 دقیقه
- فایل صوتی همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم22MB24 دقیقه
خداوند جهان را با قانون ش خلق کرد . قانون هایی که باعث میشه عدالت به طور کامل برقرار بشه در همه جای دنیا …
حالا قانون جهان چی هست ؟ قانون این هست که تمام ، دقت کن تمام ، اتفاقات ، شرایط ، برخورد آدم ها ، وضعیت مالی ت ، روابط عاشقانه ت ، روابط ت با مردم ، روحیه ت ، کسب و کار ت به واسطه فرکانس هایی که به جهان ارسال کردی سر راه ت قرار میگه
و هیچ چیزی جز فرکانس ها در رخداد شرایط زندگی ت دخیل نیست …
نه دولت ، نه محل زندگی ، نه خانواده و نه هیچکس دیگه
دوستان من کمی عمیق تر که به قانون فکر کنیم ، متوجه عظمت و عدالت خداوند میشیم
چون توانایی خلق زندگی هرکس را به خود اون شخص داده نه به شخص دیگه ای
توانایی خلق زندگی من فقط دست خودم هست ، نه دولت ، نه مردم ، نه پدرم و نه هیچ کس و هیچ چیز دیگه ای …
الله اختیار را دست خودت داده ، گفته من توانایی خلق زندگی ت را به خودت دادم ، میخواهی خودت را بدبخت کن میخواهی خوشبخت . خودت میدونی
وقتی رب آنقدر هوشمندانه عمل کرده و توانایی خلق زندگی هرکس را فقط به خودش ، تاکید میکنم ، فقط به خودش داده ، مسلما من نمیتونم به کسی کمک کنم ، من نمیتونم ذره ای به کسی خیر برسونم چون این توانایی را ندارم ، هرکسی فقط میتونه به خودش خیر برسونه
پس دل سوزی معنی ای نداره ، ترحم و کمک به دیگران معنی نداره . دلیل نداره من دلم بسوزه و به گدا کمک کنم ، چون خودش خواسته گدا باشه و دلیلی نداره کسی به من کمک کنه در شرایط بد ، چون خودم اون بلا را سر خودم آوردم …
اگر با کمک مالی زندگی هر فقیر خوب میشد که ما الان نباید اصلا فقیر داشته باشیم !!
برعکس این قانون هم هست ، اگر کسی با فرکانس هاش در مدار موفقیت قرار بگیره من توانایی این را ندارم که بهش ضربه بزنم و آسیب برسونم بهش که به موفقیت نرسه …
میپرسی چرا ؟؟
به خاطر اینکه توانایی خلق زندگی هر شخص دست خودشه و هیچکس نمیتونه در جهت خیر و نه در جهت شر سرنوشت کسی را تغییر بده
خب قانون اینه که توانایی خلق زندگی هر شخص فقط دست خودشه و بس . حالا ما اگه خلاف قانون عمل کنیم چی میشه ؟
مثلاً دلسوزی بی جا بکنیم و به کسی کمک کنیم از هر نظری ، چه مالی چه روابط و چه کاری
اگر خلاف قانون عمل کنیم اول از همه به خود اون شخص ضربه زدیم چون شرایط سخت فقط میتونه آدم را از خواب غفلت بیدار کنه و با کمک بی جا ما مانع این کار میشیم
و دوم به خودمون ضربه زدیم ، خودمون را از پیشرفت و موفقیت دور کردیم چون تمرکز مون را بر جایی که نباید خرج کردیم …
مرسی که برای پیشرفت خودت وقت گذاشتی 🌷❤️ گام سیزدهم دوره تحول زندگی ، هر روز دارم تکامل م را طی میکنم و آروم آروم یه قدم پیش میرم … ارباب شکرت