همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
در این قسمت، استاد عباس منش درباره یکی از رایجترین دامهایی صحبت می کنند که آدمهای بسیاری به خاطر عدم درک قوانین جهان، بارها در آن گرفتار می شوند اما به راحتی درسهای خود را نمی گیرند: توهمِ توانایی تغییر سرنوشت دیگران.
بسیاری از ما تحت تأثیر باورهای سنتی و دلسوزیهای عاطفی، گمان میکنیم که مسئولیت داریم دست دیگران را بگیریم، آنها را از منجلاب مشکلاتشان بیرون بکشیم و به زور به سمت موفقیت هل دهیم. اما استاد عباس منش در این فایل با قاطعیتی برآمده از قوانین الهی، به ما میآموزد که هیچکس قدرت تغییر زندگی فرد دیگری را ندارد، مگر اینکه آن فرد خودش با تمام وجود بخواهد.
تلاش برای کمک کردن به کسی که در مدار نادرست است و هیچ اشتیاقی برای تغییر ندارد، نه تنها به او کمکی نمیکند، بلکه آرامش و انرژیِ کمککننده را میبلعد و گاهی ضربه های شدیدی نیز به او می زند. این درس به ما یادآوری میکند که جهان هستی بر پایه عدالت مطلق بنا شده است و هرکس دقیقاً در جایگاهی است، جای درستش است که هم اساس با باورها و فرکانسهای خودش است.
یکی از عمیقترین مفاهیم مطرح شده در این فایل، تشبیه نعمات خداوند به یک رستوران سلفسرویس (بوفه) است. استاد عباسمنش توضیح میدهند که همه ما به یک اندازه به منبع لایزال ثروت، سلامتی و خوشبختی دسترسی داریم. تفاوت تنها در این است که برخی با باورهای قدرتمندکننده، خود را لایق برداشتن از این خوانِ گسترده میدانند و برخی دیگر، با باورهای محدودکننده، تنها با حسرت نظارهگر هستند. در چنین شرایطی، دلسوزی کردن برای کسی که خودش حاضر نیست از جایش برخیزد و سهمش را بردارد، نه تنها فضیلت نیست، بلکه تلاش برای خدایی کردن است. ریشه این تلاش بیهوده، به احساس عدم لیاقت برمی گردد که فرد همواره لیاقت خود را در ناجی بودن برای دیگران می بیند و نتیجه آن برای فرد دلسوز، قطعا گمراه شدن از مسیر درست است.
درک این اصل که مفصلا در دوره احساس لیاقت آموزش داده شده است.به ما کمک میکند تا مرز باریک میان «خدمت به خلق» و «قربانی کردن خود» را تشخیص دهیم و بدانیم که گاهی بزرگترین لطف به خودمان و دیگران، رها کردن آنهاست تا با تضادهایشان روبرو شوند و انگیزه تغییر را در درون خود پیدا کنند؛ زیرا رنج و سختی، اغلب همان فشاری است که برای بیداری و رشدِ عضلات روحی انسان ضروری است. اما تا احساس لیاقت ما از درون به اندازه کافی ترمیم نشود، قادر به اجرای این قانون نخواهیم بود و مرتبا در تله دلسوزی های بیجا نسبت به عزیزمان گیر خواهم افتاد.
استاد عباسمنش تاکید میکنند که تنها راهِ کمک واقعی به جهان و اطرافیان، رشد شخصی و موفقیت خودِ ماست. شما نمیتوانید با فقیر ماندن به فقرا کمک کنید یا با غمگین بودن، کسی را شاد کنید. جهان به کلام شما گوش نمیدهد، بلکه به «نتایج» شما نگاه میکند. اگر میخواهید ایمان دیگران به خداوند را تقویت کنید یا مسیر موفقیت را به کسی نشان دهید، باید خودتان به الگویی زنده از ثروت، آرامش و توحید تبدیل شوید.
زمانی که شما با تمرکز بر خودسازی، در مدار درست قرار میگیرید و از نعمات الهی بهرهمند میشوید، خودبهخود تبدیل به فانوس دریایی میشوید که راه را برای گمشدگانِ مشتاق روشن میکند. بنابراین، پیام نهایی این است: به جای تلاش بیهوده برای تغییر دیگران، تمام انرژی خود را صرف تغییر و بهبود خود کن. با ساختن باورهای توحیدی، زندگی رویایی خود را خلق کن و انگیزه بخش دیگران باش.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD284MB24 دقیقه
- فایل صوتی همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم22MB24 دقیقه
به نام خدای مهربان
سلام به همه عزیزان
برگ سیزدهم سفرنامه
بلهههه قطعا همینطوره من ناتوانم از تغییر دیگران یادمه روزهای اولی که با شما آشنا شدم با شور و شوق صحبت میکردم خانوادم گوش میدادند اما بازهم بعد چند ساعت همون روال عادی خودشون رو میرفتن با دوستام صحبت میکردم و اونایی که ناامید و منفی بودن با دلایل خودشون احساس منم بد میشد وای الان داره یادم میاد هفت هشت ماه پیش چقدر دوست داشتم که به همه اینو بگم که ما خالق زندگیمون هستیم که خداوند قوانینی داره این چیرهایی که سالها بهتون گفتن اشتباهه
و وقتی میگفتم واقعا وقتمو هدر میدادم و بعد از صحبت خسته میشدم انرژی از دست میدادم وقتایی هم که درباره ثروت میگفتم که باید تو مدارش باشی میگفتن پس چرا خودت ثروتمند نیستی
و این ها انقدر تکرار شد که من باور کنم هرکس در هر جایگاهی که هست مناسبشه و من نمیتونم زندگی کسی رو تغییر بدم
استاد از وقتی که این باور در من شکل گرفت دیگه صحبتی درباره ی قوانین نمیکنم هروقت که میشنوم حرف های بقیه رو میبینم که از هر جمله ای که میگن باور مخرب نهفته است ولی هیچی نمیگم هیچ فضارو ترک میکنم و میگم روی خودت کار کن به نتیجه برس بعد خودشون میان ازت سوال میپرسن سکوت کن و تلاش کن که ایمانت رو قوی کنی تلاش کن که بهتر بشی
استاد خداروشکر میکنم که دیگه حرفی نمیزنم و این رو باید تکرار کنم تا یادم نره
و اما اینکه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم من بیشتر روی این قضیه کار میکنم این باور مخرب احساس لیاقت نداشتن و اینکه یه سری ها از من بهترن ریشه ای هست اما من میتونم تغییرش بدم خداروشکر که ذهنم کمتر مقاومت میکنه و من انقدر تکرار میکنم که باور کنم که من لایقم من ارزشمندم من به همون اندازه ارزشمندم و به نعمت ها دسترسی دارم که یه فرد ثروتمند داره اگه ندارمش بخاطر باورهامه
باورها رفتار های مارا شکل میدهند اگه بخاطر عملکردم ناراضی ام و میگم چرا اینجوری کار نمیکنم بخاطر اینکه هنوز اون باور هارو دارم
(دارم به خودم یادآوری میکنم که فکر نکن تغییر باورها با عمل جداست تو باورهاتو که تغییر بدی رفتارت هم تغییر میکنه )
خدایاشکرت بخاطر آگاهی های امروز
در پناه الله شاد و سلامت و ثروتمند باشید