همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
در این قسمت، استاد عباس منش درباره یکی از رایجترین دامهایی صحبت می کنند که آدمهای بسیاری به خاطر عدم درک قوانین جهان، بارها در آن گرفتار می شوند اما به راحتی درسهای خود را نمی گیرند: توهمِ توانایی تغییر سرنوشت دیگران.
بسیاری از ما تحت تأثیر باورهای سنتی و دلسوزیهای عاطفی، گمان میکنیم که مسئولیت داریم دست دیگران را بگیریم، آنها را از منجلاب مشکلاتشان بیرون بکشیم و به زور به سمت موفقیت هل دهیم. اما استاد عباس منش در این فایل با قاطعیتی برآمده از قوانین الهی، به ما میآموزد که هیچکس قدرت تغییر زندگی فرد دیگری را ندارد، مگر اینکه آن فرد خودش با تمام وجود بخواهد.
تلاش برای کمک کردن به کسی که در مدار نادرست است و هیچ اشتیاقی برای تغییر ندارد، نه تنها به او کمکی نمیکند، بلکه آرامش و انرژیِ کمککننده را میبلعد و گاهی ضربه های شدیدی نیز به او می زند. این درس به ما یادآوری میکند که جهان هستی بر پایه عدالت مطلق بنا شده است و هرکس دقیقاً در جایگاهی است، جای درستش است که هم اساس با باورها و فرکانسهای خودش است.
یکی از عمیقترین مفاهیم مطرح شده در این فایل، تشبیه نعمات خداوند به یک رستوران سلفسرویس (بوفه) است. استاد عباسمنش توضیح میدهند که همه ما به یک اندازه به منبع لایزال ثروت، سلامتی و خوشبختی دسترسی داریم. تفاوت تنها در این است که برخی با باورهای قدرتمندکننده، خود را لایق برداشتن از این خوانِ گسترده میدانند و برخی دیگر، با باورهای محدودکننده، تنها با حسرت نظارهگر هستند. در چنین شرایطی، دلسوزی کردن برای کسی که خودش حاضر نیست از جایش برخیزد و سهمش را بردارد، نه تنها فضیلت نیست، بلکه تلاش برای خدایی کردن است. ریشه این تلاش بیهوده، به احساس عدم لیاقت برمی گردد که فرد همواره لیاقت خود را در ناجی بودن برای دیگران می بیند و نتیجه آن برای فرد دلسوز، قطعا گمراه شدن از مسیر درست است.
درک این اصل که مفصلا در دوره احساس لیاقت آموزش داده شده است.به ما کمک میکند تا مرز باریک میان «خدمت به خلق» و «قربانی کردن خود» را تشخیص دهیم و بدانیم که گاهی بزرگترین لطف به خودمان و دیگران، رها کردن آنهاست تا با تضادهایشان روبرو شوند و انگیزه تغییر را در درون خود پیدا کنند؛ زیرا رنج و سختی، اغلب همان فشاری است که برای بیداری و رشدِ عضلات روحی انسان ضروری است. اما تا احساس لیاقت ما از درون به اندازه کافی ترمیم نشود، قادر به اجرای این قانون نخواهیم بود و مرتبا در تله دلسوزی های بیجا نسبت به عزیزمان گیر خواهم افتاد.
استاد عباسمنش تاکید میکنند که تنها راهِ کمک واقعی به جهان و اطرافیان، رشد شخصی و موفقیت خودِ ماست. شما نمیتوانید با فقیر ماندن به فقرا کمک کنید یا با غمگین بودن، کسی را شاد کنید. جهان به کلام شما گوش نمیدهد، بلکه به «نتایج» شما نگاه میکند. اگر میخواهید ایمان دیگران به خداوند را تقویت کنید یا مسیر موفقیت را به کسی نشان دهید، باید خودتان به الگویی زنده از ثروت، آرامش و توحید تبدیل شوید.
زمانی که شما با تمرکز بر خودسازی، در مدار درست قرار میگیرید و از نعمات الهی بهرهمند میشوید، خودبهخود تبدیل به فانوس دریایی میشوید که راه را برای گمشدگانِ مشتاق روشن میکند. بنابراین، پیام نهایی این است: به جای تلاش بیهوده برای تغییر دیگران، تمام انرژی خود را صرف تغییر و بهبود خود کن. با ساختن باورهای توحیدی، زندگی رویایی خود را خلق کن و انگیزه بخش دیگران باش.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD284MB24 دقیقه
- فایل صوتی همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم22MB24 دقیقه
بنام خداوند عادل مدیر!
سلام به استاد تغییر و خود سازی.
سلام بر بانوی شایسته سایت.
سلام بر یاران قلم، سلام بر اهالی کوی بهشت، سلام بر همسفران سال جدید و راه جدید.
استاد !
هرچه از این فایل بگم کم گفتم. قبلاََ بارها و بارها این فایل گوش داده بودم ،نوشته بودم .الان که در روز سیزدهم سفر این سفر نامه هستم، تکرار شد،بسیار خوشحال شدم. ما همیشه (البته من)در شروع سال جدید در تصمیم میگیریم تا به دیگران کمک کنیم و تا جایی پیش میرویم که کار به چشم و هم چشمی و حسادت و ریا کاری می کشدو …
نکته دیگر اینکه، من ضربه های زیادی خوردم. آدم بده هم شدم. مال زیادی از دست دادم. شنیدم که گفتند؛ وظیفه ام بوده…
استادم!
من قبل از اینکه این فایل را گوش بدم؛ تصمیم گرفته بودم که این رویه را ترک کنم.
وقتی حرف های شما را گوش دادم ،با جان و دل عمل کردم و از ته قلبم پذیرفتم.
مدتهاست که این کار را تمرین میکنم. امروز جای رفتم، برای تعزیه که فرزندشان را از دست داه بودند.حال شما را خوب درک کردم زمانی که فرزندانتان از دست داده بودید. در آنجا به حرفهای شما رسیدم، ما نمی توانیم غیر از خود کسی را تغییر دهیم.
آنجا بود که تمرین باور های تاکیدی مثبت را با تسبیح انجام دادم. دیدم که آن جو سنگین را خیلی راحت پشت سر گذاشتم.
من فقط توانی تغییر خودم را دارم.یعنی هرچه به خانواده داغ دیده واطرافیان تسلیت بگوییم، آنه هرلحظه با ورود فرد جدید دوباره بیشتر وبیشتر با خود نمایی تمام در آن حال و فرکانس می ماندند و ادامه میدادند.
من به خوبی، معنی کلمه ایمان به خداوند را در پدر متوفی دیدم که بسیار آرام بود .غمگین بود ولی بیتاب نبود و خوب میفهمیدم برای کنترل خودش تلاس میکند.
من معنی روزه سکوت حضرت مریم را در آن حال سخت ، خوب درک کردم. فهمیدم که چگونه میشود جلو احساس بد را گرفت.
نتیجه،
بعد از اینکه از تعزیه آمدم کنترل احساس خودم را داشتم، حالم خوب بود و احساس بدی نداشتم.
مدتهای که به گفته استاد عمل میکنم، احساس بدی ندارم. به موفقیت های مالی خوبی رسیدهام و پسانداز نسبتاََ خوبی هم برای خودم ایجاد کردهام.
من تلاش می کنم که به موفقیت مالی مناسبی برسم. تا بعداََ نتیجه صحبت کند و من از آن نتیجه برای شما کامنت خواهم گذاشت.
البته که الان هم درآمدم ،خوب است و خداوند را بسیار بسیار سپاسگزار هستم. و از لطف خداونداست که درآمدم 3برابر شدهاست ولی جای تلاش بسیار دارد و من به خداوند اعتماد دارم به هدفی که گذاشته ام خواهم رسید.
امروز هم خداوند جهانی نو و آکبند را به من هدیه داد. من احساس خوبی داشتم وتلاش کردم 1درصد بهتر از دیروز باشم.
این رد پای سیزدهمین روز سفر نامه من است.
خدای من بینهایت ، بخشنده است.
خدای من اختیار همه جهان را دارد.
خدای من بینهایت قدرتمند است.
انشالله، شاد و ثروتمند و سلامت باشید.