همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
در این قسمت، استاد عباس منش درباره یکی از رایجترین دامهایی صحبت می کنند که آدمهای بسیاری به خاطر عدم درک قوانین جهان، بارها در آن گرفتار می شوند اما به راحتی درسهای خود را نمی گیرند: توهمِ توانایی تغییر سرنوشت دیگران.
بسیاری از ما تحت تأثیر باورهای سنتی و دلسوزیهای عاطفی، گمان میکنیم که مسئولیت داریم دست دیگران را بگیریم، آنها را از منجلاب مشکلاتشان بیرون بکشیم و به زور به سمت موفقیت هل دهیم. اما استاد عباس منش در این فایل با قاطعیتی برآمده از قوانین الهی، به ما میآموزد که هیچکس قدرت تغییر زندگی فرد دیگری را ندارد، مگر اینکه آن فرد خودش با تمام وجود بخواهد.
تلاش برای کمک کردن به کسی که در مدار نادرست است و هیچ اشتیاقی برای تغییر ندارد، نه تنها به او کمکی نمیکند، بلکه آرامش و انرژیِ کمککننده را میبلعد و گاهی ضربه های شدیدی نیز به او می زند. این درس به ما یادآوری میکند که جهان هستی بر پایه عدالت مطلق بنا شده است و هرکس دقیقاً در جایگاهی است، جای درستش است که هم اساس با باورها و فرکانسهای خودش است.
یکی از عمیقترین مفاهیم مطرح شده در این فایل، تشبیه نعمات خداوند به یک رستوران سلفسرویس (بوفه) است. استاد عباسمنش توضیح میدهند که همه ما به یک اندازه به منبع لایزال ثروت، سلامتی و خوشبختی دسترسی داریم. تفاوت تنها در این است که برخی با باورهای قدرتمندکننده، خود را لایق برداشتن از این خوانِ گسترده میدانند و برخی دیگر، با باورهای محدودکننده، تنها با حسرت نظارهگر هستند. در چنین شرایطی، دلسوزی کردن برای کسی که خودش حاضر نیست از جایش برخیزد و سهمش را بردارد، نه تنها فضیلت نیست، بلکه تلاش برای خدایی کردن است. ریشه این تلاش بیهوده، به احساس عدم لیاقت برمی گردد که فرد همواره لیاقت خود را در ناجی بودن برای دیگران می بیند و نتیجه آن برای فرد دلسوز، قطعا گمراه شدن از مسیر درست است.
درک این اصل که مفصلا در دوره احساس لیاقت آموزش داده شده است.به ما کمک میکند تا مرز باریک میان «خدمت به خلق» و «قربانی کردن خود» را تشخیص دهیم و بدانیم که گاهی بزرگترین لطف به خودمان و دیگران، رها کردن آنهاست تا با تضادهایشان روبرو شوند و انگیزه تغییر را در درون خود پیدا کنند؛ زیرا رنج و سختی، اغلب همان فشاری است که برای بیداری و رشدِ عضلات روحی انسان ضروری است. اما تا احساس لیاقت ما از درون به اندازه کافی ترمیم نشود، قادر به اجرای این قانون نخواهیم بود و مرتبا در تله دلسوزی های بیجا نسبت به عزیزمان گیر خواهم افتاد.
استاد عباسمنش تاکید میکنند که تنها راهِ کمک واقعی به جهان و اطرافیان، رشد شخصی و موفقیت خودِ ماست. شما نمیتوانید با فقیر ماندن به فقرا کمک کنید یا با غمگین بودن، کسی را شاد کنید. جهان به کلام شما گوش نمیدهد، بلکه به «نتایج» شما نگاه میکند. اگر میخواهید ایمان دیگران به خداوند را تقویت کنید یا مسیر موفقیت را به کسی نشان دهید، باید خودتان به الگویی زنده از ثروت، آرامش و توحید تبدیل شوید.
زمانی که شما با تمرکز بر خودسازی، در مدار درست قرار میگیرید و از نعمات الهی بهرهمند میشوید، خودبهخود تبدیل به فانوس دریایی میشوید که راه را برای گمشدگانِ مشتاق روشن میکند. بنابراین، پیام نهایی این است: به جای تلاش بیهوده برای تغییر دیگران، تمام انرژی خود را صرف تغییر و بهبود خود کن. با ساختن باورهای توحیدی، زندگی رویایی خود را خلق کن و انگیزه بخش دیگران باش.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD284MB24 دقیقه
- فایل صوتی همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم22MB24 دقیقه
سلام به شما دوست بزرگوار
من از صمیم قلب سپاسگزار خدای مهربونم هستم؛ خدایی که هر لحظه، درست وقتی به حضورش نیاز دارم، از بینهایت راه مختلف خودش رو به من میرسونه. خدایی که همیشه کنارمه، همیشه در حال هدایت کردنه، حتی وقتی من متوجهش نیستم.
امروز توی ستارهی قطبیم با خدا صحبت کردم و گفتم:
«خدایا، ازت میخوام امروز راهی نشونم بدی تا بتونم حضور و جریان فراوانی رو در این جهان بیشتر احساس کنم و ثبتش کنم.»
و مثل همیشه، خدای هدایتگرم بیدرنگ جوابم رو داد…
منو رسوند به این فایل، و بعد به کامنت شما.
وقتی خوندم که چطور با تکرارِ مداومِ عبارتهای تأکیدی تونستید حتی مسئلهتون رو حل کنید، واقعاً درونم لرزید.
احساس کردم خدا داره از طریق شما با من صحبت میکنه.
انگار میخواست بگه: «دیدی؟ فقط بخواه و ایمان داشته باش، من همیشه در مسیرت هستم.»
در اون لحظه یه حس عمیق از آرامش و حضور خدا درونم جاری شد.
من عاشق این خدای هدایتگرم هستم، خدایی که هیچوقت دیر نمیرسه و با دقت و مهربونی بینظیر، منو به هر چیزی که خیر و درسته، میرسونه.
از شما صمیمانه سپاسگزارم که تجربهتون رو با ما به اشتراک گذاشتید. نوشتهی شما برای من فقط یک کامنت نبود؛ نشانهای بود از حضور و هدایت زندهی خداوند در زندگیام.
سلام به سعیدهجانم
سعیدهی نازنینم، من عاشق این خدای هدایتگرم هستم. این فایل برای من نشانهی امروز بود.
من هم هر روز فایل نشانه رو میدیدم، اما تا حالا زمانی مشخص براش در نظر نگرفته بودم. با خوندن کامنت پر از عشق تو، متوجه شدم که بهتره این کار رو اول صبح انجام بدم، وقتی ذهن و دلم تازهست و پذیراتر برای هدایت خدا.
ازت ممنونم که تجربهت رو با ما به اشتراک گذاشتی.
من هم دقیقاً به همین دلیلِ «دلسوزی برای آدمها» بود که خدا منو به این فایل هدایت کرد.
جالبتر اینکه همزمانی این فایل با جلسهی پنجم از دورهی احساس لیاقت، برام نشونهی واضحتری از حضور خدا بود. خدایی که با دقت و عشق، لحظهبهلحظه نگاه میکنه ببینه کجا هنوز درک من ناقصه، و بعد فایلها رو طوری کنار هم میچینه که از هماهنگیش فقط میتونم بگم: «خدایا شکرت!»
دیدن این فایل کمکم کرد بفهمم که حتی اون دلسوزیِ زیاد برای دیگران هم، ریشه در احساس کملیاقتی داره.
ممنونم ازت برای خلاصهی عالیای که نوشتی، و از حضور نورت در این مسیر.
من عاشقتم سعیدهجانم
هر بار که چهرهی پر از لبخند و عشق تو رو میبینم، دلم پر از آرامش و انرژی میشه.
انشاءالله همیشه در پناه خدای عزیزمون، غرق در عشق، ثروت و سلامتی باشی.