همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
در این قسمت، استاد عباس منش درباره یکی از رایجترین دامهایی صحبت می کنند که آدمهای بسیاری به خاطر عدم درک قوانین جهان، بارها در آن گرفتار می شوند اما به راحتی درسهای خود را نمی گیرند: توهمِ توانایی تغییر سرنوشت دیگران.
بسیاری از ما تحت تأثیر باورهای سنتی و دلسوزیهای عاطفی، گمان میکنیم که مسئولیت داریم دست دیگران را بگیریم، آنها را از منجلاب مشکلاتشان بیرون بکشیم و به زور به سمت موفقیت هل دهیم. اما استاد عباس منش در این فایل با قاطعیتی برآمده از قوانین الهی، به ما میآموزد که هیچکس قدرت تغییر زندگی فرد دیگری را ندارد، مگر اینکه آن فرد خودش با تمام وجود بخواهد.
تلاش برای کمک کردن به کسی که در مدار نادرست است و هیچ اشتیاقی برای تغییر ندارد، نه تنها به او کمکی نمیکند، بلکه آرامش و انرژیِ کمککننده را میبلعد و گاهی ضربه های شدیدی نیز به او می زند. این درس به ما یادآوری میکند که جهان هستی بر پایه عدالت مطلق بنا شده است و هرکس دقیقاً در جایگاهی است، جای درستش است که هم اساس با باورها و فرکانسهای خودش است.
یکی از عمیقترین مفاهیم مطرح شده در این فایل، تشبیه نعمات خداوند به یک رستوران سلفسرویس (بوفه) است. استاد عباسمنش توضیح میدهند که همه ما به یک اندازه به منبع لایزال ثروت، سلامتی و خوشبختی دسترسی داریم. تفاوت تنها در این است که برخی با باورهای قدرتمندکننده، خود را لایق برداشتن از این خوانِ گسترده میدانند و برخی دیگر، با باورهای محدودکننده، تنها با حسرت نظارهگر هستند. در چنین شرایطی، دلسوزی کردن برای کسی که خودش حاضر نیست از جایش برخیزد و سهمش را بردارد، نه تنها فضیلت نیست، بلکه تلاش برای خدایی کردن است. ریشه این تلاش بیهوده، به احساس عدم لیاقت برمی گردد که فرد همواره لیاقت خود را در ناجی بودن برای دیگران می بیند و نتیجه آن برای فرد دلسوز، قطعا گمراه شدن از مسیر درست است.
درک این اصل که مفصلا در دوره احساس لیاقت آموزش داده شده است.به ما کمک میکند تا مرز باریک میان «خدمت به خلق» و «قربانی کردن خود» را تشخیص دهیم و بدانیم که گاهی بزرگترین لطف به خودمان و دیگران، رها کردن آنهاست تا با تضادهایشان روبرو شوند و انگیزه تغییر را در درون خود پیدا کنند؛ زیرا رنج و سختی، اغلب همان فشاری است که برای بیداری و رشدِ عضلات روحی انسان ضروری است. اما تا احساس لیاقت ما از درون به اندازه کافی ترمیم نشود، قادر به اجرای این قانون نخواهیم بود و مرتبا در تله دلسوزی های بیجا نسبت به عزیزمان گیر خواهم افتاد.
استاد عباسمنش تاکید میکنند که تنها راهِ کمک واقعی به جهان و اطرافیان، رشد شخصی و موفقیت خودِ ماست. شما نمیتوانید با فقیر ماندن به فقرا کمک کنید یا با غمگین بودن، کسی را شاد کنید. جهان به کلام شما گوش نمیدهد، بلکه به «نتایج» شما نگاه میکند. اگر میخواهید ایمان دیگران به خداوند را تقویت کنید یا مسیر موفقیت را به کسی نشان دهید، باید خودتان به الگویی زنده از ثروت، آرامش و توحید تبدیل شوید.
زمانی که شما با تمرکز بر خودسازی، در مدار درست قرار میگیرید و از نعمات الهی بهرهمند میشوید، خودبهخود تبدیل به فانوس دریایی میشوید که راه را برای گمشدگانِ مشتاق روشن میکند. بنابراین، پیام نهایی این است: به جای تلاش بیهوده برای تغییر دیگران، تمام انرژی خود را صرف تغییر و بهبود خود کن. با ساختن باورهای توحیدی، زندگی رویایی خود را خلق کن و انگیزه بخش دیگران باش.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD284MB24 دقیقه
- فایل صوتی همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم22MB24 دقیقه
به نام خداوندی که یادش آروم قلبمه💞
.
روز چهارم سفرنامه و فایل۱۳
هنوز نتونستم فایل رو گوش بدم ولی متنش رو خوندم و کلی از کامنت هارو هم خوندم و خیلی لذت بردم و میدونم مضمون کلیپ چی هست
.
از زمانی که با استاد گلم اشنا شدم خیلی تغییر کردم و هر لحظه به خودم یاد اوری میکنم الگوت باید استاد عباسمنش باشه
یادمه قبلا خیلی دلسوزی میکردم همیشه پشت چهارراه ها معتادها یا گداهارو میدیدم حالم خیلیییی بد میشد از گلوم چیزی پایین نمیرفت گاها گریم میگرفت و فکر میکردم چقد مهربونم😐😂 به طبع زندگی خوبی هم نداشتم
الان خیلییییی عوض شدم یاد گرفتم خودخواه باشم اول خودم برام مهم باشه اول به فکر رشد و حال خوب خودم باشم
برای کسی ابدا دلسوزی نکنم چون میدونم همون خدای مهربونی ک بالاسر من هست بالاسر همه هست و بهش اعتماد میکنم
اوایل که با استاد اشنا شده بودم فایل هاشو میفرستادم واسه بقیه خواهش میکردم گوش بدن باهاشون بحث میکردم ولی الان ک تکامل بیشتری رو طی کردم اصلا در این مورد با کسی حرف نمیزنم مثلا وقتی دارم فایلی رو گوش میدم خانوادم خودشون میگن بزار بقیش رو هم گوش کنیم و من اصلا اصراری ندارم
اینو بگم و بدونین وقتی دلسوزی کسی رو میکنید بیشتر اخبار بدی ازش به گوشتون میرسه ناراحتیشو میبینید و بیشتر ناراحت میشین شاید اون هفت روز هفته خوشه ولی فقط یه ساعت ناراحت باشه شما در جریان اون یه ساعت قرار میگیرین
باور کنید الان که دلسوزی کسی رو نمیکنم فقط خوشحالیشونو میبینم و بیشتر خوشحال میشم از درامدها و پیشرفت هاشون میشنوم از خوشی و گردش و تفریح هاشون میشنوم و خداروشکر خوشحال میشم
به قول استاد تنها کمک ما دیگران اینه که اونا رو تو شرایط خوبی بدونیم و اینطور تصورشون کنیم
من این حرف استاد رو یاداوری میکنم همیشه به خودم که ما روح های مجردی هستیم اومدیم به دنیا برای تجربه ی خودمون و باید فقط به فکر تجربه کردن و لذت بردن باشیم
خداروشکر بابت تغییراتی ک داشتم که البته همیشه احتیاج به تمرین دارم تا اخرین روز زندگیم💞
ممنون صبای عزیزم خیلی زیبا و کامل نوشتی خیلی ممنون که زیر کامنتم پیام گذاشتی تا هم دوباره کامنت خودمو بخونم هم شمارو
من خودم قبل اشنایی با استاد و قوانین روزهای خیلی بدی رو داشتم اصلا نمیخوام هیچ وقت یادشون بیفتم و مث استاد حافظه خوبی هم ندارم خداروشکر توی یاداوری چیزای بد ولی الان میدونم همون روزهای به ظاهر سخت باعث شده الان تو این مسیر و اینجا باشم و انقد مملو از ارامش و یاد الله باشم و میدونم اگر برای من اینطوری بوده برای بقیه هم همینطوره شاید دیرتر شاید زودتر ولی قطعا پروانه میشن